
تاریخ را که ورق می زنیم در جای جای این کره آبی-خاکی در برهه های زمانی مختلف آنقدر مصیبت و بلای طبیعی و غیر طبیعی می بینیم که از انسان بودن و زندگی وحشت می کنیم.
یکی از این مصیبت ها قحطی است. که گاهی منشاء انسانی داشته، گاهی منشاء داخلی داشته و گاهی خیر. میخواهیم با هم این قحطی ها را مرور کنیم.
با سیاست های عجیب و ترسناک مائو در چین رقم خورد و با طرح هایی در راستای سیست های کلی کمونیسم مثل زمین های کشاورزی اشتراکی اجراء شد و نتیجه ای جز از بین رفتن 20 تا 50 میلیون چینی را در بر نداشت.
به دلیل گرمای هوا، کاهش بارش و کاهش شدید محصولات کشاورزی در آن منطقه صورت گرفت و بیش از 11 میلیون نفر را از بین برد.
به دنبال خشکسالی و اعمال سیاست های استعماری کمپانی هند شرقی مثل وضع مالیات های سنگین و کاشت محصولات پرسودتر به جای برنج و گندم بر این منطقه به وجود آمد و جان بیش از 10 میلیون نفر را گرفت.
به دلیل سیاست های عجیب استالین و تاکید بیش از حد بر صنعتی شدن و فراموش کردن اهمیت کشاورزی در این کشور حدود 10 میلیون نفر از بین رفتند.
شاید دردآور ترین قحطی تاریخ متعلق به ماست. خشکسالی های پی در پی از یکسو؛ اشغال ایران توسط متفقین و غارت گندم و غلات کشور از سوی دیگر و دردناک تر از همه احتکار غلات توسط پادشاه کشور یعنی احمد شاه قاجار، همگی دست به دست هم داد تا نیمی از جمعیت کشور یعنی بین 9 تا 10 میلیون ایرانی از بین بروند. این قحطی درس هایی برای ما ایرانیان امروز دارد که هرگز به آن توجه نکرده ایم.

آنقدر موضوع جدی، ترسناک و بدور از شوخی است که مجال هیچ مقدمه ای نیست و به ترتیب این درس ها را لیست می کنم.
هر کشوری که وارد کشور دیگری می شود در بهترین حالت اگر استعمارگر نباشد و سیاست های امپریالیستی خود را دنبال نکند، قطعا برای منافع ملی خود است که در هر قالبی با عناوین مختلف وارد کشور دیگری می شود و معمولا این ورود ها عواقب چندان خوبی حداقل در کوتاه مدت به دنبال نداشته است. حضور آمریکا در ویتنام یا فرانسه در لیبی از مصادیق عینی این ادعا است.
پس می توان گفت که دخالت دولت های خارجی اگر آسیب زا نباشد سودمند هم نیست.
حداقل در ایران معاصر به ویژه بعد از حکومت صفویه و ایدئولوژیک شدن حاکمیت دیگر کارآمدی بخصوصی از صاحبان قدرت در این چند صد سال گذشته سراغ نداریم و اگر اقدامات کارآمدی صورت گرفته با سماجت یا فداکاری افراد انجام شده است و به دلیل فساد سیستماتیک عواقب خوبی برای همان افراد به دنبال نداشته است. مصداق بارز آن عاقبت دردناک سردار اسعد بختیاری، دکتر مصدق، حسین فاطمی، محمد علی فروغی و خیلی از افراد بزرگی است که در این راه جان و مال خود را از دست داده اند.
به طور خلاصه می توان گفت از هر دری که ایدئولوژی حاکمیتی وارد شود از همان در کارآمدی و شایستگی خارج می شود.
در ماجرای همین قحطی بزرگ به گواه تاریخ شاهد این هستیم که افرادی از خود ما مثل ارباب کیخسرو شاهرخ غلات را با قیمت گذاف از خود پادشاه خرید کرده و رایگان در سطح تهران پخش کرده بودند تا شاید کمتر شاهد تلف شدن و زجر افراد باشند. چنین اقدامات فداکارانه ای نیز در اعمال افرادی مثل سردار اسعد یا یپرم خان ارمنی در جلوگیری از تجزیه ایران در خلاء قدرت بین قاجار و پهلوی اتفاق افتاد که هیچ کدام از این افراد هم عاقبت خوبی نداشتند و بر خلاف اقدامات بزرگشان پایانی بسیار دردناکی داشتند.
هرگاه ارزش با ضد ارزش جا به جا شده و ضد قهرمان در مقابل قهرمان قرار گرفته است در ابتدا شاید با تکیه بر قانون ((تفرقه بنداز و حکومت کن)) به نفع حاکمیت بوده اما در نهایت باعث سرنگونی همان حاکمیت شده است.
به طور مثال اگر صفویه به جای افسانه سرایی از تاریخ شیعه بر اصالت ایرانی و رزم آوری ایرانیان تکیه کرده بود و به متون کهن پارسی اهمیت می داد و همراستا با رنسانس اروپایی جلو می رفت آیا از محمود افغان شکست می خورد؟
به طور کلی امروز با اینکه تمام محتوی رسانه های مختلف سعی بر نمایش شکاف و تشکیل چند قطبی در میان ما ایرانیان دارد به شخصه معتقدم که ما به زودی قدرت ما را خواهیم فهمید و آنجا که بدانیم که غیر از ما کسی به داد ما نخواهد رسید آنجاست که توسعه را به آغوش می کشیم و بذر امید می کاریم و رفاه و آسایش برداشت می کنیم.