هر آن وقت که دیدی دست کسی دامانت را چنگ میزند ، حتی اگر محتاج بودی چهره ی خود را جای چهره اش بگذار، به خود بگو که ار من بودم آنکه به دامان دگر شخصی چنگ میزند ، ار دامن ز دستم میکشید چه میکردم؟ بدو فحش و ناسزا میدادم و نفرینش میکردم؟ و برعکس ار او دردم را میپرسید چه میشد؟ ز او تشکر میکردم؟ دعایش میکردم؟ می گفتم خدا پدر و مادرت را بیامرزد؟ خدا خیرت دهد؟ پس ز خود نپرس آیا بدو رحم کنم؟ بلکه ز خود بپرس آیا به خودم رحم کنم؟ و بدان و آگاه باش هر تصمیمی بگیری دگر روزی، دگر شخصی با تو عیناً همین رفتار را خواهدداشت. بعد هم به یادآر حضرت سعدی را که می فرماید :
بنی آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی
درویش و غنی بنده این خاک درند
و آنان که غنی ترند محتاج ترند
و آن گاه بدان که خدا میفرماید :
هر کس که دل مؤمنی را شاد کند، من را شاد کرده است.
چه غم ديوار امت را که دارد چون تو پشتيبان
چه باک از موج بحر آن را که باشد نوح کشتيبان
