قبلا تو ایران همکارم بود، یه دختر زبر و زرنگ امیرآبادی، منشی رئیس بود ولی رسما خوده رئیس بود.
هر از چند گاهی به هم پیام میدیمو حال همو میپرسیم. اختلاف نظرمون زیاده ولی تا حالا دعوامون نشده. ینی شده آ، ولی اون سریع برگشته و آشتی کرده.
یه چیزی رو توو پرانتز بگم، همونقد که مرد کیس ازدواج کسیه که دختر، قبل از ازدواج، عصبانیتشو ندیده باشه، زن کیس ازدواج هم کسیه که نذاره دعوا و قهر، از شب بگذره، به قول اینجاییا ایزی گواینگ باشه، زود میک إ پیس یا صلح کنه.
برگردیم سر دختر امیرآبادی، به هزار زحمت و بعد از یه بار ریجکتی ویزا، بالاخره ویزاشو گرفت و چند ماه پیش اومد تورنتو. از کشور ما تا کشور اونا یک ساعت پروازه ولی زمان این رییس جمهور تا پاسپورت امریکایی نداری، ترجیحا نری بیرون بهتره. منم نرفتم و ندیدمش.
الان برنامه دارم واسه عید برم تورنتو که یکم ایرانی ببینم. بهش پیام دادم که تو هم بیا. نوشت که پول ندارم. سفر قبلی هم پنجاه میلیون هزینه م شد که برای یه منشی میشه تقریبا دو سال حقوق.
گفتم خب تو که برادرت اینجاس، هزینه ای نباید داشته باشی.
نوشت که داداش بزرگه م خیلی خارجی شده، هزینه یه اتو مو رو هم که چون برق ایران و اونجا یکی نیست و مجبور شدم بخرم و نتونست ریفاند کنه رو هم بهم پیام داده که بریزم به حسابش (۲۴ دلار!).
گفت داداشم اگه زیر زمینشو بهم رهن بده پا میشم میام، ولی نمیده با اینکه زیرزمین خونه ش خالیه همیشه.
باورم نشدحرفاشو! منی که خواهر ندارم و تموم آرزوم همیشه این بوده که یه خواهر کوچیک تر داشته باشمو نذارم آب توو دلش تکون بخوره، وقتی حرفاشو میشنیدم، داغی جوش اومدن خونم رو روو پوستم حس میکردم. مگه میشه؟؟ یه داداش انقد ...؟
گفت مادرم اینجوری بارمون اورده که هواسمون به دودوتاچهارتای زندگیمون باشه!
خواهر برادری...
