نزدیک دو سال پیش بعد از کلی تحقیق و جستجو، یه عروس هلندی رو به خونهمون آوردیم و اسمش شد لیمو. همیشه عاشق حیوانات بودم و معتقد بودم قبل از قبول کردن سرپرستی یه موجود زنده باید همهی جوانب سنجیده بشه. بخاطر همین نزدیک 3 4 ماه در مورد حیوانات خانگی مختلفی که میشد توی آپارتمان نگهداریم تحقیق کردم.

اول به دلیل عشق و علاقه فراوان در مورد گربه تحقیق کردم، اما حس کردم مسئولیتش سنگینه و با توجه به ساعات کاری زیاد من و رضایت نه چندان زیاد مادر و پدرم، بهتره که یه موجود دیگه داشته باشیم.
گزینه بعدی پرندهها بودن، طوطیها رو خیلی دوست داشتم، اما چون این موضوع که این حیوون از کجا اومده و برای به دنیا اومدن اون به پدر و مادرش ضربهای نرسیده برام مهم بود و دوست نداشتم از دلالهای حیوانات جوجه بگیرم، بیخیال طوطی شدم و از یکی از دوستانم که به تازگی عروس هلندیهاشون بچهدار شده بودن، یه جوجه تقریبا 2 ماهه خریدم.
لیمو از همون بدو ورودش به خونه ما عزیز شد و همه عاشقش شدیم، برنامههامون رو بر اساس اون جور کردیم و مسئولیتهای نگهداریش بین خانواده سه نفرهمون تقسیم شد. (البته باید اعتراف کنم که من کمتر :دی). اما بعد از مدتی رابطه نزدیک با لیمو، متوجه عمق احساسات همین موجود کوچولو شدم. یعنی همیشه میدونستم حیوانات احساسات عمیقی دارن، اما به این پررنگی تجربهاش نکرده بودم.
بعد از مدتی لیموی ما متاسفانه به پَر کَنی افتاد. با وجود همه نگهداریها و توجههایی که بهش کردیم، ولی این اتفاق افتاد. پیش چندین دامپزشک رفتیم، آزمایش گرفتیم، از افراد معروف و باتجربه، توی اینستاگرام و مغازه و ... مشاوره گرفتیم اما هیچکدوم فایده نداشتن. در نهایت جواب ما این شد: بخاطر مشکلات روحی هست و باید مدارا کنین. ما هم مدارا میکنیم، با داروهای تقویتی و تغذیه مناسب سعی میکنیم که از کچل شدن و کم شدن پرهاش جلوگیری کنیم اما عادت اون کموبیش ادامه داره. حتی خواستیم براش جفت بگیریم، اما با تحقیق کافی فهمیدیم همین موضوع هم، با توجه به سن و شرایطش میتونه مشکلش رو تشدید کنه.
در تمام این مدت، چه وقتی لیمو پرهاش رو میکَنه، چه وقتی برامون شیرین کاری میکنه، آواز میخونه و حرف میزنه، میاد پیشم و گردنش رو کج میکنه تا نازش کنم، وقتی میاد روی شونهام یا گوشیم رو گاز میگیره تا بهش توجه کنم، حتی وقتی توی همه جای خونهمون «پی پی» میکنه، به این فکر میکنم که نکنه ما اشتباه کردیم؟
این دغدغه همیشه برای من وجود داره، این موجودی که انقدر فهم داره و انقدر متوجه میشه رو من از خانوادهاش جدا کردم. البته که عاقبت لیمو، به احتمال 90 درصد جدایی از خانواده بود، اون قطعا هیچ وقت توی طبیعت آزاد نمیشد، اگر هم میشد با توجه به اینکه تقریبا نصف کره خاکی از محل زندگیش دوره، توی آزادی هم به احتمال زیاد دوام زیادی نمیاورد.
حالا کلا این موضوع برام مطرح شده، آیا نگهداری از حیوانات توی خونه در هر صورت ظلم به اونها به حساب میاد؟ یه گربه وقتی خوشحالتره که توی خیابون باشه و آزادانه جفتگیری کنه؟ یا وقتی توی خونهی گرم و نرم هست، از محبت کافی برخوردار میشه اما عقیم شده؟ یه سگ اگر توی خیابون زندگی کنه و مدام از ماشینها و آدمهای مزاحم دیگه فرار کنه راضیتره یا وقتی توی خونه با صاحبش هست؟ لیمو اگر توی محیط زندگی خودش بود، اما با مشکل کمبود غذا، طرد شدن از گروه و حملهی حیوانات مهاجم دستوپنجه نرم میکرد احساس راحتی بیشتری داشت یا حالا که پیش ماست؟
ته دلم میدونم که حیوانات آزادی رو بیشتر دوست دارن، اما اونها میتونن به ما آدمها هم کمک زیادی بکنن، زندگیهامون رو قشنگتر کنن و حتی از شرایط بد روحی نجاتمون بدن....حالا نمیدونم با وجود این نگهداری از حیوانات خانگی کار درستی به حساب میاد یا نه؟
کاش حیوانات هم حرف میزدن!