اخطار قبل از شروع: با لحنی نیمه طنز بخوانید! :)
همیشه با خودم فکر میکردم چرا بعضیها قبل و بعد و وسط تعطیلیها رو برای خودشون تعطیل میکنن. همهمون در خصوص «بینالتعطیلین» شنیدیم، شخصا تو ذهن خودم چند وقتی هست دوتا اسم دیگه هم با عناوین «قبلالتعطیلین و بعدالتعطیلین» هم اضافه کردم.

از همکارام معمولا این رو زیاد میشنیدم که میگفتن: «کی حال داره وسط تعطیلیا بیاد سرکار؟» اما خب من از دیدگاه اینوری به موضوع نگاه میکردم، چقدر خوب که وسط هفته یه تعطیلی میخوره که با یه ریزه استراحت فرداش پرانرژیتر برگردم سرکارم. شنبه ها هم به عنوان روز بعد از تعطیلی همیشه روز خستگی و کسلی برای بقیه بود، اما من که آخر هفته رو به چشم یه فرصت برای رِفرش شدن می دیدم، شاد و سرحال می رفتم سرکار. حتی گاهی وقت ها با برخورد نه چندان صمیمانه هم از همکارها روبهرو میشدم و قبل از اظهار نظر میگفتن: شایانه تو فعلا حرف نزن :))))
در خصوص این موضوع به شدت متوجه شدم که اصلا فرقی نداره این تعطیلیهای ما یک روز باشن، یا 14 روز، در نهایت آدمهایی هستن که میخوان یکی دو روز قبلش کارشون رو تعطیل کنن، بینش رو نرن، بعدش هم تا چند روزی تعطیل باشن. این رو نه تنها از محلهایی که در اونها کار کردم، که از حجم ترافیک کاهش یافته هم به خوبی متوجه میشدم.
همه اینها برام سوال بود، که مگه 13 روز تعطیلی برای مسافرت کافی نیست؟ مگه بعد از 5 روز کار، 2 روز برای استراحت کافی نیست؟ و ...
اما یه روزی به خودم اومدم، دیدم منم با بقیه همکارها همراه شدم، دارم یواش یواش به جمع غرهاشون میپیوندم، شنبهها کسلم، شب جمعه میگم ای کاش که فردا نشه، روز آخر تعطیلیا میگم کاش بازم ادامه داشته باشه و .... این برام یه زنگ خطر جدی بود.
من کارم رو هیچوقت جبر و اجبار نمیدیدم. با عشق کار میکردم و تقریبا خستگی یادم نمیفتاد، آخر روز با حس رضایت از خستگی توی تختم میرفتم، عاشق چالشهاش بودم، بدون هیچ چشمداشتی اضافهکاری میموندم و هیچوقت پول و حقوق مسئله اصلیش نبود. همه اینها در حالی بود که حدود 9 ساعت سرکار بودم، 2 تا 3 ساعت هم بطور میانگین توی ترافیک میگذروندم. وقتی خونه میرسیدم کارهایی به جز کار اصلیم انجام میدادم، پروژههای کوتاه مدت، چندتا متن اضافه و یا حتی تحقیق یا سرچ و مطالعه برای بهتر شدن کارم، همه اینها هم با وجود اینکه درآمد زیادی برام نداشت اما حالم رو خوب میکرد.
این حس خستگی و کسلی کمکم کرد بفهمم مردم چرا «قبلالتعطیلین، بینالتعطیلین، بعدالتعطیلین» رو دوست دارن..... من دیگه اون کار رو دوست نداشتم! یه نگاه به عملکرد چند سالهام انداختم، دقیقا از همون موقعی شروع کرده بودم به غر زدن عملکردم هم افت کرده بود. غر زدنه دست خودم نبود، یه جای کار میلنگید، اون لنگیدن هم انگیزهای بود که دیگه وجود نداشت، همون انگیزهای که میگن وقتی صبح پامیشی به شوقش از تختت بپری بیرون ااا، همونو میگم. اونجا بود که فهمیدم نه من به عنوان سردبیر برای اون سایت دیگه سودی دارم، نه اون برای من!
من از اون محل خاطرهی بدی ندارم، هنوز هم به عنوان مخاطب از مجموعه کار لذت میبرم. نمیخوام مثه خیلیا بگم مدیر بد بود، قدر زحماتم رو ندونست و اینا... دقیقا برعکس، همه چیز خوب بود، اما از یه جایی به بعد مسیرمون از هم جدا شده بود. مثل آدمایی که توی روابط عاطفی مسیراشون جدا میشه. این جدا شدن به معنی بد بودن هیچ کدوم نیست، اما دیگه اونها به درد هم نمیخورن.
حالا؟ با وجود دورکاری هر روز یه ساعتی بین 6 تا 7 بیدار میشم. بعضی وقتها زودتر بیدار میشم توی فکرم نقشه میچینم برای کارهام، بعد از شدت هیجانش دیگه نمیتونم بخوابم. معمولا ساعتهای طولانیتری کار میکنم. روزهایی رو هم گرفته و ناراحت میگذرونم، اما باز حالم رو توی دستهی «خوب» دستهبندی میکنم. بعضیا با یه دیده ترحم نگاه میکنن، بعضیا هم تعجب که حالا که میتونی تا دیروقت بخوابی چرا زود پامیشی؟ اما خب جدا لذت میبرم از هر ساعت کار کردن.
خلاصه که به بهانه این تعطیلی چهارشنبهای، اگر از طرفداران «قبلالتعطیلین، بینالتعطیلین، بعدالتعطیلین» هستی، شاید بد نباشه به رابطهات با کارت که حداقل 7 8 ساعت از روزت رو داری باهاش میگذرونی نگاه کنی. شاید بتونی درستش کنی، شایدم وقتش شده ازش جدا شی و اتفاق بهتری رو جای دیگهای دنبال کنی. حیفِ زندگی نیست درگیر روزمرگی بشه؟