
چند روز پیشا داشتم واسه یه مطلب توی اینترنت میگشتم، خیلی اتفاقی به این عکس برخوردم. اول از همه قدیمی بودن عکس توجهم رو جلب کرد، اینکه اگر خیلی قدیمیه چجوری تونستن یه همچین عکسی بگیرن. اصن این عکس برای چند سال پیشه؟ دوربینای اون موقع چنین قابلیت هایی داشتن؟ تو اون لحظه که داشتن میفتادن به چی فکر میکردن؟ قبلش به چی فکر میکردن؟ یه قدمی زمین چی از ذهن شون میگذشته؟
.
توضیحی نداشت، با سرچ تونستم به اصل مطلب برسم، یه مادر ۱۹ ساله و بچه ۲ ساله ش تو سال ۱۹۷۵ تو یه آتیش سوزی وقتی منتظر کمک بودن، دقیقا وقتی نردبون بهشون میرسه پله های اضطراری ول میشه و میفتن.





لحظه های سقوط خیلی عجیبه، توشون بازی سرنوشت رو میبینی. مادر دیرتر ول شده، دیرتر افتاده، اما بچه دیرتر به زمین رسیده و روی جسد مادر فرود اومده و زنده مونده.
بازی عجیب دیگه زندگی اونجاست که وقتی به عکس یکی مونده به آخر میرسی برق امید تو چشماشونه، فکر میکنن نجات پیدا کردن، اما یوهو... پوووف...
.
این اتفاق خیلی تلخ بود. اما فکر کردم همیشه همینه، زندگی خوب و بدش رو یوهو رو میکنه. یه لحظه قبل از بدترین اتفاقا از هیچی خبر نداری، یه لحظه قبل از بهترینا هم همینطور...
.
هیچ چی قابل پیش بینی نیست، توی این روزا که خیلی درگیرم، خیلی نگرانم، اکثر وقتا که دارم با یکی حرف میزنم فقط تو چشماش نگاه میکنم و ذهنم داره به ۱۰۰ جای دیگه میپره و خیلی وقتا با یه دیلی جواب میدم، به این تلنگره نیاز داشتم. که یادم باشه نه نگران اتفاقای خوب باشم نه بد. بالاخره یه چی میشه دیگه! همیشه همینجوری یه چی شده دیگه!
.
عکس ها رو از آخر به اول گذاشتم. اینجوری که نگاه کنم انگار این بار من دارم سرنوشت رو بازی میدم. من برعکس میکنم چیزی که رقم خورده رو... و اونا هنوز اونجا هستن، روی پله های اضطراری و منتظر یه جرقه امید.