این سوالی هست که مدت زیادیه ذهنم رو درگیری کرده، اینکه چقدر از متنهایی که مینویسم خونده میشه؟ کدوم گروه از مخاطبین بیشتر میخونن؟ اصلا مخاطبها به نوشتهها اهمیت میدن؟ در آخر من چقدر باید بنویسم که خونده بشه؟ چطور بنویسم که مخاطبها بخونن؟
این سوالها برای هر محتواساز و محتوانویسی همیشه مطرح هست و اینکه چطور باید با این چالش برخورد کنه خودش موضوعی هست که باعث میشه یه نوشته خوب باشه و یکی دیگه نه چندان خوب! اما قبل از اینکه این موضوع رو بررسی کنم، اجازه بدین چندتا مثال براتون بزنم:
وقتهایی که متوجه شدم، آدمها در خوندن متنها کاهلی میکنن، حتی در جاهایی که نیازه!
یکی از عجیبترینِ این اتفاقات زمانی افتاد که یکی ازم نمونه کار خواست، از اونجایی که فرستادن یه عالمه فایل یا آدرس سایتهای مختلف رو منطقی نمیدونستم، آدرس سایت تولید محتوا رو برای اون دوست عزیز فرستادم و ایشون دوباره پرسیدن: «نمونه کاری در دسترس ندارین؟» من متعجب به سایت اشاره کردم و گفتم: «بله» اما جوابشون؟!!! گفتن «اینکه نمونه طراحی سایت هست، نمونه تولید محتوا موجود دارین؟» تصمیم گیری در خصوص عمق مقاومت مخاطب در زمینه «خوندن» به عهده خودتون میذارم، سایت رو میتونین در اینجا ببینین و قضاوت کنین: cococontent.net
مورد مشابه دیگه زمانی بود که بعد از تحویل پروپوزال و تایید اون، در یک جلسه، تمام سوالاتی که در پروپوزال بهشون پاسخ داده بودم رو دوباره پرسیدن، حتی وقتی اشاره میکردم که قبلا به این سوالها پاسخ دادم، با نگاههای گنگی مواجه میشدم که نشون از نخوندن پروپوزال داشت. و سوالی که مدام در ذهنم میچرخید این بود که چی رو تایید کردن پس؟!
موضوع بعدی که در ارتباط با کاربرهای متفاوت باهاش مواجه شدم، وقتهایی بود که در جاهای مختلف متن مسابقه مینوشتم، کاربرها همیشه در خصوص روند مسابقه سوال داشتن، در حالیکه تقریبا در تمام موارد جواب سوالها در متن نه چندان طولانیِ توضیحات مسابقه، نوشته شده بود.
در دوتا از مجموعههایی که کار میکردم، صفحات «سوالات متداول» پر کامنتترین صفحات سایت بودن، کامنتهایی حاوی مجموعهای از سوالات تکراری که به جز متن اصلی سوالات متداول، بعضا در کامنت بالایی خودشون هم پاسخ داده شده بود.
موارد زیاد دیگهای که علاوه بر روابط کاری، در روابط شخصی هم مواجه شدم، چت کردنه. شاید بخاطر شغلم که مدت زیادی رو به نوشتن اختصاص میدم، شاید هم ویژگیهای شخصیتی، بین فرستادن پیام صوتی و پیام متنی، معمولا پیام متنی رو انتخاب میکنم. اما در نهایت به جایی میرسم که بعد از کلی تایپ کردن متوجه میشم بیشتر متن خونده نشده و ناچار به فرستادن پیام صوتی یا برقراری تماس تلفنی میشم.
یه محتوانویس دغدغهی خونده شدن داره
اگر دارین با خودتون میگین این دختر چقدر غر میزنه :دی لطفا اشتباه برداشت نکنین، موضوعات ذکر شده غر زدن نیستن. من به عنوان یه محتوانویس و محتواساز دغدغهی خونده شدن دارم، موفقیت برای متن من یا محتوای تصویری من، دیده شدن و خونده شدنه، وقتی خونده نمیشه با خودم فکر میکنم چطور بنویسم که خونده بشه؟ ارائه محتوا چطور باشه که بیشتر مورد توجه قرار بگیره؟
البته به جز مواردی مثل مورد اول که در خصوص سایت مثال زدم و مخاطب واقعا در برابر توجه و خوندن مقاومت میکنه و درحال حاضر در دسته مخاطبین من قرار نداره. شاید بعدا که چالشهای فعلی رو به خوبی حل کردم سراغ اون دسته هم برم :دی
حالا چی کار کنیم؟
من بر اساس تجربه راهحلهایی برای این موضوع پیدا کردم، چندتاییشون رو براتون میگم، بقیه هم نکاتی هستن که بر اساس شرایط پیشاومده باید انجام بشه که به تجربه نیاز داره اما خب توضیح خاصی نداره.
واقعا نحوه نوشتن تیتر مهمه، اما توی موقعیتهایی مثل چت یا پروپوزال و .... تیترنویسی که به کار نمیاد، چیزی که برای همه به کار میره، نحوه شروع موضوع هست. باید موضوعی که فکر میکنین برای مخاطب توی اون لحظه جذابتره رو اول کار بذارین و یواش یواش به سمت مطالبی با جذابیت کمتر برین.
من یه اصطلاحی برای خودم دارم و همیشه به کار میبرم: «مطلب رو آبشاری منتقل کنین» یعنی اول یه اطلاعات کم بدین، بعد یواش یواش اطلاعات رو بیشتر کنین و پر و بال بدین. این اصطلاح خودمه، شاید بگین همه آبشارها که اینجوری نیستن، بله ولی خب من تو نظرم همچین آبشاری دارم، بالاش کوچیکتره میاد پایین بزرگتر میشه:
درسته که برای نوشتن در سایتها هرچقدر بیشتر باشه، از نظر سئو بهتره، اما نظر مخاطب هم مهمه دیگه پس خیلی طولانی نکنین، به هیچ مطلبی بیشتر از یک بار اشاره نکنین که متن الکی طولانی بشه و هرجا حرفی برای گفتن نبود موضوع رو ببندین.
از قابلیتهایی مثل بولد کردن، تیترگذاری، یا حتی تغییر رنگ توی متنها استفاده کنین.