تمپو(بخش اول)

ساعتم به آرامی لرزید. نیمه شب بود. دقیقاً دوازده.
-ام... آقا ببخشید میشه یکم برید اونورتر؟...ممنون
لباس های عجیبی شبیه بازیگر های تئاتر پوشیده بود. بله، قاتلم را می‌گویم، خودم!
+چیزی شده؟
-نه مطمئنا نه فقط اینکه... من شما رو جایی ندیدم؟
سرش را بلند کرد. حالا چهره‌اش را بهتر میتوانستم ببینم.
+بگذار ببینم... معذرت می‌خوام ولی مطمئنم اگه شما رو دیده بودم یادم میموند.
سکوت داشت طولانی می‌شد، شاید بهتر باشد سر صحبت را باز کنم؟
-خب... شما کدوم ایستگاه پیاده می‌شید؟
+ایستگاه ویوو
-مثل اینکه مقصدمون یکیه.
+هه!
-چیز خنده داری گفتم؟
+نه فقط من رو بردی تو خاطراتم... به هرحال می‌دونم باید بهت کمک کنم ولی فکر کنم خودت از پسش بر بیای...
-چی؟ از پس چی بر بیام؟ آقا؟! آقا!؟ حالتون خوبه؟ یا خدا، نفس نمیکشه نفس نمیکشه! یکی کمک کنه! نزدیکترین بیمارستان کجاست؟ راننده راننده نزدیکترین بیمارستان کجاست، پیرمرد داره میمیره!
لعنت به همشان. حتی تکان هم نمی‌خوردند. راننده اگر چیزی هم شنیده بود به روی خود نمی‌آورد. به جهنم، خودم یک کاریش می‌کنم. خواستم مرد را بلند کنم که متوجه چیزی شدم. اول اینکه او دوباره نفس می‌کشید و دوم اینکه او دیگر او نبود. یک جای کار می‌لنگید. حالا به جای پیرمرد به چشم‌های نوزادی گریان خیره شده‌ام. نفسم بند آمده است. امکان ندارد! مطمئنم که او همین جا بود، همین‌جا! داشت جلوی چشم من جان می‌داد. با تعجب به مردم داخل اتوبوس نگاه می‌کنم تا واکنششان را ببینم. اما نه! گویا فقط خودم متوجه این تغییر کوچک شده‌ام. اصلاً ولش کن... لباس‌های نوزاد کاملا با لباس های عجیب مرد قبلی یکسانند. فکر کنم به مقصد رسیدیم.
با کودکی در بغل از اتوبوس پیاده شدم. خوشحالم که حداقل در شهر خودم نیستم وگرنه پیدا شدن نوزاد را چگونه برای بقیه توجیه می‌کردم؟ بگذار ببینم... به تازگی خانه‌ای در منطقه‌ی ویووی شهر پورگاتوریو اجاره کرده بودم، خانه را به قیمت خیلی ارزان از پیرمردی بازنشسته گرفته بودم، به نظرم معامله منصفانه‌ای بود، هم من از آن خراب شده بیرون می‌امدم و در منطقه‌ی خوبی از پایتخت ساکن می‌شدم، هم آن پیرمرد می‌توانست سال‌های آخرش را در سواحل دریای پارادا در شمال کشور بگذراند و تا جای ممکن از خط مقدم دور شود. به هرحال من هم حال او را درک می‌کنم، به عنوان کسی که سال‌های زیادی از زندگیش را در جبهه گذرانده، از هرکسی بهتر از پوچی جنگی که در آنیم آگاهم(البته شاید نه به خوبی سیاستمدارانی که آن را شروع کرده‌اند!).
با دست آزادم در جیبم دنبال کلید خانه می‌گشتم که بچه شروع کرد به گریه کردن، حس می‌کنم از خانه‌ام خوشش نمی‌آید. هرچند مشکلی نیست... فردا صبح او را همراه با یک نوشته جلوی در یک یتیم خانه می‌گذاشتم و تمام ماجرا را فراموش می‌کردم، فقط کافی بود یک شب از او نگه‌داری کنم و بعدش می‌توانستم به زندگی عادی خودم برگردم، مگر نه ؟
(پایان بخش اول)
ادامه دارد...