چند روز پیش یکی از من پرسید که فرق من که این همه کار میکنم با افرادی که ساعت ۸ میان سرکار و ۴ بعد از ظهر میرن چیه ؟
این سوال من رو خیلی به فکر فروبرد. که واقعا چطوری میشه به این سوال یه جواب درست دارد. خیلی ها وقتی با چنین سوالی مواجه میشن به قول خودشون انگیزه خودشون رو است میدن . خیلی ها همه چون هدف و برنامه ای خاص توی فکرشون هست یا از کنار این سوال رد میشن و یا اینکه اصلا این سوال براشون پیش نمیاد.
ولی واقعا ما چرا کار میکنیم؟ برای پول ؟ برای اینکه زندگی کنیم؟ یا برای اینکه دانش و تجربه ی خودمون رو زیاد کنیم و فردی مفید برای جامعه باشیم ؟
ما باید از خودمون بپرسیم که برای چی کار میکنیم؟ این سوال مهمی هست که هر کسی باید برای خودش جواب این سوال رو داشته باشه. چون اگه برای این سوال جواب نداشته باشی، دچار درگیری های فکری زیادی میشه و مسیر موفقیت خودشون رو گم میکنن.
به نظر من ۳ دسته آدم وجود داره.
گروه اول به شدت دنبال پیشرفت و موفقیت هستن و اصلا چیز دیگه ای فکر نمیکنن و فقط و فقط تمرکز میکنن رو کارشون که به درستی اون رو انجام بدن و آینده خودشون رو با توجه به هر برنامه ای که دارن بسازن. این دسته کارهای بزرگی انجام میدن و توی زندگی آدم های دیگه تاثیر خواهند داشتن. شاید بخشی از جامعه رو تغییر بدن. شاید زندگی شخصی جالبی ندارن و تمام زندگیشون کارشون هست.
گروه دوم اصلا براشون مهم نیست آینده چی میشه و خیلی زندگی رو جدی نمیگیرن و حتی شاید جدی گرفتن این زندگی تعریفش با آدم های گروه اول فرق داره. این دسته زیاد کار بزرگی رو نمیبینی. شاید هدف خاصی رو دنبال نکنن. تغییر جامعه براشون مهم نیست و بیشتر دنبال زندگی خودشون هستن. زندگی شخصی این افراد از کارشون مهم تر هست. یعنی به زبان ساده کار میکنن که زندگی خوبی رو داشته باشن.
هیچ مشکلی با گروه اول و دوم وجود نداره و هر دو این دسته آدم ها به نظر من مسیر زندگی خودشون رو خودشون انتخاب کردن و دقیقا میدونن که دنبال چی هست. گروه اول چرا زندگی شخصی خودش رو فدای زندگی کاریش میکنه و گروه دوم کار میکنه که یه زندگی شخصی خوبی داشته باش.
گروه اول خیلی مدیرهای خوبی میتونن بشن و گروه دوم میتونن کارمند های نمونه ای باشن که رشد هر سازمانی به اون وابسته هست. البته اگر در جایگاه خودشون درست استفاده بشن
گروه سوم یه چیزی بین گروه اول و دوم هست. یعنی دوست دارن که دنیا تغییر بدن، کار های بزرگی از خودشون به جا بزارن ولی برای این هدف و برنامه زیاد تلاش نمیکنه. هم دوست دارن به موفقیت های آدم های گروه اول برسن و هم دوست دارن سبک زندگی آدم های گروه دوم رو داشته باشن
بیشترین مشکل و دقدقه های فکری برای گروه سوم هست. اون هایی که دنبال رسیدن به دستاورد های گروه اول هستن ولی فاصله گرفتن از زندگی شخصی براشون سخته. این دسته خلی مشکلات بزرگی رو پیش رو خواهند داشت یا خیلی وقت های برای دیگران مشکل ایجاد میکنن
مشکلی وقتی ایجاد میشه چند ماه دنبال کار هستن و چند ماه دنبال زندگی. خیلی وقت های دنبال این هستن که نتیجه کار خودشون رو در یک بازه کوتاه زمانی بیینن و وقتی که بعد از چند ماه به اون چیزی میخوان نمیرسن به شدن ضربه میخورن و به رو میارن به مدل زندگی گروه دوم. این رفتار نه یک بار بلکه خیلی وقت ها چندین بار توی زندگیشون تکرار میشه . هم تلاش میکنن و هم به موفقیت نمیرسن
به نظر من هیچ وقت خودتون رو با دیگران مقایسه نکنید. چون هدف شما از زندگی کردن با هدف آدم های دیگه توی زندگی فرق داره. هر کسی برای خودش زندگی میکنه و باید مسیر زندگی خودش رو بدونه و به سمت اون حرکت کنه