سلام.راستش من همه کارامو ثبت می کنم..نوشته هام،طرح و برنامه هام..اونقدری که شدن چندتا دفتر..دفترهایی که وقتی ورقشون میزنم حس میکنم ردپایی براین خاک گذاشتم..یه وقتایی هم زیرلب زمزمه میکنم:
هر که بر لوح جهان نقشی نیفزاید ز خویش بی گمان چون نقش پا محو است در موج فنا
نقش هستی ساز باید نقش بر جا ماندنی تا چو جان خود ، جهان هم جاودان دارد تو را !
اما خوب که نگاه میکنم؛میبینم طرح و نوشته ای که فقط یک جا ثبت بشه؛خیلی" برجاماندنی" نیست...تا "اثر"نشه "اثر"نمیگذاره..تا "گفته"نشه"پخته"نمیشه..و تا "روشن"نشه "گلشن"نمیشه...بعداز اون یه تصمیم گرفتم که با تصمیم کبری فرق داره.اگه اون به خودش قول داد که کتابشو دیگه از خودش دور نکنه ؛من به خودم قول دادم که دفترها و نوشته هامو بفرستم به دورترین جایی که میشه رفت..

چقدر خوبه که جایی مثل ویرگول هست .تا بنویسیم و ثبت کنیم.اصلا بیاید فکر کنیم اینجا یه جور"دفتر ثبت اسناده".که میشه نسخه دومی از نوشته های مهم رو ذخیره و حتی مهم تر منتشرکرد..

دفتر اول برگ اول...اولین تاریخ ثبت شده :۹۶/۷/۲۱
متن یه رادیو..و اسامی هنرجوهایی که باید برای ضبط بیان استودیو....
جملاتی که باید بگن رو تک تک نوشتم...با توجه به جنس صداشون..والبته کاراکترشون..
دفتر اول برگ سوم...روزش رو ننوشتم ولی مهر ماهه..همون سال ۹۶...یه متن نوشتم ...با این جمله شروع شده:
نامی که چون کتیبه ست برسنگ روزگاران
یادش اگرچه خاموش کی میشود فراموش
برای دوست و همکارم که متاسفانه توی یه حادثه آتش سوزی؛هم خوش سوخت هم دلها ر
و سوزوند...بانو عفت فتحی..

ممنون که وقت میگذارید منتظر نوشته های بعدی باشید..راستی از ویرگول هم ممنونم