پروردگارا،
حتی تصور این که «تنها» یک ماه میهمان تو باشم، معادلاتم را بر هم می زند.
به من بگو؛
آیا از آن زمان که پا بر گیتی نهادم، میهمان تو نبوده ام؟
تو خود نخواندی مرا:
?به مهربانی ات?؟
خانه را از عطر زلفت تا معطّر می کنی
دایه ها را هم ز مادر، مهربان تر می کنی
?به خطاپوشی ات?؟
به عیب پوشی و بخشایش خدا سوگند
خطا نکردن ما، غیر ناسپاسی نیست
نه منِ تنها، که عالَم سراسر؛
معترفند که «خودی که بنده تو نباشد، بی خود است».

میهمان خدا بودن، « موهبتی » بی «مرز » است.
نه مرز می شناسد و نه شریعتی خاص..
همهٔ عالم، ریزه خوارِ، خوان بخشایش توأند..
محصور « زمان » هم نیست.
که نیاکان ما نیز، خداپرست بوده اند..
اما اگر به دنبال افتخاراتی بگردیم که تقویم برای خود ثبت نموده،
«ماه رمضان» یکی از آنهاست.
بله تقویم مفتخر است به شکل ویژه ای از خداپرستی. و این فخر و بزرگی را، برای میلیون ها نفردر دنیا، «رمضان» نام گذارده.
عاشقان، هم نوایی تان در ماه رمضان مبارک