سلام.
هر گاه، تخیل را به تفکر ترجیح دادیم..
منافع شخصی خود را به منافع ملی ترجیح دادیم.
به بدبینی بیش از خوشبینی تمایل داشتیم.
در هر کاری اظهار فضل کردیم، ولی از گفتن نمی دانم شرم داشتیم..
کلمه من را بیش از ما به کاربردیم.
بیشتر در گذشته به سر بردیم تا جایی که آینده را فراموش کنیم.
از دوراندیشی و برنامهریزی عاجز وغالبا دچار روزمرگی و حل بحران شدیم.
عقب افتادگیمان را به گردن دیگران و توطئهی آنها انداختیم ولی برای جبران آن قدمی بر نداشتیم.
دائما دیگران را نصیحت کردیم ولی خودمان هرگز به آنها عمل نکردیم.
یا هنگامی که به هدفمان نرسیدیم و آن را به حساب سرنوشت و قسمت و بدبیاری گذاشتیم و هرگز به تجزیه و تحلیل علل نپرداختیم.
وقتی دیگران و بعضا دشمنان ما، ما را بهتر از خودمان شناختند.
انتقاد پذیر نبودیم و فکر کردیم کسی که عیب ما را میگوید بدخواه ماست.
و هر گاه
به هنگام مدیریت در یک سازمان زور را به درایت ترجیح دادیم.
و......
با خود بگوییم:
زنگها برای که به صدا در می آید؟