سلام.چندسال پیش مجری یک همایش بودم درباره "خانواده".سخنران خیلی خوبی داشت.باهوش و کاربلد..در قسمت دوم همایش یعنی بعداز استراحت ؛سخنران دعوت کرد یه خانم و آقا که چندسالیه باهم ازدواج کردن بیان روی استیج..به آقا گفت روی یه میز که با هماهنگی روی سِن قرار گرفته بود بخوابه..و یه ملافه سفید هم کشیدن روش...وای خدای من حالِ خانمش دیدن داشت..وقتی آروم شد؛باید میومد بالای سر همسرش و تصور کنه واقعا مُرده ..و اون حرفهایی رو بزنه که در زمان زنده بودن شوهرش میتونسته بگه و لی غرورش؛ناراحتی هاش و یا هر عامل بازدارنده دیگه مانع گفتنش شده بوده...

خانم با گریه بالای سر همسرش ایستادو گفت:عزیزم پاشو؛دیگه بی دلیل غر نمیزنم؛به خاطر بی پولی سرزنشت نمی کنم.فقط پاشو "تو از همه چیز تو این دنیا مهمتری.خیلی دوست دارم.تو رو خدا پاشو .."می گفت و گریه میکرد..منم که دیگه نگو..اونقدر پشت صحنه گریه کردم که نگران بود نتونم اجرای بقیه برنامه رو انجام بدم..راستی حرف قشنگی هست که تا عزیزانمون زنده وسلامت کنار ما هستن؛از گفتنش خجالت بکشیم یاغرورمون اجازه نده که به زبون بیاریم؟عزیزان ما می دونن چققققققققدر ازاینکه هستند خوشحالیم؟
دلم می خواد همین حالا بهشون بگی:
خوشحالم که هستی ؛خوشحالم.. خدا تورو از من نگیره...

بهش بگو
https://aparat.com/v/Gv5hS