سلام.شاید یکی از رایج ترین واژه های امروزه،«بیمار» و مشتقاتش باشه..
خُب طبیعی ست که با هجوم یک ویروس، به خلوت نه چندان آرام آدمهای امروز، دنیاشون آبستن حوادث گوناگونی بشه..
من یه جورایی حساس شدم ببینم،این واژه در بین شعرا یا نویسندگان قدیمی چقدر رایج و دم دست بوده..
با یه نگاهِ کمی تا قسمتی دقیق متوجه شدم در بین شعرا،حافظ شیرازی یکی از علاقه مندان این واژه بوده ست..
من 22تاغزل از لسان الغیب پیدا کردم که در اونها واژه بیمار به کار رفته.
شربت قند و گلاب از لب یارم فرمود
نرگس او که طبیب دل بیمار من است
حافظ
...........
خواهم که پیش میرمت ای بیوفا طبیب
بیمار بازپرس که در انتظارمت
حافظ
...........
به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا
فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد
حافظ
.......و چند غزل دیگه........
اما محتشم کاشانی نیز این واژه را بسیار به کار برده..
من در 26غزل محتشم کاشانی واژه «بیمار» را پیدا کردم..
ای مسیحا دم که صد بیمار در پی میروی
یک نفس بنشین دوای دردمندی چند کن
محتشم کاشانی
..............
دردمند از درد چشمت چشم بیماران ولی
درد برچیدن ز چشمت جمله را درمان چشم
محتشم کاشانی
..........و چند غزل دیگه......
همچنین شیخ بهایی:
مرا امید بهبودی نماندست، ای خوش آن روزی
که میگفتم: علاج این دل بیمار میباید
...........
پروین اعتصامی:
آمد طبیب بر سر بیمار خویش لیک
فرصت گذشته بود و مداوا اثر نداشت
.........
فخرالدین عراقی.
که من از او هم☝ 26 غزل دیدم که واژه بیمار در آنها به کار رفته بود.
دل ز غم رنجور و تو فارغ ازو وز حال ما
بازپرس آخر که: چون شد حال آن بیمار ما؟
.........
صائب تبریزی:
از وی هم 4غزل دیدم.
باغ و بهار من نفس آرمیده است
بیماری نسیم، شفا میدهد مرا
..........
خاقانی 5غزل دیدم:
از آن روی جهان دارد که چون عیسی است جان پرور
دوای جان بیمارم چنان آمد که من خواهم
...............
و بالاخره رکورد دار استفاده از واژه بیمار،(البته طبق لیست من)،
اوحدی مراغه ای ست با ۳۹ غزل..که در آنها واژه بیمار به کار رفته..
چو بیمار عشقم علاجم بکن
چو غمخوار مهرم سرورم مده
...........
البته هنوز هستند شاعرانی که به کار برده اند..اما من به همین مقدار بسنده می کنم..
آرزو می کنم بیماری،فقط در حد واژه باقی بماند..و هیچ وقت شکل معنا به خود نگیرد..??????
سالم باشد وشاد

