سلام.من هرهفته ،به جلسات دوشنبه های صحنه میرم، و شاهد اجرای علاقه مندان نوپای سخنرانی و مجری گری هستم..به خوبی دقت میکنم.و بعداز هر اجرا نظرم رو میگم..شاید سختگیرانه ترین بُعدشخصیت من،توی همین یکی دوساعت بروز میکنه!!!میدونید چرا؟چون صحنه حرمت داره،صحنه جای ایستادن بزرگان این عرصه ست و باید منزلتش حفظ بشه..اگرقراره عزیزی بیاد و شروع کنه،باید الفبا رو خوب و درست یاد بگیره و تمرین کنه و تجربه کسب کنه..البته خیلی مراقبم که زمان نقد اجرا،چیزی نگم که خدای نکرده به گوشه عبای کسی بربخوره،اول هم از خوبیها و نکات +ارائه شروع میکنم..مثلا صدای اثرگذارش؛استفاده صحیح از دستانش؛طرزایستادن و خلاصه هرچیزی که میشه بهش امیدواربود..وبعدهم میرم سراغ نقص های اصولی..که طبیعی و قابل گذشت نیستند.و میتونم بگم یکی از این ایرادات که بین همه مشهوده،حرکات اضافی (پاها)روی استیجه.خیلی اینور اونور میشن.راه رفتن هایی که باعث دلزدگی مخاطب میشه..

توی جلسات دوشنبه های صحنه،یه دختر زیبا و گل که فکرکنم ۸سالش باشه،همیشه همراه پدرش(که از علاقه مندان اجراست)میاد..دیروز آخرای جلسه دیدم یه کلنجاری بین پدر و دخترهست..بعد متوجه شدم داستان یه نقاشیه،که دختر زیبای ما یعنی آروشای جان برای من کشیده،ولی روش نمیشه بیاره ..منم خودم رفتم سمتش روی ماهشو بوسیدم و نقاشی رو گرفتم..تورو خدا نقاشی رو نگاه کنید..من که خیلی لذت بردم..همش حس و مهربونی و پاکیه...

و این یکی..?

خدای من قلبشو نگاه کن?..به هرحال حس خوبی بود..ازش ممنون ..خدا حفظش کنه..
راستی اگه دوست داشتید شما هم به آروشا ❤بدید..ممنون..