سلام..این یکی دو روزه،چندتا از خوب های ویرگول پُست های خداحافظی گذاشتن..
عجیبه..
چقدر زود به کسی عادت می کنیم..حتی اگه نبینیم اونو..
دیشب مارال عزیزم، با نام کاربری «در مسیر باد»، نوشت که تا چند ماهی نیست در فضای نوشتن،و امروز هم از پست های خانم هما با نام کاربری «homa.homa»، در کامنت هایی که گذاشته بود،میشدخداحافظی رو فهمید .
باور کنید دلم گرفت..
اونقدری که وقتی با عزیزانم برای رفتن به یک سفر طـولانی،خداحافظی می کنم..
همون جنس،همون بغض..
قبول دارم معذورات عزیزان رو، و شاید اصرارم بر موندنشون، از سر خودخواهی باشه..ولی می خوام بگم:
از ویرگول نرید...
بمونید..و بدونید
موندنتون خیلی با ارزشه...
فراتر از عادت..
عمیق تر از عادت..
...............
تو مرو گر بروی جان مرا با خود بر
ورمرا مینبری با خود از این خوان،تو مرو
هست طومار دل من به درازی ابد
برنوشته ز سرش تا سوی پایان، تو مرو
گر نترسم ز ملال تو بخوانم صد بیت
که ز صد بهتر وز هجده هزاران، تو مرو