به حرمت ننه سرما،اسمشو گذاشتن : مهرابان آذر
گذاشتن که مهربان آذری بشه...و شد.
خداحافظی این بارش اما،
کمی طولانی تره..میگم طولانی ،فقط یک دقیقه بیشتره...اونم برای عرض دلواپسی هاشه... پشت در می ایسته تاسفارش های لحظه آخری خودش رو به ننه سرما بگه:
نکنه غصه بخورن؟نکنه شونه ای برای هق هق تنهایی شون پیدا نشه؟و یا دستی که اشکاشونو پاک کنه؟
مهرابان آذر همون مادر مهربونیه که سه ماه مرارت کشیده ..غصه خورده و نفس به نفس با آدماییکه عین بچه هاشن، اومده تا به همسایگی برف برسه..اما می رسه لحظه ای که لحظه خداحافظیه:
"من دیگه دارم میرم،بیا ین قول بدین ،هر روز به گلای گلدون کنار پنجره سلام کنین ،مراقب کبوترایی باشین که پشت پنجره لونه میسازن،قول !! که هر روز صبح یک لیوان چای گرم بنوشین ،مهربون باشین با خودتون،با همه،حتی با قفسهایی که درشون بسته ست،زندگی کنین،نفس بکشین....لحظه لحظه زندگی رو..
من چمدونم رو می بندم.و همه خاطراتمو می ریزم توش که با خودم ببرم..آخه بی اونا زنده نمی مونم.من با عشق پا به پای آدمها اومدم،دستشون از مهر من برکت گرفت و سفره شون از نم دلم ...باریدم از عشق و نشاط که زنده بمونن.و گفتم از لطافت که باهم مهربون باشن...."

من به پاییز قول میدم✋که :مهربون باشم....