هی…
اگه یه شب، تنهایی از یه کوچه تاریک رد شدی
و صدای قدمهات خورد به دل آسفالت،
بدون که یه جایی، یه دیوونهای هنوز داره با نبودنت کنار میاد…
من از عشق، تعریف کلاسیک ندارم،
نه گُلی دادم، نه شعری خوندم.
من فقط وقتایی عاشق شدم که دنیا پُر از سروصدا بود،
ولی دلم فقط صدای تو رو میخواست.
تو برای من مثل یه دعا بودی،
نه از اونایی که با صدا خونده میشن…
از اون دعاها که توی دل گفته میشن و خدا خودش میشنوه.
من دوست داشتن رو توی نگاهت یاد گرفتم،
توی اون لحظههایی که هیچی نمیگفتی،
ولی انگار تموم دنیا حرف میزد.
میدونی؟
آدما فکر میکنن عشق یعنی داشتن،
ولی من تو رو نداشتم و هنوز،
دارم با تموم قلبم زندگیتو زندگی میکنم.
