
در دل تاریکی، جایی میان زمینی که هنوز بوی دلتنگی میدهد و آسمانی که هیچ خاطرهای ندارد، ایستاده بود.
نه برای رفتن آمده بود، نه برای ماندن.
سکوتش بلندتر از هر فریادی بود، و شانههایش خم شده زیر چیزی که نگفت.
گلهایی آرام، از دل خاک سرد سر بلند کرده بودند.
انگار که زخمهای او، ریشه داده بودند.
هر گل، واژهای نگفته.
هر رنگ، خاطرهای مدفون.
و او...
فقط ایستاده بود.
بیآنکه بداند هنوز امیدی در دل شب شکفته.

نامی نماند
او رفته بود.
نه با صدا، نه با اشک.
با چند پارهشعر که در حاشیه دفتر افتاده بودند و بوی کاغذی که دیگر بوی او را نداشت.
عشقشان شبیه کتابی بود که هیچوقت تمام نشد،
فقط نویسندهاش دیگر ننوشت.
خاطرهها در هم پیچیده بودند، بیسیر و بینتیجه.
یک نیمروز بارانی، یک قهوهی سردشده،
و شعری نیمهکاره که با "تو اگر..." شروع میشد،
اما دیگر به "ما" نمیرسید.
نه او مانده بود،
نه واژهها.
فقط لابهلای برگهای زردِ یک رهایش میکند،
یکی دیگر از ما گم میشود.

چیزی نگفتیم
ما هیچوقت نگفتیم "دوستت دارم".
نه از ترس، نه از غرور.
از اینکه نکند گفتنش، همهچیز را خراب کند.
همهچیز، یعنی همین نگاههای دزدیده.
همین مکثهای کشدار وقتی کنار هم بودیم،
و حرفهایی که هیچوقت نگفتیم چون شاید…
شاید همین نگفتن، خودش همهچیز بود.
تو میخندیدی،
من جملهام را قورت میدادم.
من میرفتم،
تو از پنجره نگاه میکردی، بدون خداحافظی.
و حالا، سالها گذشته.
آدمهای زیادی آمدند، گفتند، رفتند.
اما هیچکدام،
مثل تو ساکت نبودند.
و هیچکس،
مثل من منتظر نماند.
شاید اگر یک نفر… فقط یک نفر، آن روز چیزی میگفت،
اسم ما الان "ما" بود.
