موج آبی(p2)

هاله پشتِ میز کارش نشسته، اتاقی پر از وسایل شیک یا تم و دکوراسیون تاریخی، روبروی او حسابدارش آقای قانعی نشسته است.
هاله: خب گفتین که به انبار اسلحه‌مون دستبرد زده شده؟  کَی؟ کي؟
آقای قانعی: چند ساعت پیش، هنوز نمیدونیم کیا بودن ولی یه باند بودن با نقاب خروس
هاله: یعنی چی نمیدونین؟ چند ساعته که از ما دزدی شده بعد شما به جای اینکه پیگیر باشی و اون دزدای نسناس رو پیدا کنی، اومدی پیش من که چی؟! هان آقای قانعی؟! شما علاوه بر اینکه حسابدار منین، نگهبان مال و اموالِ من هستین یعنی هر اتفاقی بیفته من از شما میبینم چون مسؤل این کار شخصِ شمایین، ذاتا من خودم وقتیکه تیمم رو تشکیل دادم تصمیم گرفته بودم هممون خانم باشیم ولی چون شما رو که از قدیم پیش پدر خدابیامرزم بودین و کارتون خوب بوده، اخراج نکردم پس کاری نکنید که پشیمون بشم، همین الان میرین و این مشکل رو حل میکنی
آقای قانعی: اطاعت رئیس، با اجازه رئیس.
-----
آوین:
من مشغول بررسی پرونده و ارتباط دادن قضایا به هم بودم که زنگ در رو زدن، فکر کردم آیلین خانم و گروهش هستن که رئیس برای همکاری با من در پرونده جدید اونا رو فرستاده ولی وقتیکه در رو باز کردم با یه شخص قدیمی آشنا شدم، دزد لش و لوشی به اسمِ اردلان پازی که من «اردی» صداش میکردم، چند سال قبل موقعی که خونهٔ باجناقش خالی بود و به سفر رفته بودن، این اردی جون رفته بود تا دزدی کنه ولی همون موقع مثل همیشه مچشو گرفتم و انداختمش هلفدونی، شل مغز یه گروه به اسم «خروسک های نقاب دار» تشکیل داده که من از هم پاشیدمشون ولی باز نمیدونم کی از زندون آزادش کرده و براش سلاح و نیرو تهیه کرده.
خودش که تنهایی از پسم بر نمیاد برای همین  کلی آدم با خودش آورده بود و منو انداختن داخل ون بد بوشون و بیهوشم کردن.

....&مکانِ خروسک های نقاب دار، مزرعهٔ گندم و جو

اردلان، آوین را به یک چوب بسته و آویزان کرده، او یک مداد و خط کش در دست گرفته و درحال رسم شکلک هایی روی صورت آوین هست.
اردی: خب خب... الان وقتِ انتقامه آوین خوشگله، میخوام که رو صورتت یه تغییرات ریزی انجام بدم، مثلا بخش از لپ هات، یه کم از دماغ گندت، یه نمور از مژه هات، یه تیکه از گوشت بردارم بعد چهره‌ت فیکس فیکس میشه، عین یه ماه زیبا و روشن میشه پر از چاله چوله، اسمتو هم میزارم «ماهِ قرمز».... اوووه چقد قشنگه نه؟ دوست داری یا نه؟
آوین(با خنده): مثل همیشه ایده ها و نقشه ها شخمی ترینن اردی جون... بزار من بگم بجای اینا چشامو دربیار تا آشغالی مثل تو رو نبینم، گوشامو بکن تا صدای شل مغزی مثل تو رو نشنوم، یه تیکه هم از مغزمو بردار شاید به دردت خورد... خودت که سرت خالیه فقط جمجمه و هواست!(سپس بلند می خندد).
اردی: توو این چند سال بجای شعور فقط به نمکت اضافه شده و یکم به جرئتت ولی نگران نباش خودم ادبت میکنم.
سپس اردلان بعد از تمام کشیدن شلکلک ها روی صورت آوین، از سینی ای که یکی از افرادش آورده یه ماژیک رو بر میدارد و شکلک ها را پررنگ میکند، سپس چاقوی تیزی بر میدارد و با دندون آن را می گیرد تا دستکش هایش را دست کند.
آوین: هه تو منو ادب کنی اردی جون... من روزی چندتا مثل تو رو با یه چکِ بی تف ادب میکنم، الان هم که میبینی ریلکسم و کاری نمیکنم به این خاطرِ که نمیخوام حالتو روحیه‌تو خراب کنم بعد از چند سال از زندان اومدی بیرون بزار کیفشو ببری باز بری اون تووو(سپس بلند می خندد)
اردی: واو... چقد جالبه و ترسناک، بابا لامصب چقد تو خفنی، دمت گرم که دمِ رفتنی عین خیالت نیست.... ولی دروغ چرا، اصلا نیازی نیست برای عمل کردن دماغت بری دکتر اونهمه پول بدی، خودم با ظرافت تمام جراحیش میکنم، میدونی که توو این کار است...
یهو آوین یه لگد به دستِ اردلان میزند، چاقو از دستش می پرد و معلق در هوا که آوین با دست هایش چوب را میگیرد و سپس با پاهایش چاقو را می گیرد، مثل خفاش خودش را برعکس میکند و در یه چشم به هم زدن دستهایش را باز میکند و چاقو را روی گردنِ اردلان می گذارد.
آوین: هیسس... توعه به این گشادی/زر میزنی زیادی
خب اردی جون... داشتی میگفتی که کارتو خوب بلدی ولی انگار حق با منه، هنوز که هنوز تو هیچ فرقی نکردی، فقط سنت بالا رفته و قدت رشد کرده، عقلت همونه... نیست.
سپس می خندد و به افراد اردلان اشاره میکند که همگی سوار ون شوند.
آوین: بهشون بگو اسلحه‌شونو بزارن توو صندوق خودشون رو با طناب ببندن و سوار ماشین شن... زود وگرنه رگ غیرتتو میزنم، بی غیرت میشی آ... گرچه غیرت فقط به رگ و به حرف نیست.
اردی: باشه باشه پسر خوب این چاقو بازی نیست... یکم ببرش اونورتر
آوین: تو در وضعیتی نیستی که به من دستور بدی... هرچی گفتمو بگو و عمل کن بهش مفهومه؟
اردی: آره... دِ برید بزارید سوار شید احمقا
افراد اردلان اسلحه های خود را داخل صندوق میگذارن و دستهای خود را با طناب بسته و سوار ماشین میشوند.
آوین: آفرین حالا یواش حرکت کن بدون اینکه زرنگ بازی دربیاری... میدونی که یه حرکت کوچولوی اشتباه، سرتو از تنت جدا میکنه، چاقو بازی نیست که...
اردلان طبق گفتهٔ آوین، یواش یواش حرکت میکند... آوین همچنان چاقو را روی گردن او گذاشته، سوار ون میشوند.
آوین: خب یکی از شما کله پوکا از همینجا بدون اینکه پیاده بشه، بره جلو ماشین رو روشن کنه و حرکت کنه... زود تند سریع، اول همه نقاباتون رو در بیارین
یکی نقابش را در می آورد که آوین با دیدن چهره‌اش می گوید: نمیخواد در نیارین بزارین باشه... فقط سریع حرکت کن... آفرین.
یکی از افراد اردلان پشت فرمان می نشیند و حرکت میکند.

.............& اتاق کارِ هاله
هاله پشت میز ریاست نشسته و با ماتیسا که روبروی اوست حرف میزند، موزیک ملایم کلاسیک پخش است و نور اتاق کم و مایل به خاکستریست.
هاله: خب ماتیس بگو چیکار کردین
ماتیس: همه چی طبق نقشه شما پیش رفت و عملیات با موفقیت انجام شد.
هاله: آفرین خوبه، رئیسشون کجاست اونو آوردین برام؟
ماتیس: بله پیش بچه هاست.
هاله: بسیار عالی... فردا بهش میپردازم الان کار مهم تری دارم، راستی اون اردی رو هم گرفتین؟
ماتیس: نه، طبق آخرین اخبار پلیس هل اونو بردن.
هاله: یعنی به آغوش خانواده و دوستاش بازگشت، چه قشنگ و زیبا، خب تو میتونی بری
ماتیس: با اجازه رئیس.
سپس ماتیسا از اتاق خارج میشود و خنده ای مرموز روی لبان هاله نقش می بندد.
هاله:
دزدی از انبار ما و آزاد شدن اردی همه‌ش نقشهٔ خودم بود از روزی شروع شد که با یکی از دشمنان و خلافکاران فاسد خودم آشنا شدم از طریق یکی از افرادم که در باند اون کار میکنه یعنی نفوذی ای از طرفِ ماست.
یادگارِ فروز، مردی پنجاه و سه ساله، رئیس یک باند قاچاق اسلحه، قبلا  که پدر خدابیامرزم زنده بود، از مشتری های خودمون بوده، عمده ازمون خرید میکرده و خرده میفروخته به اونایی که میخوان مثلا تیراندازی یاد بگیرین، یا میخوان انتقام های بچگونه‌شون رو بگیرن یا توو فیلم ها ازشون استفاده کنن، اسلحه های به درد نخور و تیر های مشقی ولی وقتیکه پدرم مرد و میز ریاست گروه به من رسید، این فروز یکی از مخالفان زیادی شد که اعتقاد داشتن ریاست یک زن در دنیای مافیاها خیلی خنده داره و چیزی جز شکست و بدنامی و افتضاح به بار نخواهد آورد، خلاصه خیلی با ما میونه خوبی نداشتن، به خیال خودش من ضعیفم و کاری از دستم بر نمیاد، برای همین چندتا از دزد های لش و لوشِ مثل خودش رو جمع کرده تا به انبارهای ما حمله و سلاح هامون رو غارت کنه ولی هربار با شکست مواجه میشه، منم دیدم که نیاز هست یکم ادب بشه برای همین از طریق نفوذی خودم به فروز رسوندم که یه نفر هست به اسم اردلان، یه دزد فوق حرفه ای هست و میتونه کمک کنه، برای همین فروز در ازای آزادی از اردلان میخواد که سلاح های منو بدزده و شخصا خودش اونا رو هم تحویل بده، ما هم از قبلش سلاح های فیک و به درد نخور خودِ فروز رو دزدیدیم و اونها رو در یکی از انبارهای بزرگمون جای گذاری کردیم تا اردی اونا رو بدزده و ما رو با آقا فروز بیشتر آشنا کنه، حالا دیگه یکی از دشمن ها و مخالف های ریز من ادب شده و از سر راه برداشته شده، هنوز خیلیا هستن که باید ادب بشن، خیلیا!

...........&خانهٔ آوین
آوین از حمام بیرون می آید و وارد اتاق خوابش میشود، از کمد لباس های مناسبی را بر داشته و می پوشد، سپس به اتاق پذیرایی می آورد که آنجا آیلین و تیمش، منتظر نشستن.
آوین: ببخشید یکم طول کشید، یه مشکل کوچیک پیش اومد که باید حل و رفع میشد، خب پس شما چهار عزیز همکارهای بنده در این پرونده هستین... رئیس به شما گفت که اینجا اومدین باید آماده و دست پر بیاین
آیلین(بیست و هشت ساله): بله گفتن، ما آماده ایم
آوین: بسیار عالی و پرتقالی... خب اول از همه بزارین من شما رو معرفی کنم(رو به آیلین خانم)
خانم آیلین ناظمی؛ بیست و هشت سالتونه، بچه آزادی هستین، قبلا توو شرکت چندو کار میکردین، الان شغلتون هکر آزادین، رنگ مورد علاقه‌تون؛ از کودکی تا یازده سالگی ترکیب صورتی پررنگ روشن و آبی آسمانی روشن بوده، ولی از یازده سالگی به بعد بد بیاری پشت بدبیاری... شده مشکی، با برادر بزرگ پیش عموتون زندگی میکنین... تا اینجاش درسته؟
آیلین: بله
آوین: بسیار ناننگی... خب بریم سراغ شما(به مردی قد بلند و عینکی که روبروی آیلین نشسته اشاره میکند)
آقای پرهام قیاسی؛ سی و دو ساله، اصالتا شیرازی هستین اهل عفیف آباد، بخاطر شغل برادرتون اومدین تهران، متخصص ریاضی و رمزارز هستین و همکار آیلین خانم توو «چندو» بودین، یکی از بهترین متخصصان تحلیل داده و رمزارز در یک استارتاپ معتبر هم بودین، اما با ورشکستگی شرکتش، تمام دارایی‌ها و اعتباراتتون رو از دست دادین. از آن زمان به‌دنبال شغل و فرصت‌های جدیدین، از ماکارونی بدتون میاد و از همسایهٔ بالا هم متنفرین، یه زمانی مثل یه الگوریتم دقیق با برنامه زندگی میکردین ولی جدیدا شکست های عشقی زیاد خوردین و باز دنبال رابطهٔ جدیدین تا مثل همیشه قربانی بشین، خواهر کوچیکتون هم عاشق بستنی با طعم توت فرنگی زمستانه هست... درست گفتم تا اینجا؟
پرهام: بله با اینکه خیلیاشون رو نیاز نبود بگین ولی خب درست بودن.
آوین: نیاز هست و خواهد بود، با من اگه کار میکنین خیلی مهمه که کی باشین، خب شما(سپس به مردی با قد متوسط و کمی چاق که کنار پرهام نشسته اشاره میکند)
آقای امیرعلی بیژن؛ سی و چهارساله، پادکستگر و تحلیلگر اجتماعی یه نقاد اجتماعیِ مبارز و مثلا حق گو، در تلاش هستین تا پرده از فسادهای سیاسی و اقتصادی بردارین و جامعه را به آگاهی برسانید، در یکی از محله های بالاشهر و فاک اینگ ثروتمند تهران زندگی میکنید، خودتون یه سایت ترید ساختین به اسم «هوشبان» درآمدتون هم بد نیست، عاشق تنوع لباس و خرید خودکارهای هوشمند هستین؟!
یه ازدواج ناموفق داشتین، خواهرتون خارج از ایران در آلمان زندگی میکنن، با اینکه از طعم سوشی خوشتون نمیاد ولی هفته ای دو سه بار میخورین؟! و در آخر رابطهٔ دوستانه خوبی با پرهام دارین، درسته؟!
امیرعلی(با اکراه): آقای مثلا باهوش، قرار درباره پرونده از ما بپرسید نه رنگ شرت و غذای مورد علاقهٔ نیاکانمون.
آوین: پس همه رو درست گفتم، خب حالا نفر آخر... یه خانم زیبا، سُها شریفی نیا، بیست و پنج ساله، خبرنگار مستقل و فعال حقوق بشر، جسور، مصمم، باهوش، از دوران کودکی تحت فشارهای شدید مالی قرار داشتین و برای حمایت از مادرتون کار می‌کردین. پس از مرگ مادر گرامی که روحشون شاد، در یک حادثه مشکوک که به‌دلیل بدهی‌های سنگین... به گروه‌های مافیای دیجیتال بود،  تصمیم گرفتین که وارد این ماجراها بشین و انتقام بگیرین، به آویزجات و این عروسک های خوشگل کوچولو علاقه زیادی دارین و اتاقتون پره از اینها، عاشق خوانندهٔ معروف ایرانی ابی هستن و میخواین که یه بار هم شده به کنسرتشون برین، ویگن و هایده هم گوش میکنید، با رپ و رپرها میونهٔ خوبی ندارین، از رنگ پسته ای هم خیلی خوشتون میاد، پدرتون خارج از کشور هستن و تنها زندگی میکنید، درسته؟!
سها: بله
آوین: بسیار عالی... خب حالا نوبت شماست ببینم شما که هکرای خوبی هم هستین چی از من میدونین، یک نفرتون به انتخاب جمع هرچی داره رو کنه...
چهار نفر یه مشورت کوتاه میکنن که آیلین رو انتخاب میکنن و آیلین با خنده میگه
آیلین: آقای آوینِ طیبی، بیست و هشت ساله، کارآگاه پلیس بخش جنایی، خونه‌تون که همینجاست، تنها زندگی میکنین، در یک حادثه پدر و مادرتون رو از دست دادین، تسلیت میگم بهتون، یه خواهر دوقلو دارین که نمیدونین کجاست، رنگ مورد علاقتون هم قرمزه، در کار خیلی جدی ولی پر حرف هستین، تا به الان پرونده های موفق زیادی داشتین، چند سال پیش به خاطر یه اشتباه غیرعمد باعث آسیب های حاد زیادی شدین و به همین خاطر اخراجتون کردن، بخاطر اون اتفاق دوسال در بیمارستان روانی بودین، غذای مورد علاقتون هم عدس پلو با ماهیه، عاشق بستکتبالین و از ارتفاع میترسین، فوبیای مار هم دارین و کشش ندم آخرین مورد رو بگم که دوران نوجوانی چند مدتی در کانون تربیت اصلاح بودین، درسته؟!
آوین: نه فقط دو موردش درست بود اینکه عاشق عدس پلو با ماهی ام و فوبیای مار دارم... بقیه ش همش غلط بود چرا؟! چون خودم این اطلاعات رو ساختم تا شما با هک سیستم و شماره من این اطلاعات غلط رو بدست بیارین و اینه فرق من و شما، ببینید من تمام اطلاعات درستی رو که از شما دارم خودم شخصا به همراه همکار خوبم آقای نبیل، تک تکشو جمع کردیم با مشاهد و صحت کامل... برای همین من خواستم اینو به شما بفهمونم که من حتی بدون شما هم میتونم این پرونده رو حل کنم، خوب گوش کنید چی میگم، میدونم تک تک شما به خاطر دلایل مهمی  از جمله انتقام رئیس نازنیتون میخواین وارد این پرونده بشین ولی این مانی صدرالدین خیلی خطرناکه، از حیوون هم حیوون تره، بهتون رحم نمیکنه و جامعهٔ ما به آدم های زحمتکش و نابغه ای مثل شما نیاز داره پس از شما خواهش میکنم اطلاعات رو بسپرین به من و برین به زندگیتون برسین، خودم ترتیب این مانی رو میدم.
امیرعلی: نه اینکه نشد... راستشو بگم من به شما اعتماد ندارم، از کجا معلوم که خودت از افراد مانی نباشی؟
آوین یه لبخند تلخی میزند و سپس بدون ترس با خونسردی و جدیت کامل به امیرعلی نگاه میکند و میگوید
آوین: ببین آقای امیرعلی، من از افراد هیچ احد الناسی نیستم، من هیچی نیستم، من جان فدایی این مرز و بومم، من همهٔ جان و روحم وقف امنیت و آسایش سرزمین مادری و مردمم هست، درضمن من نیازی به اعتماد داشتن یا نداشتن شما ندارم، خیلی واضح و شفاف میگم بهتون؛ به کارتون برسین و بیخیال این پرونده شین، نیازی به شما نیست.
آیلین: که اینطور... تا جاییکه من فهمیدم شما علاوه پر حرف بودن و فضول بودن، خیلی هم مغرور و خودخواه هستین، آقای آوینِ پلاستیکی.
آوین: آفرین بهتون حالا که فهمیدین در خروجی اونجاست به سلامت
امیرعلی: ما که آره ولی شما مثل اینکه هنوز نفهمیدی، یا باهم این پرونده رو حل میکنیم یا
آوین: هی برا من یا یا نکنید یا کریما موسی کو تقی... اصلا باشه قبول حالا که انقد اصرار دارین فردا صبح یه کافهٔ خوب انتخاب کنیم اونجا باهم بیشتر حرف میزنیم.
امیرعلی: حرف زدن توو کافه رو بزار بعد عملیات، الان وقت عملی کردن نقشه ها توو میدان جنگ هست.
آوین: آدرس رو برام بفرستید، شبتون بخیر
امیرعلی: خیلی بچه ای... فکر نکنم تو یکی بتونی کاری کنی جز فک زدن... بریم بچه ها
آوین: آفرین... برین بچه ها
سپس آیلین به همراه اعضای تیمش از خانه آوین خارج میشوند و می روند، آوین موبایلش را در می آورد و به نبیل زنگ میزند. نبیل در یک پارتی شبانه درحال رقصیدن است و صدای موزیک بالاست برای همین زنگ تماس را نمیشنود.
آوین(با خودش): این شل مغز و فقط گیر بیارم، خودم یه خواهر میزارم بغلش!
سپس آوین بلند میشود و به اتاق مخفی کارش می رود، همینکه وارد آن اتاق میشود حالت چهره اش کاملا فرق میکند و خیلی جدی میشود، تک تک پرونده ها را بررسی و اطلاعات را تحلیل میکند، سپس لباس مخصوص خودش را می پوشد و از راه مخفی زیرزمینی همان اتاق به بیرون می رود.

امیرعلی پشت فرمان  و کنار او پرهام نشسته است، آیلین و سها هم پشت نشستند، سها سرش را به شیشهٔ پنجره تکیه داده و آیلین با لب تاپش مشغول است.
امیرعلی: این دیگه چه سمی بود، آدم به این بیشعوری من ندیده بودم، خیلی جلوی خودمو نگه داشتم تا نزنم فکشو نیارم پایین
آیلین(همچنان مشغول با لب تاپ): همون اول گفتم بهتون پلیس رو وارد این ماجرا نکنیم، خودمون بریم دهن اون مانی رو سرویس کنیم ولی جنابعالی(امیرعلی) اصرار کردی که پلیس رو در جریان بزاریم بهتره...
امیرعلی: اولا دوست عزیز، ما پلیس رو در جریان نزاشتیم، یه کارآگاه خصوصی گرفتیم تا در حل این پرونده کمکمون کنه، من چه میدونستم که همچین کارآگاه در پیتی گیرمون میاد که...
پرهام: ولی من میگم که این آوین پلاستیکی واقعا آدم خوبیه، ریا نباشه من آدما رو میشناسم، درسته اطلاعاتی رو که تو به دست آوردی رفیقش نبیل و هکر خودشون جای گذاری و عوض کردن ولی وقتیکه گفتی یه خواهر داره و نمیدونه توو چشاش من یه برقیو دیدم که انگار کلمهٔ خواهر اینو جذب کرد، بعدش هم پشت همچین صورت و سیرتی یه آدم کاربلد و دلسوز وجود داره
امیرعلی: آووو... چقدر جالب، از کجا فهمیدی اونوقت
پرهام: با حس ششم
امیرعلی: آفرین... میگم که یه وقت حس سه و پنجت قاطی نشده باشه
پرهام: تیکهٔ تکراری و فاقد نمک موردنظر
امیرعلی: ببین من از تو خرافاتی تر توو عمرم ندیدم، بعد از تو البته(اشاره ای به سها میکند) یه نفر هست که توو تیم خودمونه و همش توو فکره... هووی سها خانم، خوابی یا بیدار
سها: رسیدیم؟!
امیرعلی(با خنده): آره رسیدیم پیاده شین لطفا
سها میخواهد در ماشین در حال حرکت را باز کند که آیلین نمیگذارد
آیلین: اع چته از جونت سیر شدی؟!
سها: اون گفت رسیدیم
آیلین: اون شکر خورد... اون غلط گفت
امیرعلی: یعنی انقد توو هپروتی و وصلی، ما رو هم یکم به اون بالا بالاها به عالم معنا وصل کنید
پرهام: تو وصل نمیشی، باید اول از عالم مادیات وصل شی، تو یه جای دیگه وصلی، وصلِ تو وصلِ زمینی هست
امیرعلی: اهوم... برای وصل آسمانی چیا لازمه؟
پرهام: بعدا میگم بهت
امیرعلی: باشه... خب سها خانم نظر شما درباره آوین پلاستیکی چیه؟
سها: به نظرم خوبه
امیرعلی: که خوبه... باشه پس با همین آدم خوبه فردا کافه رفیقم قرار میزاریم، همگی موافقین؟
سها و پرهام و آیلین(باهم): نه، اصلا، هرگز.
امیرعلی(با خنده): عاااااووو باشه باشه، یعنی انقد از رفیقم بدتون میاد
پرهام: دقیقا بگم.... چهار برابر همینقد.

.......& صبح، زندانِ خاصِ هاله
زندان زیرزمینیِ کوچکی که رنگش نارنجی و مشکی ، با تم و دکوراسیونی خاص و نو است. هاله در اتاق زندانبان که رنگ دیوارهایش با بقیه اتاق ها و سلول ها فرق دارد، آبی لاجوردی است... پشت میز نشسته که دو مردِ غول تشن، یادگارِ فروز را با چشمانی بسته و تن و صورتی زخمی می آورند. هاله اشاره میکند که چشم بند او را دربیاورند.
هاله: به به آقای فروز... پارسال دوست، امسال دشمن، پارسال سر به زیر و مودب، امسال قلدر و بیشعور و احمق... پارسال مشتری، امسال دزد اُشتری. ولی اصلا نگران نباش خودم تک تکتون رو ادب میکنم، همه چی به وقتش.
سپس هاله از پشت میز به سمت یادگار می آید و یه سیلی محکم به فروز میزند، یکم سربِ داغ روی لالهٔ گوشش می ریزد، فروز بلند داد میزند ولی به دستور هاله او را ساکت میکنند.
هاله: هیسس... اصلا بیا یکار دیگه کنیم، میخوام بجای تنبیه تو... بزرگ ترت رو تنبیه کنم و تو هم اولیات رو برام میاری، میگیری که چی میگم؟
فروز سرش را به نشانه تایید و فهمیدن تکان میدهد.
هاله: آفرین... فقط اگه بخوای باز غلط کنی و بری یه معتاد رو جا اولیات بیاری، اونوقت سرب داغ رو میریزم تو و رو جاهای حساس و خطریت.

.................&کافهٔ روشنا، صبح.
آوین ماشین را پارک میکند و پیاده شده و وارد کافه میشود، آیلین و گروهش سمتِ چپ کافه نشستند، آوین نگاهی به کافه می اندازد و سپس به سمت میز آنها می رود و می نشیند.
آوین: سلام به همگی... کافهٔ خوبی رو انتخاب کردین سلیقه‌تون قابل تحسینه
آیلین: ممنون خوشحالیم که مورد پسند شما واقع شده جناب
آوین: خب بیخیال این لوس بازیا، بریم سر اصل مطلب فقط قبلش من حرف دیشبمو باز تکرار میکنم و بهتون میگم از این پرونده بکشین کنار
امیرعلی: ما هم مثل دیشب بهت میگیم نمیکشیم کنار... بعدش هم من برام خیلی سواله که چرا تو همش به این قضیه گیر دادی؟! جوری رفتار میکنی که انگار مطمئنی اگه کنار نکشیم یکی از ما آسیب میبینه.
آوین: من نگفتم که یکی از شما آسیب میبینه میگم که خطرناکه و ممکنه همتون آسیب ببینید، باز شاید براتون سوال باشه چرا خطرناکه؟! چون من طبق اطلاعاتی که دیشب به دست آوردم، این مانی صدرالدین فقط و فقط از دو چیز خوشش میاد، پول و قدرت، و از دو چیز هم بدش میاد، اعتماد و خیانت... یکی اعتماد کردن، دو خیانت دیدن، حالا باز بپرسین چه ربطی داره، بهتون بگم که یکی از شماها سعی کرده که از در دوستی وارد قلمروی صدرالدین باشه و اینطوری انتقامشو بگیره اما نمیدونه که مانی میدونه اون، اونی نیست که میگه.
امیرعلی: یعنی چی؟ ساده حرف بزن، فارسی حرف بزن، منظورت چیه؟ همش مثل رادیو شکسته حرف میزنی، نمیفهمیم که چی میگی.
آوین: خب مشکل تو همینه که هیچو نمیفهمی و نفهمیدی با این حال میگی، کنار نمیکشیم کنار نمیکشیم
امیرعلی: من حرفای تو رو نفهمیدم نه هدف خودمو
آوین: تو حتی نمیدونی داری چیکار میکنی، بدبخت تو میدونی که پیش صدرالدین لو رفتی، هان؟ لو رفتی یعنی اینکه اون فهمیده که بهش خیانت کردی، یعنی نقشه‌ت رو شده
آیلین: یه لحظه صبر کن... یعنی چی؟ میشه به ما هم بگین چی شده؟
آوین: اینطوری شده که امیرعلی خان رفته با مانی صدرالدین کار کرده، همون فلش اطلاعات و کیف پولیو که شما از داییت گرفتی رو داده بهش تا اینجوری اعتمادشو به دست بیاره بهش نزدیک بشه و خودش تنهایی صدرالدین رو گیر بیاره و قهرمان قصه باشه، میگم که فیلم خیلی زیاد دیدی که این کار احمقانه رو انجام دادی، همهٔ دوستات رو به خطر انداختی... حالا همگی فهمیدین که چی شده؟
پرهام(با تعجب و عصبانیت): امیرعلی این آوین پلاستیکی راست میگه؟ تو فلش رو دادی به صدرالدین همهٔ اطلاعات رو دو دستی تقسیم کردی؟! هان؟!
پرهام با عصبانیت بلند میشود، و رو در روی امیرعلی، یقهٔ او را می گیرد و بلند می گوید
پرهام: بگو دیگه... چرا ساکتی....
امیرعلی سرش را تکان می دهد ک
پرهام: لعنت بهت... لعنت به تو و صدرالدین، این بود رسم برادری، رسم رفاقتمون، هان؟ مگه قرار نبود چیزیو از هم پنهان نکنیم، من ریدیم تو هرچی همکاری و رفاقت و صداقت، خودتون هرکاری دوست دارین بکنین
سپس پرهام با عصبانیت از کافه خارج میشود
امیرعلی: وایستا کجا میری؟ با توام...
پرهام: ولم کن دستمو... اگه یه ذره عقل داری دنبالم نیا، هیچکدومتون
امیرعلی از این بابت عصبانی میشود و به آوین میگوید
امیرعلی: خیالت راحت شد... هان؟! حالا میتونی خودت همه چیو درست کنی، آفرین دست مریزاد
آوین: نه بابا میبینم که طلبکار هم شدی، پنهان کار احمق... ببین من سعی کردم با زبون خوش بگم بهت ولی تو همش رومخم راه رفتی، الان هم هر چهارتاتون میشینید با هم این قضیه رو بین خودتون حل میکنید، چطورشو من نمیدونم، مانی رو بیخیال میشین به مانی بچسبین، منظورم پوله، خودم صدر...
امیرعلی: خودت هر غلطی میخوای بکن... بچه ها من رفتم با پرهام حرف بزنم
آیلین: باشه بزار ما هم بیایم باهم بریم
امیرعلی: با....
ناگهان پیامی برای امیرعلی می آید که امیرعلی نگاه میکند، یه عکس هست از طرف یه فرد ناشناس، امیرعلی عکس را باز میکند و با دیدن عکس گوشی از دستش میفتد و کلا مات و مبهوت میشود
آیلین:(با نگرانی) چیه چیشد امیرعلی؟!
امیرعلی: کُش.... کُ....
امیرعلی سکته میکند و می افتد، همه نگران میشوند، موبایل امیرعلی زنگ میخورد که آوین جواب میدهد
(پشت خط، مانی صدرالدین): گفتم که هیچوقت خائنا رو نمیبخشم تا زنده ای باید عذاب بکشی
سپس قطع میکند، آوین عکسی را که امیرعلی با دیدنش سکته کرده را می بیند، جنازهٔ پرهام است که به طرز وحشیانه ای سلاخی شده!
کافه کلا شلوغ میشود و همه نگران میشوند، آیلین سریع با اورژانس تماس میگیرد، باز ناگهان گروهی از بیرون با ماشین های عجیب خود و لباس هایی عجیب تر کافه و آدم های داخلش را به رگبار می بندن....!

پایان پارت دوم

! مرسی که تا آخر خوندین، خوشحال میشم نظرات مفید و سازندتون رو برام کامنت کنید!

یه نکتهٔ ریز: این نسخهٔ اولیه هست، یعنی من یه ایده کلی داشتم شروع کردم به نوشتنش یعنی همینطوری میریم جلو و در لحظه تمام اتفاقات رو مینویسم اگه غلط املایی داره یا جایی مسیر کلی داستان عوض شد، بعد از کامل شدنش باز نویسی میشه و دوباره گذاشته میشه!
(ببخشید نکتهٔ ریزش یکم گنده شد)