در یکی از محلههای قدیمی تهران، مردی زندگی میکرد به نام صادقخان. از اسمش معلوم بود که آدم راستی بود، اما نه اونجوری که فکر میکنید. صادقخان به طرز خجالتآوری راستگو بود. یعنی اگر ازش میپرسیدی «چطوری؟» احتمالاً یک گزارش کامل از وضعیت معده، حساب بانکی، و روابطش تحویلت میداد.
روزی تصمیم گرفت بره خواستگاری. زنعموش براش دختری پیدا کرده بود به نام مهتابخانم. جلسهی اول، همه چیز خوب پیش میرفت تا اینکه پدر مهتابخانم پرسید:
– خب صادقجان، شغلت چیه؟
صادقخان خیلی صاف و ساده گفت:
– والا الان شغل خاصی ندارم. بیشتر وقتا پای کامپیوتر میشینم و تو سایتهای خرید و فروش میچرخم، قیمتها رو چک میکنم، بعد یه چایی میخورم، بعد دوباره چرخ میزنم.
همه ساکت شدن. مادر مهتاب لبخند زورکی زد. پدرش سرفهای کرد. مهتاب سرش رو انداخت پایین.
بعد از چند لحظه، مادر مهتاب پرسید:
– سرگرمیهات؟!
صادقخان گفت:
– راستش؟ حرف زدن با خودم. معمولاً با صدای بلند. یه بار همسایه زنگ زد پلیس که فکر کرده دیوونهم.
اون شب، جلسهی خواستگاری با جملهی تاریخی پدر مهتاب به پایان رسید:
– خیلی مرد صادقی هستی... ولی شاید زیادی صادق!
چند روز بعد، صادقخان توی صف نانوایی بود. نوبتش شد، نانوا گفت:
– چند تا بدم مهندس؟
صادقخان گفت:
– من مهندس نیستم. حتی دیپلممم نگرفتم. فقط علاقه دارم بعضی وقتا کارای فنی بکنم، مثلاً آنتن تنظیم کنم یا با آچار بازی کنم.
نانوا نون رو پرت کرد روی پیشخوان و گفت:
– هان؟!!!.... برو برو برادر برو عزیز برو نون نداریم من خار صداقتتو....
صادقخان تا شب گرسنه موند. وقتی برگشت خونه، تو آینه به خودش نگاه کرد و گفت:
– شاید باید یکم دروغ گفتن رو تمرین کنم...
و از اون روز به بعد، تصمیم گرفت دستکم قبل از گفتن حقیقت، یه لیوان آب بخوره. شاید بعضی حرفا اصلاً لازم نیست گفته بشن!
نیستگ گفته بشن!