
در عمق سکوتِ نگاهت،
چونان دریایی بیکران،
هر موجِ نفسهایم رازِ بیزمانی میخواند.
عشق، نه صرفِ پیوندِ دو تن،
که آفرینشِ بیپایانِ جهانیست در دلِ ما،
جایی که هر ثانیه، شکوفهایست
از تلاقی دو روحِ بیمرز.
تو، معنایِ ناپیدایی در پسِ پردهی هستی،
و من، مسافریام که در پیچوخمِ تو،
مسیرِ خود را مییابم.
عشق ما، تلاشیست برای فهمِ خود در دیگری،
و رقصِ بیپایانِ دوگانگیها در همذوبیِ یگانگی.
در آغوشِ تو،
زمان خسته از دویدن میایستد،
و من درمییابم:
عشق، نه تصرفِ دیگریست،
بلکه رهاییِ مشترک در سکوتِ همنشینی.
_آقای نقطه


