این قسمت: حریم شخصی، حریم شخصیه؛ رفیق و عشق و خانواده نمیشناسه!
توی خوابگاه پسرونهی دانشگاه هنر، سهتا رفیق بودن که به قول خودشون «مثل سه تار از یه ساز بودن»؛ نیما (آروم و مودب، ولی اگه کفری میشد فحشاشو ادبی میداد)، مانی (سربههوا و اهل شوخی با هرچی نفس میکشه) و پدرام (باهوش، ولی کنترل گر… کنترل تلویزیون، کنترل احساسات بقیه، حتی کنترل آب دهن موقع حرف زدن!).
همه چی خوب بود، تا یه شب که پدرام موقع خواب، موبایل مانی رو برداشت تا فقط یه «جک خفن» از تو گروه بخونه… و خب، اون جک نبود، یه چت خصوصی بود با دختری که مانی چند روزه به کسی نگفته بود.
صبح فردا، توی راهرو:
ـ «مانیییییی! پس اون یاسمنِ با ه دو نقطه کیه؟»
مانی خشکش زد. نیما هم که تازه از خواب بیدار شده بود، با همون لحن خوابآلود گفت:
ـ «باز چیه، چتارو خوندی؟!»
پدرام: «بابا فقط یه نگاه کردم! مگه چیه؟ ما خودمونیم دیگه!»
ولی خب، از اون لحظه مانی شد یه آدم دیگه. لبخنداش مصنوعی شد. شوخیهاشو جمع کرد. حتی یه بار کنترل تلویزیون رو درسته قورت نداد!!!
یه هفته گذشت. نیما که دید فضای اتاق مثل سطل ماست ته یخچال مونده، یه شب موقع چایی خوردن گفت:
ـ «رفاقت مثل یه پیانوئه... هر کلیدشو بزنی یه صدا میده. ولی اگه روش بکوبی، موسیقی که در نمیاد، جیغ در میاد.»
مانی گفت:
ـ «آره مخصوصاً وقتی یه نفر با دمپایی روش بنوازه.»
پدرام بالاخره بعد از سه دقیقه سکوت گفت:
ـ «قبول دارم وارد حریم شخصیت شدم، ببخشید، الان برمیگردم پشت خط ولی ما که این حرفارو نداریم، تو چقد ناز داری... باشه باشه اشتباه از من بود.»
از اون شب، قانون جدید در اتاقشان وضع شد(وضع):
«ریموت، رمز داره. موبایل، خط قرمز. دلِ رفیق، منطقهی ممنوعه!»
در آخر:
رفاقت بدون احترام، مثل سوپ داغ تو لیوان یکبارمصرفه. از بیرون قشنگه، ولی یه کم که بگذره، میسوزی.
