این قسمت: این دیگه چه مهریه؟!
داستان از اینجا شروع شد که سعید عاشق گلرخ شده بود. نه فقط یه عاشقی ساده، عاشقیای که توی دلش یه جورایی شلوغتر از بازار تهران بود. اما خانواده گلرخ، انگار کارخونهٔ دستگاه مهریه داشتن. انگار هرچی مهریه بیشتر بود، عشق هم بیشتر بود!
یه روز سعید رفت پیش گلرخ تا باهاش حرف بزنه، گفت:
ـ «گلرخ جان، عشق من به تو یه دستگاه پژو ۲۰۶ نیست که بشه معامله کرد. من عاشق قلبتم، نه جهیزیهات!»
گلرخ با چشمای گرد شده جواب داد:
ـ «ولی سعید، مهریه مثل چک ضمانته، اگه عشقمون تموم شد، دست خالی نمونی...م!»
سعید زد زیر خنده:
ـ «مگه عشقو میشه چک کرد؟ اگه عشق راست باشه، مهریه نمیخواد، تهش یه لبخند کافیه.»
اما مادر گلرخ از دور داد زد:
ـ «تو که میگی عشق، پس یخچال و ماشین لباسشویی و فرش و بقیه دستگاهها چی میشن؟»
سعید سری تکون داد و گفت:
ـ «مامان خانم، اینا چیزاییان که تو سریالها یادمون دادن. عشق واقعی یعنی کنار هم بودن، نه کلی حساب و کتاب و پول و مهریه!»
گلرخ لبخندی زد و گفت:
ـ «حالا دیگه قبول دارم، مهریه نمیتونه جای دل رو بگیره.»
اما سعید زیر لب گفت:
ـ «هرچند اگه دل بود، مهریه هم بیمعنا میشد، ولی چه کنیم که بعضیا دلشون گم شده!»
در آخر
عشق واقعی به دستگاهها و مهریه نیست، به دل و باور و همراهیه؛ کلیشهها نباید اجازه بدن زندگی رو خراب کنیم. و همچنین مهریه ای که ضامن آسایش بعد از «جداییه»، مهریه نیست که یه نوع سو استفاده کردن و کلاه گذاریه! در صورتی که قدیما ازدواج و مهریه برای تشکیل خانواده بودن نه طلاق و جدایی!
پس تا میتوانی در جوانی شل بگیر، دو طرف همو دوست دارین طبق شرایط و توانایی های لازم مهر بخواین و ازش برای تشکیل خانواده و درک کردن و کمک کردن و کامل کردن هم استفاده کنیم دوستان گلِ گلاب!