این قسمت: حسود هرگز نیاسود، لعبت را صداقت، آسود!
محلهی ما دو تا آرایشگاه زنونه داشت. یکیش «زیبای شرق» بود، که مدیریتشو خانوم فرخنده جون به عهده داشت، با اون ابروهای تا بناگوش و لبهایی که هر روز یه رنگ تازه داشتن.
اون یکیش «مژهتاچین» بود، با مدیریت فریبا خانوم که همیشه با جملهی «ما طبیعیکاریم!» مشتری میکشید.
همه چی خوب بود، تا یه روز که یه ماشین مدل بالایی جلوی آرایشگاه «زیبای شرق» ایستاد. یه دختر خوشگل و ژورنالی با موی براق و لبخند دیزنیطور پیاده شد. اومد تو و گفت:
ـ «سلام، من لُعبَت هستم. قراره تو این محله آرایشگاه بزنم. فقط اومدم ادباً به همسایه های همکار سلام کنم.»
فرخنده ابتدا کمی تعجب کرده و سپس لبخندی زد، لبخندی که پشتش حسادتی فروزان چون جرقه های جنگ جهانی وجود داشت.
تو دلش گفت:
ـ «لُعبَت؟ اسمتو بذار لَجَت، که منو آتیش بزنی!»
اون شب، فرخنده خواب دید لُعبَت با بیست تا مشتری، توی آرایشگاه شونصد طبقهش، براشون گل میکاره. صبح بیدار شد، عزمشو جزم کرد. به شاگردش گفت:
ـ «زهرا، فردا یه بنر میزنیم: زیبای شرق، حتی زیباتر از غرب!»
تا یه هفته، رقابت بین آرایشگاهها داغ شد. قیمت شکوندن، خدمات عجیب اضافه کردن. یه روز فریبا خانوم، ماساژ صورت با هندونه داد. فرخنده، پاکسازی با دلستر! لُعبَت؟ اصلاً بنر هم نزد. فقط نوشت:
ـ «اینجا، شما همونی میشین که هستین، فقط با لبخند بیشتر.»
مشتریا یکی یکی رفتن پیش لُعبَت. فرخنده تو سکوت به این رفت و اومدا نگاه میکرد، تا بالاخره یه روز با عصبانیت رفت تو مغازهی لُعبَت.
گفت:
ـ «تو چی داری که ما نداریم؟!»
لُعبَت با آرامش گفت:
ـ «من فقط کاری به کار کسی ندارم!»
فرخنده برگشت و چند لحظه به مغازهاش زل زد. تو آینه خودش رو دید… با چشمایی که قرمز بودن از نخوابیدن و لبایی که دیگه لبخند نداشتن.
از اون روز، فرخنده دیگه دنبال رقابت نرفت. لبخند زد، بنرشو برداشت، و رو دیوار مغازه نوشت:
ـ «اینجا فقط یه چیز بهت اضافه میکنیم: اعتماد به نفس.»
در آخر
حسادت یعنی مقایسهٔ احمقانه، یعنی دویدن دنبال سایهی دیگران. ولی تو فقط وقتی برندهای که خودت باشی.
نه جنگ کنی، نه رقابت. فقط بدرخشی، چون خودت کافیای. میگیری که چی میگم؟!
اگه به این سادگی و واضحی نفهمی که خیلی نفهمی که!
