این قسمت: قاضی های منقضی!
داستان از یه کوچه باریک شروع میشه. همونجا که پروین خانوم از پنجرهی طبقهی دوم، با یه ذرهبین به سبک شرلوک هلمزِ بازنشسته، زندگی همسایهها رو رصد میکرد.
یه روز، یه جوون با تیپ عجیب و موهای فرفری طلایی، با یه پیتزای بزرگ، وارد خونهی روبهرویی شد.
پروین خانوم فوراً دفترچه یادداشتش رو درآورد و نوشت:
«روز دوشنبه – ساعت ۱۳:۱۷ – ورود مشکوک یک پیتزافروش فرفری به خانه شماره ۱۷ – هدف نامشخص.»
چند دقیقه بعد، همسایهها رو خبر کرد:
ـ «دیدین؟ دیدین اون پیتزاییه رو؟ معلوم نیس چه قصدی داره، اصلاً آخه کی با پیتزا میره خونه مردم اونم با اون لباسای فشن!»
ـ «نکنه دزد باشه؟ یا قاچاقی؟!»
ـ «شاید رابطه دارن!»
ـ «وای نه! خدای من!»
پروین خانوم گفت: «من میدونم، اینا همهش از بیناموسی غربیاس!»
و تصمیم گرفت همهچیز رو گزارش کنه به مدیر ساختمان… و پلیس... و حتی بقال محل.
اما حقیقت؟
اون جوون، اسمش مانی بود. نوهی همون خانومی که تو خونه شماره ۱۷ زندگی میکرد. تازه از هلند برگشته بود. تیپش خاص بود، چون یه طراح لباس خیابونی بود.
پیتزا هم خریده بود چون مادربزرگش دلش پیتزای واقعی ایتالیایی خواسته بود و مانی قول داده بود همونروزش براش بیاره.
وقتی پلیس زنگ زد و مادربزرگ پشت آیفون گفت:
ـ «قربون شکلتون، نوهمه! پیتزاشم بخورین اصلاً، عالیه!»
پروین خانوم برق از چشماش پرید.
یه لحظه فقط سکوت کرد و بعد آروم زیر لب گفت:
ـ «ای بابا... کاش لااقل یه تیکه پیتزا برام میذاشتن.»
و از اون روز به بعد، هر کی وارد کوچه میشد، پروین خانوم اول میرفت ازش میپرسید:
ـ «ببخشید، نسبتی با خونه شماره ۱۷ دارین؟ نوهشونین؟ یا فقط پیتزاتون شبیه اون روزه؟»
در آخر
قضاوت سریع مثل خوردن پیتزای داغه... ممکنه اولش دهنت رو بسوزونه، ولی آخرش دلت رو میسوزونه و همچنین فقط شرمندگی میمونه، شرمندگی بمونه.
-قضاوت چیه ما خودمون خنده داریم.
+خب همون مسخره کردن هم یه نوع قصاوت محسوب میشه.
_به شرطی که وکیل داشته باشی!
+در هر صورت قاضی دادگاهشو بر گزار میکنه.
_اگه اینطوری باشه که عدالت گم میشه.
+تا وقتیکه ظلم آشکارا کرده بشه، عدالت در پوسته های شهر گم میشه.
_آهان یعنی میگی که قضاوت بی مورد یه ظلم آشکاره.
+دقیقا هم به خودت هم به خودش.
_بعد در این مورد که الان داری زر اضافی میزنی چی میگی؟!
+......................
_نقطه.
