این قسمت: خودت باش
تو محلهی ما یه پیرمردی بود به اسم عمو حشمت.
هفتاد سالش بود ولی موهاشو آبی نفتی رنگ میکرد، کت چرمی میپوشید و موتور چهارچرخ میروند.
اونقدر خفن بود که نوههاش بهش نمیگفتن "بابابزرگ"، میگفتن «لرد حشمت».
یه روز عمو حشمت با یه شلوار پلنگی برقبرقی وارد نونوایی شد.
همه خشکشون زد.
صادق قصاب زیر لب گفت:
ـ «عجب شلواری! شتر دیدی؟ ندیدی!»
خانم طاهری گفت:
ـ «این دیگه شورشو درآورده!»
ولی حشمت با خونسردی نون گرفت، رو کرد به مردم و گفت:
ـ «اگه قراره با حرف مردم زندگی کنم، خب بذارم خودِ مردم بیان زندگی منو کنن، من که حوصلهشو ندارم!»
و سوار موتور شد و رفت.
همه مونده بودن تو کف جملهش.
اون روز، نوهاش (مانی) هم تصمیم گرفت موهاشو صورتی کنه.
زن همسایه تا دید، گفت:
ـ «بچه رو ببین! این چه وضعیه؟»
و مانی گفت:
ـ «به عمو حشمت قول دادم خودم باشم... حتی اگه موهام مثل آدامس باشه!»
دو هفته بعد، نصف محله موهای عجیبی داشتن و شلوارای عجیبتری پوشیده بودن.
یه موج راه افتاد:
"خودت باش، حتی اگه عجیب باشی!"
ولی فقط یه نفر هنوز مثل همیشه بود: همون خانم طاهری.
که تا آخر عمرش شلوار خاکستری میپوشید و روی مبل خالهبازی میکرد.
در آخر
وقتی با نظر دیگران زندگی کنی، شبیه همه میشی.
ولی وقتی خودت باشی، حتی اگه شلوار پلنگی بپوشی، یادت میمونه.
