این قسمت: ماستِ وطنی.
در دل یک روستای دور، جایی که مرغها هنوز با خروسها مشورت میکردن که کی تخم بذارن، پسری بود به اسم علیکچل. البته خودش اصرار داشت اسمش رو بذارن «علیالوطنی» چون به قول خودش:
ـ «من بچهی خاک این مملکتم، حتی اگه کلهم خاکی نباشه، دلم هست!»
علیکچل یه مشکلی داشت: هرکی از ایران بد میگفت، چنان غیرتی میشد که انگار یکی تو خونهش چایی نخورده باشه. ولی خودش تا میرسید به اینترنت، مینوشت:
ـ «آی ملت! اینجا فقط خاکش خوبه! بقیهشو بدین دریا ببره!»
یه روز، خبر رسید که یه خارجی به اسم مَکس دیپولِت قراره بیاد روستا تحقیق کنه در مورد سبک زندگی اصیل ایرانی. علیکچل با شنیدن این خبر، یه پرچم از روی چفیهی باباش برید، دوخت به کلاهش و گفت:
ـ «من راهنمای توریست میشم، تا بفهمه ایران چه جایِ نایسیه!»
+آقای وطن دوست، چه جای قشنگیه، پارسی را پاس بدار.
مکس رسید. علی با غرور گفت:
ـ «اینجا گوسفندا هم وطندوستن، شیرشونو مفت نمیدن!»
مکس پرسید:
ـ «این ساختمون نصفه چیه؟»
علی: «اون؟ پروژه ملیه، قراره سال ۱۴۵۰ تموم شه!»
مکس: «اون چرا خیابون سوراخه؟»
علی: «کار هنریه، طرح باستانی لانهی مورچه!»
مکس: «این ماست چرا آب داده؟»
علی: «چون ماست ماستِ وطنیه، دلش واسه وطن تنگ میشه، اشک میریزه!»
اما مشکل از اونجا شروع شد که مکس، در برگشت به کشورش، یه مستند ساخت با عنوان:
«ماستِ اشکریز و مردمانِ مقاوم!»
و مردم دنیا فکر کردن ایرانیا شبها ماست بغلشونه و آهنگ حماسی گوش میدن!
علی که دید همهچی داره تمسخر میشه، رفت جلوی آینه و به خودش گفت:
ـ «وطندوستی این نیست که فقط شعار بدی، باید درستش کنی… نه قشنگش کنی با دروغ.»
از اون روز به بعد، شروع کرد به تعمیر مدرسهی روستا، درست کردن راه، حتی یاد گرفت چجوری با مکس تماس بگیره و مستند دومش رو بسازه:
«حقیقت وطنی: وقتی خاک فقط آغاز راهه»
درآخر
غیرت داشتن به وطن یعنی خواندن و ساختن، نه فقط شعار دادن.
اگه عاشق خاکی، باید روش گل بکاری، نه خار!
