این قسمت: کاه از تو نمی باشد ولی به فکر کاهدانت باش، هویج!
اسمش "جمشید" بود، ولی همه بهش میگفتن «هانگ جم یعنی هانگری جم، جمِ گشنه!.»
یهبار وقتی بچه بود، سر سفره گفت: «مامان، من نمیخوام بخوابم، میخوام بخورم!»
و اون لحظه بود که فهمیدن بچهشون قراره با دیوار معدهی خودش بجنگه!
جم همیشه یه اصل مهم داشت: هیچوقت نذار ظرفا پر بمونن!
از عروسی گرفته تا ختم، از افطاری گرفته تا شام یواشکی ادارهی پست؛ جم همیشه اولین نفر میرسید و آخرین نفر میرفت... اونم با ظرف اضافی.
یه روز، دعوت شد خونهی عمهاش:
ـ «جمشید، فقط یه بشقاب بخوریا، قیمه داریم ولی مهمونا هم هستن!»
جم گفت:
ـ «چشم، فقط یه بشقاب...»
...و پنج بشقاب بعد، وقتی مهمونا دنبال خورشت بودن، قیمه فقط خاطره شده بود.
اون شب جم خواب دید که توی یه دادگاهه. قاضی؟ معدهش.
وکیل؟ رودهی کوچک.
شاکی اصلی؟ کبد.
قاضی با عصبانیت گفت:
ـ «جمشید! به اتهام بلع بیرحمانه، شکنجهی سیستم گوارش، و تجاوز به ظرفیت معده، چه دفاعی داری؟»
جم عرق کرد. گفت:
ـ «من فقط... گشنم بود.»
کبد جیغ زد:
ـ «تو گشنه نبودی، حریص بودی!»
ناگهان صدای خندهای از پشت دادگاه اومد. «قاشق» بود.
قاشق گفت:
ـ «من فقط ابزارم... تقصیر من نیست!»
معده گفت:
ـ «ولی تو در جنایت ایشون شریک بودی، رفیق!»
صبح، جم با دلدرد و چشمای پفکرده از خواب بیدار شد.
اولین کاری که کرد؟
رفت سر یخچال، ولی اینبار... فقط یه لیوان آب برداشت.
زیر لب گفت:
ـ «قیمهتو بردی، ولی آبروتو نه!»
در آخر:
وقتی شکم بیشتر از عقل تصمیم بگیره، دادگاه گوارش تشکیل میشه.
و اونجا، هیچکس تبرئه نمیشه.
