پایان فصل اولـ
این قسمت: دیوونه باش، بجای فالو کردن پیج هایی با محتویات مقوا و کشک، رویاها و اهداف خودتو دنبال کن بیبی!
رضا از همون بچگی یه استعداد عجیب داشت؛ توی مدرسه همه فکر میکردن باید پزشک یا مهندس بشه. باباش هم هر روز میگفت:
ـ «رضا جان، باید درس بخونی، بشی مهندس، دکتر، وگرنه توی زندگی گم میشی و بهت سخت میگذره!»
اما رضا عاشق نقاشی بود، رنگها و طرحها دنیای خودشون رو داشتن. یه روز رفت پیش باباش و گفت:
ـ «بابا، من دوست دارم نقاش بشم و در این زمینه فعالیت کنم.»
باباش اخم کرد و گفت:
ـ «پسرم، اینا همش خواسته های بچگونهس و به درد نخور. تو باید دنبال پول باشی، دنبال شغلهای درست!»
رضا لبخند زد و(زیرلبی) گفت:
ـ «ولی من نمیخوام مثل آدمهایی باشم که فقط دنبال شغل خوبن، ولی خودشون هیچ وقت خوشحال نیستن! من میخوام رویاهامو به واقعیت تبدیل کنم.»
اما یکی از دوستاش که همیشه دنبال «کلیشهها» بود، گفت:
ـ «رضا، یادت نره جامعه چی میگه، باید تابع قانون باشی، این رویاها فقط وقت تلف کردنه.»
رضا بهش گفت:
ـ «یه وقتایی باید الگوریتمهای خشک و تحمیلی رو شکست، باید راه خودت رو بری، حتی اگه همه بگن دیوونهای.»
همون روز رضا شروع کرد به کشیدن تابلوهاش، توی نمایشگاه شرکت کرد و اولین فروشش رو داشت. اون روز فهمید که شکوفا کردن استعداد، مهمتر از قبول کردن اهداف قالبی و ساختگیه.
در آخر
از رویاهای تحمیلی و کلیشهای فرار کن، استعدادتو شکوفا کن؛ زندگی مال توئه، نه الگوریتمهای خشک جامعه.

تفاوت