ویرگول
ورودثبت نام
EHA
EHAمبهم.. .. ..
EHA
EHA
خواندن ۶ دقیقه·۲ سال پیش

به تو مربوط نیست

EHA
EHA


راوی:
با شنیدن صدای زنگ، همهٔ بچه ها کیف و کتابشان را جمع کرده و بدو بدو با سر وصدا از کلاس درس خارج شدند. نیلا چون مبصر کلاس بود، پنجره ها را بسته، گچ ها و تخته پاک کن را جمع کرده به همراه کیف خانم معلم به دفتر مدیر برد. سپس از در مدرسه خارج شد تا به خانه برود که دوست صمیمی اش او را صدا زد.
ثمین: نیلا وایستا
نیلا: چیه؟
ثمین: خانم معلم گفت بری مادرشو بیاری
نیلا: باشه بعد از ظهر که با مادرم رفتیم میاریمش
ثمین: نه گفت الان بری بیاریش، چون ظهر میرن شهر دکتر
نیلا: باشه پس میرم من فعلا
ثمین: کجا وایستا منم بیام
نیلا: بیا پس وایستادی چرا
نیلا و ثمین به سمت جنگلی که نزدیک مدرسه بود حرکت کردند، در آن جنگل بعضی از پیرمرد و پیرزن های ده داخل چادرها زندگی میکردند، آنها در اصل به این خاطر آنجا هستند که مبادا این ویلا سازها بیایند و درخت ها را قطع کرده و به محیط زیست ده آسیب بزنند.
باد پاییز در آن وقت روز، همچنان می وزید و خورشید پشت ابرها پنهان و هوا ابری بود، نیلا و ثمین حرف زنان و خندان درحال حرکت اند که ناگهان وسط راه، آن پسرک به همراه چندتا از دوست های خود جهت گرفتن انتقام، جلوی نیلا سبز میشوند.
نیلا: اُ.... آقای شاشو گوزو، چخبره اینجا چیکار میکنین؟
پسرک: هیچی اومدیم یه گشتی بزنیم، بعضی از دروغگوهای ساختمون ساز رو ادب کنیم... خب رفقا بگیرینش، یکم آب تنی کنه توو این هوا حالش جا میاد
سپس دوست های پسرک نیلا را می گیرند و کشان کشان او را می برند در بخشی از جنگل و داخل یه برکهٔ کم آبِ گِلی می اندازند، برکه ای که گاها گوسفند های ده از آنجا آب می‌خورند و گاها هم آب پس می دهند!
پسرک: ای جان بره کوچولوی ناقلا... آب بخور که البته آب نیست، یکم گل بخور تا سر عقل بیای و دیگه دروغ نگی، دهنشو گل بگیری به این میگن(می خندد)
نیلا داد میزند و از این وضعیت عصبانی و ناراحت میشود، سعی میکند در بیاید ولی به او اجازه نمیدهند.
پسرک یک اسکناس هزار تومنی از جیبش در می آورد و به خواهرش(ثمین) می دهد.
پسرک: بیا بگیر اینم جایزهٔ تو
ثمین: قرارمون دو هزار بود نه یکی
پسرک: همینم از سرت زیاده کوچولو، این رفقا رو میبینی... هیچی نگرفتن، مرامی اومدن.
نیلا:
و آره با توطئه خواهر و همکاری رفقاش... اینطوری بد انتقامشو گرفت و تعطیلات رو با بیماری گوهی به نام سرماخوردگی برام زهرمار کرد، ولی خب منم بیصدا و بیخیال ننشستم که.... هر رفتی یه برگشتی و هر حمله ای یه ضد حمله داره. متاسفانه من دوستی جز خواهر همون احمق نداشتم، چرا؟! چون مبصر کلاس بودم ولی مبصر خوبی نبودم، خوبی نبودم از این لحاظ که باعث شدم دستهای خیلی از بچه ها، خط کش های خانم معلم رو به آغوش بگیرند و طعم درد سوزناکشو بچشند(بله متاسفانه، خب به من چه میخواستن آروم بشینن شیطونی نکنن)
از طرفی هم برادرم معلول بود و کمکی از دستش بر نمیومد، برای همین خودم تنهایی طبق فرصت ها و موقعیت های مناسب، نقشهٔ انتقامم رو چیدم، آره من تنهایی با هوش و ذکاوتم در یک فرصت خاص و عالی نقشه رو چیدیم، و یکی دیگه عملیش کرد، آقای دوبلر!
راوی:
همهٔ اهالی ده در خانهٔ دهخدا جمع شده بودند، چرا که مراسم ختنه بریدن دو پسر دهخدا بود. پسرک قصهٔ ما و نیلا هم به همراه خانواده های خود در آنجا حضور داشتند. مادر نیلا به همراه خواهرش روبروی عمهٔ نیلا نشسته و در گوشی یواشکی درحال مسخره کردن و خندیدن به او بودند.
مادر نیلا: یه جوری نگاه میکنه که انگار ما ظرف های اونو دزدیدیم.
خالهٔ نیلا: آره والا... زنِ دزد به انقد پررویی من ندیدم.
مادر نیلا: نگاه نگاه... النگوی ها بدلشو به رخ ما میکشه، فکر میکنه اصلن ولی نمیدونی که شوهرش اونا رو از داخل زباله ها پیدا کرده...
سپس هردوی آنها می خندند که عمهٔ نیلا از رفتار و خنده های آنها عصبی میشود و بهش بر میخورد.
عمهٔ نیلا: چتونه شما یه ساعته به چی دارین میخندین، بگین ماهم بخندیم
خالهٔ نیلا: والا نازنین جونم به شما بگیم که نمیخندی...
مادر نیلا: نباید هم بخنده، باید گریه کنی جانم
نیلا: راویِ عقلِ کل، مخ تعطیل... تو چرا همش دوست داری اعضای خانواده منو بندازی به جون هم، مثلا الان داستان، داستانِ انتقام گرفتن من از اون پسرک احمقه نه داستان ضایع شدن عمه‌م(نفهم عشقِ کلکل). اصلا بزار خودم بگم
نیلا:
تا جاییکه من اطلاع داشتم و ثمین خائن بهم گفته بود، پسرک احمق ختنه نشده، چرا که از ختنه کردن و بریدن و چاقو به دلایلی میترسه برای همین من فرصت رو غنیمت شمردم و رفتم پیش ناخدا و در گوشش گفتم: دهخدا پسرِ جاهد خان هم ختنه نشده، میترسه... اگه میشه امروز که پسر کوچولو هاتونو ختنه میکنین، یجوری این بیچاره رو هم ختنه کنید، خواهرش گفت بگم بهتون گناه داره بچه، هم ثوابه
دهخدا: باشه دخترم شما خیالت راحت باشه بسپارش به من
راوی:
سپس نیلا با خنده سرجایش رفت و مشغول میوه خوردن شد، پس از اندکی صبر... آقای دوبلر، ببخشید اشتباه شد، آقای دول بر_باپوک آقا_با جعبهٔ کارش وارد شد،
پسرهای دهخدا را ختنه کردند و حالا نوبت پسرک قصهٔ ما بود که دهخدا او را صدا زد
دهخدا: تینو پسر برو داخل اتاقم...(اسم پسرک قصهٔ ما متین هست ولی همهٔ اهالی ده تینو صدایش میزنند)
تینو: چرا؟!
دهخدا: بزار حرفمو کامل کنم، برو داخل اتاقم چند جعبه شیرینی اونجاست بیاریشون بین اهالی تقسمشون کن
تینو: چشم دهخدا
تینو هم به خیال خودش که اون چیزی نبوده که فکر میکرده، دم به تله میدهد و وارد اتاق میشود، سپس دهخدا و پدر تینو و آقای باپوک سریع با هماهنگی قبلی دهخدا وارد اتاق میشوند و در را می بندند. همه صدای داد و فریاد تینو رو می شنوند که ترسیده و مقاومت میکند
تینو: بابا نکنید... بابا من میترسم تو رو خدا، بیخیال شین
جاهد: هیس آروم باش مرد گنده زشته، نترس به یه ثانیه هم نمیکشه مگه نه آقای باپوک
باپوک: آره پسر خیلی زود تموم میشه بدون درد، بعد هم توعه به این بزرگی... دولت که ماشالا داره، دول طلایی
فقط یه چندتا نفس عمیق بکش، چشماتو ببند، ها آفرین.
که ناگهان صدای جیغ بلند تینو گوش همه را کر میکند.
جاهد: پسرم چشماتو باز کن تموم شد...
ولی تینو تشنج کرده بود و سریع او را بردند به بیمارستان.
نیلا:
ببینید بخاطر لطف من از یه ترس بزرگی نجات یافت، دیگه نه از بریدن میترسه نه از چاقو، اصلا این انتقام محسوب نمیشد، فقط یه لطف بزرگ بود... ولی تینو خشمگین تر از قبل به فکر انتقام بی رحمانه ای از من بود...

پایان پارت دوم








رمانعاشقانهکمدیویرگول
۵
۰
EHA
EHA
مبهم.. .. ..
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید