
به نام خالق عشق!
رمان: به تو مربوط نیست.
ژانر: کمدی، عاشقانه
[نسخه اولیه]
شروع: 1404/2/4 پنجشنبه ساعت 01:36
________________________________________________
نیلا:
قصهٔ ما کلیشه ای شروع نمیشه. منظور از کلیشه ای؟!
اینطوری که، در یک روز بارانی، دختر قصه با قدم های سریع از سمت چپ و پسر قصه با قدم های سریع تر از سمت راست، سوار تاکسی میشوند و نگاهشون به هم میخوره، با توی راهروی دانشگاه به هم برخورد میکنند و کتاب و جزوه های همو جمع میکنند و ازهم تشکر میکنند و محو هم میشن و یا مثلا موقع عبور از خیابان توو یه نگاه عاشق هم میشن و.... آره قصهٔ ما اینطوری نیست و از سالها پیش شروع میشه، موقعی که من هشت سالم بود، یک روز کاملا عادی پاییزی؛
راوی:
باد سرد پاییزی می وزید و برگ های مرده درحال رقصیدن بودند، جمیله با تنی لرزان و قدم هایی...
نیلا(جمیله): هوووی... راوی مخ... ترم، اسم من نیلاعه، نیلا نه جمیله، عهد بوق که نیستیم... قرن بیست و یکِ الان.
راوی:
نیلا با تنی لرزان و قدم های تند و تیز به سمت خانه حرکت میکرد، کت چرمی و سنگینِ قهوه ای رنگش هوای سرد را میشکافت... فقط صدای باد به گوش می رسید و طبق معمول صدایِ آواز خواندن مش الیاس.
نیلا: راوی جان یه لحظه ایست کن.
شاید برای شما سوال باشه که مش الیاس کیه و چرا آواز میخونه، اون مسن ترین آدم دهِ ماست، پیرمردی لاغرجون و خوش صدا که بعد از فوت همسرش، سالیان سال پشت پنجرهٔ اتاقش نشسته و آواز میخواند؛
مش الیاس: ای که چمان تهی تهارین شپ؛
بستیشون شدش روزام تاریک لیلی جانا
I'm very tired and so sad
خسته ام ز زیستن و نمانده برایم صبری جا....
نیلا: راااااووویییی، چته تو؟!! مش الیاس نه بلوچی بلده نه انگلیسی، فقط و فقط شیرازی، اطلاعات غلط به خوانندگان عزیز نده و برو جلوتر؛
راوی:
نیلا دست هایش را از جیب کتش بیرون میآورد و در خانهشان را محکم میزند، بعد از چند دقیقه برادرِ معلول او سوار بر ویلچر در را باز میکند
نیلا: یه ساعته درو میزنم کجایی تو چرا باز نمیکنی، پیاده هم نیستی که ویلچر داری با سرعت توربو
راوی:
جمیل که از حرف نیلا ناراحت و کمی عصبی میشود میگوید
جمیل: دیگه باز نمیکنم
جمیل(نیما):
واقعا که... خیلی خیلی متاسفم برات آقای را... وی، چون معلول هستم اینکارو با من میکنی، اسم اون نیلاعه، بعد اسم من جمیله، واقعا دمت گرم، راوی نژاد پرست
نیلا: چه ربطی داره... باشه گریه نکن اسم توعم نیما
راوی:
نیما با تلاش ویلچر را حرکت می دهد و پشتِ سر نیلا وارد خانه میشود. پدر جلوی بخای دراز کشیده و تخمه میشکند و درحال تماشای تلویزیون است که نیما می آید و یکم آن طرف تر می نشیند و مشغول تماشا میشود.
نیلا داخلِ آشپزخانه شده تا خبر تحویلِ موفقیت آمیز ظرف های عمه نظام را به مادرش بدهد.
نیلا: ظرف ها رو تحویل دادم
مادر: دستت درد نکنه دخترم، خب ظرف های ما کو پس؟!
نیلا: نگفتی که بیارم
مادرم: گفتن میخواد مگه دخترهٔ بی عقل، تو که رفتی ظرف ها رو تحویل بدی به این فکر نکردی که باید ظرف ها رو تحویل میگرفتی... ذاتا من ظرف ها رو دادم ببری تا اون عمهٔ دله دزدت یادش بیاد که ظرف های چند ساله مارو پس بده
راوی:
ناگهان پدر با شنیدن اسم خواهرش با همان حالت جواب زنش را جهتِ حمایت از خواهر خود با صدای رسا و بلند میدهد
پدر: راجب خواهر من درست حرف بزن زن... نه که خواهر جنابعالی کم بردن و خوردن
راوی:
مادر هم از کوره در رفته و از داخل آشپزخانه که درحال غذا پختن است با صدای بلند جواب شوهرش را جهت حمایت از خواهر خود میدهد
مادر: خودت میگی که خواهر من برده خورده با رضایت کامل... نوش جونش، ولی مثل خواهر جنابعالی یواشکی ندزدیده و نخورده که...
نیلا: راویِ عزیزِ عشقِ کلکل، میگم که قصهٔ ما از اینجاها شروع نمیشه آ، تا جنگ جهانی سوم شروع نشده بر جلوتر من هنوز خیلی کوچکیم، هزارن هزار آرزو دارم.
راوی:
نیلا در داخل دستشویی مدرسهٔ ده نشسته و یواشکی درحال گریه کردن است، که پسریکی با چشم و مویی زیبا در را محکم می زند و می گوید
پسرک: ساختمون سازیت تموم نشده مهندس؟!(پس از کمی مکث): دِ بیا بیرون دیگه میریزه الان
نیلا جوابی نمی دهد و بیشتر گریه میکند اما با بغض و بی صدا، با دستان خود جلوی دهنش را میگیرد تا کسی صدایش را نشنود، پسرک در را محکم تر میزند و بلند میگوید
پسرک: هوووووی با توام بیا بیرون دی...
تا پسرک بخواهد حرفش را کامل کند ناظم مدرسه آقای عزیزی؛ مردی شکمو و با قیافه ای زیبا و سری کچل و اخلاقی گند گوش پسرک را محکم میکشد و میگوید
ناظم: هی یواش یواش... خرِ وحشی، مال پدرت که نیست اینجوری لگد میزنی
پسرک: آقا شماره هفت دارم خیلی اورژانسیه نمیتونم خودمو کنترل کنم، یکی رفته توو بیرون نمیاد چند ساعته
ناگهان نیلا با شنیدن صدای ناظم خودش را جمع و جور میکند و بیرون می آید
پسرک: بالاخره ساختی ساختمونتو؟ چند طبقهست؟
نیلا: به تو مربوط نیست منحرف... آقا این منحرف هر روز میاد مدرسه تا دستشویی رو دید بزنه یعنی میخواد ببینه میگیرین که چی میگم
یکهو ناظم از کوره در میرود و یک سیلی ای محکم به پسرک میزند که او کنترلش را از دست داده و درجا شلوارش را خیس میکند و پشت بندش یه باد با صدایی ول می دهد.
ناظم(سعی میکند جلوی خندهش را بگیرد): ای پسر بی تربیت، اول برو خودت رو بشور بعدش بیا دفتر مدیر تا تکلیفت روشن شه
پسرک با چشمانی پر از اشک و دلی سرشار از خشم و عقده وارد دستشویی میشود تا هم قضای حاجت کند هم لباسش را بشورد.
ناظم: دخترم برو کلاست که وقت درسه
نیلا با خنده به سمت کلاس می رود و ناظم بقیه بچه ها را به داخل هدایت میکند.
نیلا:
ولی اون روز واقعا تقصیر من نبود، راوی... قصه رو تووو خونه کشش داده بود تا جاییکه پدر و مادرم به اوج عصبانیت رسیدن و خشمشون رو سر من خالی کردن چرا؟ چون داداشم معلول بود و وسایل خونه گرون قیمت و با ارزش برای همین طبق معمول زدن قلب منو شکستن، منم اعصابم داغون بود و هر وقت اعصابم خراب باشه و قلبم شکسته، میزنم زیر گریه نشسته، اونم گریه توو دستشویی داغان بد بوی مدرسه با بغض و بی صدا، خیلی رو مخه... مگه نه؟! اون پسر هم قربانی شد دیگه، آخه چون منم نیاز داشتم خشمم رو سر یکی خالی کنم وگرنه از بین میرفتم و باز اون پسره هم نیاز داشت تا خشمش رو سر یکی خالی کنه یعنی انتقامش رو بگیره و ذاتا هم گرفت، بد هم گرفت. آره خیلی بد گرفت و من هیچوقت یادم نمیره، دقیقا روز چهارشنبه بعد از کلاس درس بود، تنها روزی که شادی من به اوج خودش میرسه...!
پایان پارت یک
! خوشحال میشم که نظرات مفید و سازندتون رو برام بفرستید!
! بعضی از بخش های این رمان مثبت هیجده میباشد و برای زیر این رده سنی توصیه نمیشود، حالا هر پارتی که این بخش رو داره خودم اولش میگم!
! و در آخر مثل همیشه لطفا کپی نکنید، حق مولف رو رعایت کنید، اینهمه زحمت کشیدم نوشتمش پس هرگونه کپی برداری غیرقانونی و حرام می باشد، با تشکر!