به تو فکر میکنم…
نه فقط وقتی شبها آرامتر از همیشه میگذرند،
بلکه حتی وقتی همه چیز شلوغ است و دنیا هزار صدا دارد،
صدای تو، در سرم بلندتر است.
تو برای من، فقط یک "آدم" نبودی.
تو تکهای از جهان بودی که در من جا شد.
مثل مفهومی که واژه نمیطلبد،
مثل نوری که دلیل نمیخواهد.
گاهی فکر میکنم اگر نبودنت را هم دوست دارم،
بهخاطر این است که رد بودنت هنوز گرم است…
که غم تو، هم شیرین است و هم سهمگین.
من تو را نخواستم برای کامل شدنم،
من تو را خواستم،
تا کنار هم ناتمامترین شکل زیبای انسان بودن را زندگی کنیم…
اگر حتی هیچگاه دوباره نبینمت،
باز هم درون من، جایی هست که فقط به نام تو روشن است.
-آقای نقطه

