ساعت 2:13 نیمهشب بود.
دکتر نادری برای آخرین بار وارد بخش ممنوعه 23 شد؛ یه راهروی بتنی سرد با لامپهای نئون شکسته، چرکهای خشکشده کف دیوار، و بوی گند خونی که هیچوقت کامل تمیز نمیشد.
او برای یه هدف برگشته بود.
نمونهی شماره 11.
در فولادی قفل بود، ولی رمز هنوز تو ذهنش بود.
3229.
در باز شد.
هوای داخل اتاق یه چیزی بین یخ و عفونت بود. صدای دستگاههایی که نفس میکشیدن، نالههایی خفه، و بوقهای نازک.
وسط اتاق، نمونه 11 رو روی تخت فلزی بسته بودن.
اما بدنش دیگه مثل قبل نبود. انگار پوستش داشت رشد میکرد، زنده میشد، نفس میکشید. رگها بیرون زده، چشمها سفید، و دهانش با سوزن دوخته شده بود. ولی...
ولی لبخند میزد. با همون دهن بسته.
دکتر نادری جلو رفت. صدا ضبط کرد:
«نمونه هنوز زندهست... با اینکه مغز نداره. ما... مغزشو کشیدیم بیرون سه ماه پیش...»
همینجا بود که نور رفت. تاریکی مطلق.
فقط صدای قلب خودش بود و یه چیزی که از سقف میچکید.
نور برگشت. تخت خالی بود.
زنجیرها پاره شده بودن. روی دیوار با خون نوشته شده بود:
«من مغز نمیخوام. تو رو دارم.»
برقها خاموش شدن. صدای دویدن شنیده شد. پشت سرش. جلوش. دیوارها انگار زنده شده بودن. راهرو مثل گلولهی لجن شروع کرد به بسته شدن.
صدای زمزمه اومد:
«تو منو ساختی... حالا وقتشه بریزی تو خودت، دکتر.»
وقتی تیم اضطراری درو باز کرد، هیچکس داخل نبود. فقط یه نوار ضبطشده بود که دائم پخش میکرد:
«مغز نداره، اما فکر میکنه. فکر میکنه به همهمون...»
از اون شب به بعد، هر شب 2:13، دوربینهای بخش 23 خودشون روشن میشن و یه تصویر نشون میدن:
یه تخت خالی، با یه سایه که بالای سرش ایستاده... لبخند میزنه.
