به بهانه شربت آبلیمویی که مصباح و مانی در مرکز درست کردند، یک سری از بچهها در کافه مرکز کارآفرینی، دور هم جمع شدند. مثل همیشه روی صندلیهای چوبی نشسته بودند که یکی از بچهها سوالی پرسید:
مائده: آقا یه سوال جدی. تو این وضعیت الان ایران، واقعاً میشه به آینده امیدوار بود؟ اصلاً هنوز جا برای امید هست؟

اصغر: صد درصد هست. ببین، ما هر وقت کاری کردیم، هرچقدر کوچیک، یه قدم به جلو رفتیم. امید یعنی عمل. حتی اگه اوضاع سخت باشه، مهم اینه که دست رو دست نذاریم.
زهرا: با احترامی که برای اصغر قائلم، ولی فکر میکنم اینجوری نگاه کردن زیادی خوشبینانه است. خیلیها دارن تلاش میکنن، ولی خسته میشن، چون هیچ چیز تغییر نمیکنه. امید وقتی بیپشتوانه واقعی باشه، آدمو دلزده میکنه.
محمد: من با هردوتون موافقم و مخالف! امید یه مسیر تدریجیه، نه یه حس لحظهای. ولی زهرا درست میگه، صرفاً کار کردن کافی نیست، باید دید نتیجه میده یا نه. ما باید یاد بگیریم اول ببینیم کجا ایستادیم، بعد حرکت کنیم.
مصباح: ببینید، مشکل اصلی اینه که ما بیش از حد فردی فکر میکنیم. امید، شخصی نیست. باید تبدیلش کنیم به حرکت جمعی. تیم، ساختار، فرایند... بدون اینا، هر کاری کنیم فرسایشیه.
اصغر: اما ساختار هم از آدمها میاد. اگه همه فقط منتظر سیستم باشن، کی باید شروع کنه؟ بالاخره یه عده باید آجر اول رو بذارن.
زهرا: ولی اگه آجر رو روی خاک سست بذاری، فقط فرو میریزه. من میگم اول باید دید، بعد رفت سراغ امید. الان خیلیا حتی نمیدونن از کجا باید شروع کنن.
مائده: شاید هر کدومتون یه تیکه از واقعیت رو میگین. اما من یه چیزو کم میبینم بین حرفامون: گفتگو.
ما بلد نیستیم تو بحران باهم فکر کنیم، بدون اینکه همدیگه رو رد کنیم.
محمد: یعنی چی دقیقاً؟
مائده: یعنی شاید لازمه بهجای جوابهای بزرگ، با سؤالهای خوب شروع کنیم.
من فکر میکنم میتونیم تو دانشگاه، مرکز و بین دانشجوها، یه مجموعه رویداد ساده برگزار کنیم که فقط گفتگو کنیم. نه برای راهحل فوری، فقط برای اینکه یاد بگیریم چطور در بحرانها باهم نگاههامون رو عوض کنیم.
مصباح: رویدادهای کوچک، ولی اثرگذار... این همون چیزیه که میتونه امید رو از حالت شعار بیاره تو عمل. یادتونه چه رویدادهایی توی مرکز کارآفرینی داشتیم؟ از «کافه میزبان»های مرکز گرفته تا این آخر، «رویداد شادزی» که چالش طراحی با رنگ بود. خیلی ساده اما شدیدا اثرگذار.

اصغر: آره، اینجوری هرکس حس میکنه میتونه نقشی داشته باشه.
زهرا: من هنوز شک دارم... ولی اگه قراره فقط بشنویم و یاد بگیریم، شاید ارزش امتحان داشته باشه.
مائده: همین شک، نقطه شروع خوبیه. ما دنبال یقین نیستیم... دنبال حرکتیم.
[همه سر تکان میدهند. سؤال مائده هنوز جواب قطعی ندارد، ولی مسیرش پیدا شده است.]
با همکاری پارک علم و فناوری شریف