خردهگرفتن چه کسی بیشتر ناراحتتان میکند؟ دوست، رقیب، کسی که با شما سر ناسازگاری دارد یا ناظر بیرونی که نسبت عمیقی با شما ندارد؟ فکر میکنم از دردناکترین خردهگرفتنها، گلایههای همسر است. خردهگرفتن کسی که دوستش دارید و انتظار دوستداشتهشدن از سوی او دارید، مساویست با هجوم افکار و احساسات مختلف. نکند دیگر دوستتان ندارد، نکند این گلایهها اصل رابطه را مخدوش کند، مگر از احساس و عمل دیروز و امروز شما بیخبر است؟ یک لحظه خودتان را جای او بگذارید. اگر حرفش هیچ گزندگی نداشته باشد، اصلا به فکر تغییر رفتار یا جبران اشتباه میافتید؟ شاید حق دارید بخواهید طوری به شما اعتراض نکند که انگار هیچ محبتی این میان نبوده و انگار شما سراسر بدی و پلیدی هستید اما نمیتوانید بخواهید طوری خرده بگیرد که اصلا بهتان برنخورد. اگر برنخورد که کاری نمیکنید.
گذشتگان ما مردم را عیال حاکمان میدانستند. لابد همچون رابطهای همیشه میان مردم و حاکمان هم بوده. لابد انتظار حاکم بیشتر قدرشناسی از زحماتش بوده. شنیدن تشکر از هر چیزی بهتر است و فوقش دو سه تا پیشنهاد ترگل ورگل برای زیباتر شدن خدمات ارزنده موجود. حس قدرنادانستهشدن برای حاکم همان حس پدر و همسر از گلایههاست.
با این تیغ دودمه چه کنیم؟ حرفمان گزندگیاش کم باشد، جدی گرفته نمیشود. گزنده بودنش هم زیاد بشود، از دایره دوستی خارج میشویم. چه طور روی طناب نازکخاطریها راه برویم؟ باور کنید هیچ قاعده مشخصی این میان نیست. هر چه بگویید از دید کسی افتادن از یک سوی طناب است. فرض کنید شما تمام سعیتان را می کنید که سخنتان اصل رابطه با همسر یا پدرتان را مخدوش نکند و زیرسوال بردن همه چیز نباشد اما اگر همسر دلبندتان، پدر عزیزتان و مسئول محترمتان تحمل چیزی جز تمجید نداشته باشد چه میکنید؟ با این حرف که تضعیف دولت تضعیف نظام است، تضعیف سپاه تضعیف نظام است و بقیه تضعیفها چه میکنید؟
با این همه از من می شنوید کارتان را بکنید اما خودتان را جای دیگری هم بگذارید. طوری حرف نزنید که اگر جای او بودید ناسزا برداشت میکردید اما حرفتان را به بهانه مرز باریک نقد و تخریب، به بهانه نفهمیدن عبارت گنگ و موهوم نقد سازنده، به بهانه نداشتن پیشنهاد نخورید. برای شنیدن خرده دیگران هم پوست کلفت کنید. شاید کمکم دنده همهمان کمی پهنتر شد.