«سلام، بچهها کسی به اشتغالزایی برای مناطق محروم علاقه داره؟» این جمله در گروه خوابگاه، جرقه آشنایی من با گروه جهادی دانشگاه بود. قبلا کمی دربارهاش شنیده بودم و یکی از آشنایان هم در اردوی جهادی شرکت کرده بود؛ اما فکر نمیکردم که برای خانمها هم فعالیتی تعریف کرده باشند و بتوان در آنجا کاری کرد.
خیلی مشتاق بودم. در شرایط سخت آن موقع زندگیام، فکر اینکه بتوانم به مناطق محروم کمک کنم واقعاً یک جان به من اضافه میکرد! قبل از اینکه به منطقه بروم، فکر میکردم که ما به مناطق محروم میرویم و آنجا به نوجوان ها درس یاد میدهیم و با بچه ها بازی میکنیم؛ خب این خیلی برایم قشنگ بود که چند روز در کنار آنها باشم. اما امان از وقتی که پایم به آنجا رسید! چهرههایشان، صحبتهایشان، کارهایشان، همه و همه خاص بود؛ چیزی که تا به آن روز، مثلش را ندیده بودم! منی که تا آن موقع از فعالیت دانشجویی فراری بودم، شده بودم اسیر جهادی و چه اسارتی بهتر از این!
تمام فکر و ذکر و زندگیم شده بود جهادی؛ هرچیزی که میدیدم، هرچیزی که میخواندم و هرچیزی که میخریدم، برای جهادی بود! هر وقت که خسته میشدم ، چشمان پربغض زینب کوچولو، جلوی چشمهایم میآمد که میگفت: «خاله قول میدی دوباره بیای؟» و منی که شرمنده بودم بهخاطر محبتی که در اوج خلوص به من داده شده بود و من نمیدانستم چگونه این را جبران کنم.
خیال باطل بود که فکر میکردم ما قرار است برای آنها انگیزه بشویم که درس بخوانند؛ در واقع، این من بودم که با دیدن آنها انگیزه پیدا میکردم و تصمیم گرفتم که خیلی بیشتر از قبل تلاش کنم و بهخاطر آنها موفق بشوم، و برای آنها پول دربیاورم، و با بقیهی بچهها ساعتها صحبت کنم تا راضی بشوند به اردوی جهادی بیایند، فقط بهخاطر آنها!
تنها عشق است که میتواند آدم را تا آنجا ببرد. باید بیست ساعت فقط در اتوبوس بشینی تا در گرمای تیر و مرداد، به بیابانی برسی که در آن، یک درخت هم به زور پیدا میشود؛ تا فقط خودت را پیدا کنی و بفهمی که کجای راه را اشتباه رفتهای که وضعیت زندگی برخی از هموطنهایت باید اینطور باشد؛ کسانی که با وجود وضعیت نابسامان معیشتی، در اوج قناعت، به تو میگویند: «چقدر خوبه که ما شیعهها هوای هم دیگه رو داریم! »و تو فقط میتوانی یک لبخند تلخ تحویلش بدهی؛ لبخندی که میگوید: «من شرمندم که بگم شیعهی مرتضی علی (ع) هستم. در حالی که شما در قرن ۲۱ باید از چشمه آب بیاوری و من چند کیلومتر آن طرفتر بیهیچ توجهی آب را اسراف کنم!»

جهادی نه بیل زدن است و نه بازی کردن با بچهها. جهادی یعنی رشد متقابل؛ هم برای منِ شهری که خیلی جاها از ذات انسانی خودم فاصله گرفتم و لطافت درونی خودم رو از دست دادم، و هم برای آن فرد روستایی که شاید کمی رونق وارد کار و بارش بشود. اشتغالزایی در مناطق محروم، بسیار مهم است. ما نباید صرفاً به آنها از لحاظ مالی کمک کنیم، پول بدهیم، لباس بدهیم و... بلکه باید برایشان کسب و کار راه بیاندازیم که بتوانند درآمد داشته باشند و خودشان نیازهایشان را تامین کنند. شاید این تعریف، خیلی ایدهآلگرایانه باشد، ولی وقتی جنبههای مختلف آن را در نظر میگیریم ، میبینیم راهی جز این نداریم.
چالش برای ما، از آنجایی شروع شد که خانمهای روستا، بیشتر از آقایان آن کار میکردند و ایجاد یک شغل جدید برای آنها باعث میشد که یک خانم، نتواند وقت کافی برای فرزندانش گذاشته و آن کار را هم درست انجام دهد و این، یک مشکل فرهنگی بود. اینجا بود که بخش فرهنگی جهادی، با بخش اشتغالزایی آن پیوند اساسی میخورد. از طرف دیگر، نیاز بود که یک سری مهارتها به مردم آموزش داده شود تا بتوانند از آنها در راستای شغلی که ایجاد کردیم ، استفاده کنند و بخش آموزشی هم خودش را اینجا نشان میداد. از طرفی هم نیاز بود که آن اشتغال، براساس یک طرح کارآمد و علمی باشد، نه صرفا یک کار تخیلی که سمتش برویم و ببینیم میشود یا نه! بنابراین به یک کارگروه علمی-پژوهشی هم نیاز داشتیم و همه اینها تبدیل شد به یک روند که فعالیت ما را شامل شد و کمکم توانستیم در اردوها و رفتوآمدهای مختلف فعالیتمان را تکمیل کرده و پیش ببریم.