همه‌چیز از آن بامداد شروع شد؛ همان سحر جمعه و صدای انفجار و پخش آرام‌آرام اخبار حملات در رسانه‌ها و تجربه پرخبرترین ساعات و روزهای چند سال اخیر ایران؛ وضعیتی با اخبار متنوع و متضاد و پرحجم که نمونه‌اش را فقط می‌شد در انتخابات‌های ریاست‌جمهوری دید.
از همان ساعت‌های اول، تلاش ما در روزنامه این بود بتوانیم خط خبری و محتوایی شریف را حفظ کنیم و با چند ایده و روند موازی، بدون وقفه به فعالیت‌مان ادامه دهیم؛ روندهایی که می‌شد در موارد زیر آن‌ها را خلاصه کرد:
حجم بالای ابهامات، وضعیت‌های بلاتکلیف امتحانات و خوابگاه و غذای سلف و...، مهم‌ترین رسالت روزنامه در این ایام را انتشار فوری، دقیق و جامع اخبار دانشگاه قرار داد. مسیری که باعث شد تعداد و حجم مطالب هر پیام خبری ما، از روزهای گذشته‌اش بیشتر باشد و برخی روندها و قواعد جاری را هم بابت آن کنار بگذاریم تا بتوانیم طی ارتباط مستمر با مسئولین مختلف شریف، در جریان جزئیات تصمیماتشان قرار بگیریم.
در طول جنگ ۱۲ روزه و روزهای پس از آن، یعنی چیزی حدود ۱۵ روز، مجموعاً به حدود ۵۰۰ پیام به ادمین، پاسخ داده شد و در کنارش هم در گروه‌ها و بسترهای مختلف خصوصی و عمومی فضای مجازی، سوالات دانشجویان و اساتید و فناوران و کارکنان دانشگاه، با پیگیری از مدیران مربوطه، جواب داده می‌شد.
مشکلات ناشی از فیلترینگ، قطع اینترنت بین‌الملل و... اگرچه مصلحت بزرگی مثل امنیت کشور، پشتوانه‌اش بود اما بزرگترین ضربه را هم به خط خبری و محتوایی روزنامه زد؛ چراکه ارتباط ما با اختلال مواجه شد و باعث شد ضمن حفظ حضور در بستر تلگرام، کانال روزنامه در پیام‌رسان بله هم از طریق پیامک، تبلیغات و... جان بگیرد و بتواند این خلاء را تا حدی جبران کند.
از یک‌سو بهت و حیرت و از طرف دیگر هم خشم و نفرت، فضایی در دانشگاه ایجاد کرد که هرچه سکوت بیشتر می‌شد، این اوضاع هم تشدید و بدتر می‌شد. برای همین تصمیم گرفتیم تا روزنامه بتواند بستری برای گفتگو، بیان نظرات، شنیدن دیدگاه‌ها و انتشار برخی مطالب مرتبط با جنگ باشد؛ دریافت حدود ۱۲ یادداشت از دانشجویان با موضوع ادبیات حماسی، عبارت‌های جنگ، سینما و مقاومت، ترویج زندگی روزمره، تحلیل علل تهاجم، میهن‌دوستی، خدامحوری، استاندارد دوگانه غرب، آمریکاشناسی، بستن تنگه هرمز، تاریخی، تحلیل آتش‌بس، رسالت ما و... و ۳۰ روایت از اساتید، با همین هدف شکل گرفت؛ در کنارش نیز توییت‌های حدود ۳۰ نفر از دانشجویان هم در سه مرحله بازنشر شد.
در کنار ایجاد فضای گفتگوی مکتوب + پاسخگویی و انتشار اخبار، بازتاب اقداماتی که گروه‌های دانشجویی، بخش‌های اداری و پژوهشی و آموزشی دانشگاه و... انجام می‌دادند هم مثل قبل و البته با شدت بیشتر در دستور کار ما قرار گرفت. پویش‌ها، فضاسازی‌‌ها، مصاحبه‌ها و رویدادهای حول جنگ در حد توان و حجم ممکن فضای مجازی روزنامه، منتشر شد و در معرض دید عموم قرار گرفتند. از مراسم تشییع و کفن‌پوشی شریفی‌ها تا پویش شریف فدای ایران و مراسم متفاوت محرم و کلیپ دسته‌جمعی روزنامه‌ای‌ها.
بخش‌های مختلف دانشگاه و غیر دانشگاه، اگرچه دورکار شده بودند و تردد به شریف هم با سختی زیادی انجام می‌شد اما لااقل هسته اصلی روزنامه، در تمام طول جنگ، در دفتر روزنامه حضور داشتند تا کارها بدون وقفه ادامه پیدا کنند؛ دانشجوهایی از تیم که امکان حضور در تهران را نداشتند هم از شهرهای خودشان مسئولیت‌هایی که بر عهده داشتند را انجام دادند.
یکی از نقاط عطف جنگ تحمیلی دوم ایران از زاویه دید روزنامه، پیام‌هایی بود که از طرف دانشجوها به دستمان رسید و اعلام آمادگی کرده بودند تا در فعالیت‌های داوطلبانه شرکت کردند؛ هرکس هم توانمندی خودش را گفته بود و زمینه‌ای که علاقه و فرصت و تمایل دارد.
ما هم تصمیم گرفتیم فراخوانی با عنوان «نقش من» در راستای پویش شریف فدای ایران تدارک ببینیم که هرکس هر توانی داشت، در آن ثبت کند؛ فراخوانی که در نتیجه‌اش ۲۱۰ نفر آمادگی‌شان در حوزه رسانه و فعالیت فنی و اقدامات اجتماعی و... را ثبت کردند و بخشی از آن‌ها هم در حد توان ما، به تیم‌های فعال در همان حوزه ملحق شدند.
این‌ها همه شاید در نگاه اول، زیاد و سخت و طاقت‌فرسا و پرزحمت به نظر برسند؛ آن‌هم زیر فعالیت پدافند و در گرمای تابستان و فن‌کوئل های خاموش دفتر روزنامه و نامهربانی‌های برخی مسئولین دانشگاه.
اما کمی از بالا که نگاه کنیم، هیچ نبودند؛ اگر مقابل اشک چشم مادران داغدار و داغ دل پدران رنج‌دیده قرار بگیرند؛ اگر با فشار مالی به خانواده‌ای که کاسبی‌شان خراب شد و با عرق ریختن‌های آتش‌نشان‌ها و استرس کشیدن‌های کادر درمان و خطرات کار نیروهای امنیتی مقایسه شوند و روبروی زحمات آفندی‌ها و پدافندی‌ها مورد ارزیابی قرار بگیرند، این کارها هیچ نبودند. اجرشان با دوست، عزتشان زیاد و احترامشان بر ما واجب.
انجام وظیفه‌ای بود، هست و خواهد بود. تمام.
روزنامه شریف
