بعد از پیروزی انقلاب در سال ۵۷، یکی از مهمترین اتفاقاتی که در دوران ریاست دکتر علیمحمد رنجبر بروجردی یعنی بین سالهای ۱۳۵۸ تا ۱۳۵۹ رقم خورد، تغییر نام دانشگاه از «صنعتی آریامهر» به «صنعتی شریف» بود؛ تغییر نامی که از طریق برگزاری یک همهپرسی میان استادان، کارمندان و دانشجوهای دانشگاه رقم خورد.
بعد از انقلاب، شورای هماهنگی دانشگاه با اتفاقنظر استادان و دانشجویان و کارکنان، نام آریامهر را از نام دانشگاه حذف کرد و برای مدتی تا تعیین نام جدید، نام دانشگاه صنعتی آریامهر به دانشگاه صنعتی تهران تبدیل شد.
بعد از نیمسال اول سال تحصیلی ۵۹-۵۸، دانشگاه باز شد و بحث بر سر نام جدید دانشگاه همچنان ادامه یافت و پس از بررسیهای فراوان در جلسه شورای هماهنگی دانشگاه، سه نام دانشگاه صنعتی تهران، دانشگاه صنعتی شریف واقفی و دانشگاه صنعتی کاوه آهنگر بهعنوان گزینههای جایگزین پیشنهاد شد و محل بحث خانواده دانشگاه قرار گرفت.
در میان این گزینهها، گروههای چپ مایل بودند نام دانشگاه، صنعتی تهران باشد و گروههای اسلامی بر نام شریف واقفی اصرار داشتند. شورای دانشگاه تصمیم گرفت نام نهایی دانشگاه را بر اساس نتیجه همهپرسی از همه اعضای دانشگاه، شامل اعضای هیئتعلمی، کارمندان و دانشجویان انتخاب کند. دکتر علیاکبر صالحی، بهعنوان قائممقام معاون آموزشی دانشگاه، مسئول برگزاری این نظرسنجی شد.
با پیشنهاد او و موافقت شورا با حذف پسوند دوم نام شریف واقفی، قرار شد تا از بین دو نام صنعتی تهران و صنعتی شریف، یکی بهعنوان نام دانشگاه انتخاب شود.
پس از برگزاری انتخابات و مشخصشدن نتیجه شمارش آرا، از بین ۴۳۲۰ نفر کل افراد دانشگاه، ۲۹۷۱ نفر در این رأیگیری شرکت کردند که از این میان، ۱۶۸۶ نفر به گزینه شریف و ۱۱۰۵ نفر به گزینه تهران رأی دادند و باقی آرا سفید یا ممتنع بودند. پس از نظرسنجی، شـورا جلسهای تشکیل داد و اعضای آن پس از بحث و تبادل نظر، روز ۶ آبان ۱۳۵۸ با تأیید نظرسنجی، نام شریف را بهعنوان نام جدید دانشگاه برگزیدند و نام جدید دانشگاه یعنی دانشگاه صنعتی شریف را به طور رسمی به وزارت علوم و رسانهها اعلام کردند.
نامی که حالا دیگر برای خودش اعتباری پیدا کرده و همه جای جهان، یکی از مهمترین جوامع نخبگانی ایران را به کلیدواژهٔ «شریفیها» میشناسند...