سالهاست که وعدههای بیپشتوانه و محقق نشده مسئولین، آرامش دانشجویان را نشانه گرفته است. این وعدهها، که گاهی هم برای فروکش کردن اعتراضات دانشجویی مطرح میشوند، به دلیل نبود منابع یا اراده لازم، به سرانجام نمیرسند و جز ناامیدی برای دانشجویان نتیجهای ندارند. یکی از نمونههای بارز آن که اتفاقا نمونه پرمسئول و پروعدهای هم هست، ناامنی اطراف شریف است؛ مشکلی که بارها مطرح شده، اما با فقدان واکنش قاطع دانشجویان، همچنان لاینحل باقیمانده است.

طی ماههای اخیر، جلسات متعددی میان مسئولین دانشگاه و مقامات انتظامی برگزار شده است. در تاریخ ۳ تیر ۰۳، در دیدار با سردار رادان، فرمانده کل نیروی انتظامی، صحبت از تأمین امنیت محله طرشت، راهاندازی کانکسهای پلیس و گشتهای منظم شد. در ۳۱ تیرماه همان سال، سردار محمدیان، فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ، وعدههایی نظیر گشت موتوری، نصب دوربینهای مداربسته، راهاندازی کانکس مانیتورینگ، استقرار افسر وظیفه برای ثبت شکایات و حتی تأسیس کلانتری در طرشت را مطرح کرد. موضوعاتی که بعدا جز گشتهای موقت، هیچیک از آنها عملی نشدند.
در ۱۸ شهریور ۰۳، پس از بازدید میدانی مسئولین فراجا و دانشگاهی، تصمیم به ساخت ایستگاه دوطبقه مانیتورینگ پلیس با زیربنای ۱۰۰ متر و کلانتری ۳۰۰۰ متری گرفته شد. اما این تصمیمات نیز مانند موارد قبلی، روی کاغذ ماندند. تا اینکه حادثه دردناک قتل امیرمحمد خالقی، دانشجوی عزیز دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، بار دیگر ناامنی منطقه را به صدر اخبار آورد و مسئولین را وادار به واکنش کرد. اما آیا این واکنشها فراتر از حرف و وعده بود؟
صبح روز ۲۷ بهمن ۰۳، دکتر سیماییصراف، وزیر علوم، در نامهای به وزیر کشور و سردار رادان خواستار افزایش امنیت دانشگاههای ناامن شد. همچنین در مصاحبه با روزنامه شریف، او از نصب دوربین، روشنایی معابر، و استقرار کانکس پلیس سخن گفت و حتی قول مشارکت وزارت علوم در تأمین هزینهها را داد. همان روز، وزیر در بازدید ۹۰ دقیقهای از خوابگاههای طرشت ۲ و شهید سلیمانی حاضر شد. در این بازدید، شاهد بودیم که وزیر از حادثه امیرمحمد ابراز تأسف کرد و قولهایی نظیر تأمین روشنایی مسیر خوابگاهها تا دانشگاه، نصب کانکس مانیتورینگ، ارائه حداقل دو سرویس ایابوذهاب، و کمک به نصب دوربین داد. او همچنین پیشنهاد کرد که بدلیل طولانی بودن فرایندهای دولتی به منظور تامین امنیت دانشگاهها، شریف با شرکتهای خصوصی تامین امنیت قرارداد ببندد و هزینه آن از سوی وزارت علوم تأمین شود.
در این بازدید، پیشنهاد بیمه کردن تلفنهای همراه و سایر لوازم الکترونیکی دانشجویان نیز مطرح شد که وزیر قول پیگیری آن را داد و اخیرا هم اجرا شده است. دو روز بعد یعنی 29 بهمنماه، در نشست با رؤسای دانشگاهها، او از نصب ۵۰۰۰ دوربین توسط شهرداری و بیمه شدن لپتاپها و تلفنهای دانشجویان خبر داد. این وعدهها موجی از امید ایجاد کرد و اعتراضات دانشجویان را موقتاً فروکش داد. اما آیا این امید پایدار ماند؟
یک هفته پس از بازدید وزیر، پیگیریهای شورای صنفی از دکتر قاسمی، مشاور و معاون اقتصادی وزیر محترم نشان داد که اجرای وعده سرویس ایابوذهاب به بعد از تعطیلات نوروز موکول شده است. با آغاز سال جدید، مشخص شد وزیر علوم در نامهای به وزیر صمت، درخواست اختصاص دو سرویس از سهمیه مسئولیت اجتماعی شرکتهای خودروسازی را مطرح کرده است؛ درخواستی که به نظر میرسد صرفاً برای رفع مسئولیت بوده و امیدی به اجرای آن نیست. این روند نشان میدهد که وعدهها نهتنها عملی نمیشوند، بلکه گاه به بهانههای اداری و بروکراتیک، در معرض فراموش شدن هستند.
امنیت، حداقل نیاز یک دانشجو برای تحصیل و زندگی در آرامش است. گرچه وضعیت امنیت شریف نسبت به سالهای گذشته بهبودهایی داشته، اما این بهانهای برای چشمپوشی نیست. نکته ناراحت کننده، این است که گاهی وعدههای بیسرانجام یا در دست انجام، به دلیل طولانی شدن، چراغ مطالبهگری ما را خاموش میکند. دانشجویان هم اخیرا کمتر با حرفهای زیبا و کارهای نمایشی قانع میشوند و بیشتر دنبال تحقق واقعی وعدهها هستند. وعدههای نصب دوربین، تأمین روشنایی، استقرار کانکس پلیس و...
درد و رنج یک مشکلات، به خودی خود تلخ است، اما تلخی بزرگتر آنجاست که چراغ امیدی در دل انسان جوانه میزند و سپس در سایه وعدههای در دست پیگیری، خاموش میشود.
محمد عموشاهی | ۱۴۰۰ مهندسی برق