از اواخر تابستان قبل که رفتهرفته شهرستانیها به خوابگاهها برگشتند و دانشگاه کار خود را آغاز کرد، هر چند وقت یکبار از یک بلوک و یک خوابگاه به روزنامه خبر میرسید که فلان اتاق نمزده و بهمان آسانسور خراب است و آب آشامیدنی(بله دقیقاً آب آشامیدنی) استاندارد نداریم و از سوی دیگر دانشجویان برخی دانشکدهها هم خبر میدادند که که فلان مشکل در طبقه چندم ما رخ داده و لطفاً اطلاعرسانی کنید و پیگیر باشید و...
ما هم گاهی آن را به صنفی مربوطه محول میکردیم و گاهی هم خودمان علیرغم وظیفه روزنامه، خبرش را منتشر میکردیم بلکه یکی از مسئولین ببیند و یاد وظیفهاش بیُفتد و آن مشکل را برطرف کند.
علتش هم واضح بود؛ این بخشهای دانشگاه خصوصاً خوابگاهها یا شورای صنفی نداشتند و تشکیل نشده بود یا شوراها منحل یا کمکار شده بودند و خلاصه کسی نبود که آن مشکلات را پیگیری کند و اگر هم صنفیهای فعالی داشتند، آنقدر پاییز شلوغی داشتیم که وقت پرداختن به این موارد نمیشد و نمیتوانستند به همه چیز رسیدگی کنند و ما هم میخواستیم در حد توان کمکی به حل این مشکلات کرده باشیم.
وجه اشتراک همه این مسائل این بود که هیچکدام وظیفه روزنامه نبود و وظیفه صنفیهایی بود که دچار مشکلاتی که گفتیم مثل تعداد زیاد چالشها و عدم تشکیل و... شده بودند و به گردن ما میافتاد.
حالا اما دقیقاً به یکی از همان نقاطی رسیدیم که احتمالاً تا یکسال آینده حداقل یکبار به همت و پیگیریشان مراجعه و نیاز به حل فلان چالش و بهمان مشکل توسط آنها را حس خواهیم کرد.
حقیقتش را بخواهید یک شورای صنفی حتی اگر در همین محدودیتهای عجیب آییننامه اخیر صنفیها، باانگیزه و فعال بوده و تعداد آراء قابل قبولی را هم از دانشجویان واحد خود کسب کند، احتمالاً میتواند مشکلات زیادی را از آن خوابگاه یا دانشکده حل کرده و اگر هم تشکیل نشود، مشکلات و چالشهای موجود که خیلیهایش قابل رفع هستند تا مدتها گریبانگیر ما خواهند بود.
در نهایت تصمیم با شماست اما تجربه ثابت کرده اگر قدر داشتههایمان از جمله شورای صنفی دانشگاه را بدانیم و برای تقویتش ارزش قائل باشیم و وقت بگذاریم، حداقل خیالمان راحت است که ما برای حل مشکلات و چالشهای شریف کم نگذاشتیم و اگر هم اتفاقی نیفتاد یا از کم کاری منتخبین جدید یا مسئولین دانشگاه بوده و یا آن مشکل از مواردیاست که حل آن بیش از یک دوره و دو دوره زمان نیاز خواهد داشت.