
استاد موسوی گرمارودی خاطرهای شنیدنی از برگزاری جشن نیمهشعبان سال ۴۵ در دانشگاه دارند که در زیر با هم میخوانیم:
در تابســتان ســال ۴۵ من فارغالتحصیل شدم ولی چون هنوز دانشنامهام را نگرفته بودم، هنوز ترددی به دانشکده داشتم. شهید شریف واقفی که دانشگاه شریف به اسم ایشان اســت، تصمیم گرفت در مقابل جشن تاجگذاری جشنی برای یکی از ائمه بگیرد. اتفاقا تولد حضرت مهدی(عج) مصادف بــا اوایل سال تحصیلی بود.
او با شهید مطهری دراینباره صحبت کرد و علاوه بر کمک دانشجویان، مبلغی را هم از رئیس دانشگاه گرفت. درنتیجه توانست جشن بسیار باشکوهی برگزار کند که شهید مطهری در آن حضور داشت و سخنران بود. از دم در جنوبی دانشگاه تا سالن اجتماعات کنارههای قرمز پهن کرده بودند و بیش از ۳۰۰ دانشجو لباس متحدالشکل پوشیده بودند که روی بازویشان نوشته شده بود: سرویس امام زمان(ع).
طبق معمول سخنران شهید مطهری بود. شــریف واقفی به استاد مطهری گفته بود: «چون یکی از اساتید دانشکده ادبیات آمده و برای جشن تاجگذاری قصیده گفته است، من شاعری میخواهم که در جشن حضرت صاحب قصیده بگوید». استاد مرا معرفی کردند که: «فلانی هست و شعر نو میگوید». من آن زمان بیشتر به شاعر نوپرداز مشهور بودم. شعرهایی مثل «خاستگاه نور» و شعر مرحوم تختی، همگی نو و نیمایی بود. شــریف واقفی گفته بود: «شاعری میخواهم که قصیده بسراید». استاد گفته بود: «قصیده هم میتواند بسراید. شــما اگر از قول من بگویید، قبول میکند» و تلفن مرا داده بود و ایشان به من زنگ زد و قول گرفت و بحمدالله شــعر معروف «خورشید پنهان» را گفتم که مطلعش این است:
رخشنده خنده سحر از شرق شد پدید
رنگ سیاه شب ز رخ آسمان پرید
من در آن زمان بسیار جوان بودم، ولی چهرهام جوانتر نشان میداد. شریف واقفی به عمد آن استاد ادبیات را هم دعوت کرد. وقتی این شــعر را خواندم و پایین آمدم، آن شــخص که در ردیف جلو هم نشسته بود، نیمخیز شــد و تواضعی ابراز نمود و گفت: «احسنت، احسنت. قصیده تو یادآور قصاید فرخی و سیستانی و منوچهری بود، بسیار پخته و پخته». گفتم: «استاد اجازه بدهید یادآور شــعر ناصرخسرو علوی قبادیانی باشدم که میگوید:
من آنم که در پای خوکان نریزم
مر این گوهری درّ لفظ دری را»
صورت آن شخص قرمز شد و متوجه شد که چه میگویم!
رخشنده خنده سحر از شرق شد پدید
رنگ سیاه شب ز رخ آسمان پرید
وان تیره اخمهای شب از چهره زمین
با بوسههای سرخ فلق گشت ناپدید
تا خیمههای تیره شب را برافکند
وانگه بهپا کند به افق چادر سپید
از دامن خیام سحر دستهای صبح
گلمیخهای کوکب سیمینه میکشید
وانگه سپیدرشتهای از سیمگون صبح
زینسوی تا به سوی دگر در افق رسید
گویی که از نیام یکی تیغ صیقلی
آمد برون و پرده شامِ سیه برید
اینک خور از ره آمد و در دشت خاوران
زرین سپاه بیحد خود بر پرا کنید
تا چشم زخم کس نرساند بدو زیان
هر جا خور، این عروس دلافروز می چمید
ابر سیاه دود ز اسپند میگرفت
وز پیش پیش در ره او تند میدوید
از سوی تابناک افق میشتافت پیش
یک خیمه ابر پاک فروهشته سپید
چونان که موجهای کفآلوده بلند
از دوردست سینه دریا شود پدید
نک، خور به جایگاه بلند خود ایستاد
وانگه به بال نور به هر سوی پرکشید
هم در کنار لاله وحشی گزید جای
هم سوی سوسن و سمن بوستان چمید
یک بوسه داد و جان و تن شبنمی ستد
بوسی گرفت و خون به رخ سرخ گل دوید
وانگاه تا به دیده نرگس نگاه کرد
برقی ز التهاب شگرفی در آن بدید
وین برق التهاب به چشمان پاک او
دانست کز شکفتن یک غنچه شد پدید
همراه بوسههای زر آفتاب صبح
در بوستان سامره این غنچه بشکفید
یک لحظه در سراسر گیتی ز مولدش
هر سنگ و چوب، دل شد و از شوق برتپید
یک لمحه جان خسته این روزگار پیر
در بستر زمانه بدین مژده آرمید
آزادگی سرود که شد مهدی آشکار
نک، بندهای بردگی زور بگسلید
آمد غریو عدل که اینک من آمدم
وین نغمه تا به کاخ ستمپیشگان رسید
لبخند کبر و ناز ستمبارگان ز بیم
چون جغد از خرابه لبهایشان پرید
بر خار بوتههای دل هر ستمگری
آن غنچههای تلخ ستم نیز پژمرید
بشکفت چون شکوفه که در بوستان دمد
در شورهزار جان ستمدیدگان امید
باز آی ای چو بوی گل از دیدهها نهان
کز رنج انتظار تو پشت فلک خمید
بازآ که دیده در همه نامردم جهان
دیریست تا که رادی و آزادگی ندید
هر نغمهای که خاست فرو مرد در گلو
زان پیشتر هنوز که یارد کند نشید
توفنده خشم خلق به دلها چو موج بحر
لرزنده جسم دهر ز بیداد همچو بید
رحمی تو ای طبیب دل دردمند دهر
راهی که دیگر از همهسو بسته شد امید
بس کرد موسوی و فرو خورد گفته را
کاین رشته شد دراز و نیارست برتنید