موضوع سیگار و فلسفه آن به خودی خود شالودهای از مسائل شخصی و اجتماعی است؛ بررسی آن با عینکی تکبعدی شاید به خودی خود پیشرفتی در بهبود اوضاع ایجاد نکند و احتمالا یکی از مسائلی که موجب انفعال دانشگاه در برابر این موضوع شده است همان گستردگی دایره مواردی است که باید به آن توجه داشت.

در شریف هم مانند اکثر دانشگاههای کشور، رسیدگی به این موضوع جایش را به سکوتی عمیق و انفعالی عجیب از سوی مسئولین مربوطه داده است. اگرچه در دانشگاه قوانین رسمی در رابطه با پایش این موضوع وجود دارد اما قوانین غیررسمی میان دانشجویان در رابطه با محلهای نانوشته سیگار کشیدن بیشتر از رسیدگی به قوانین دیده میشود. به نوعی که تقریبا هر کسی سیگار میکشید، این را نیز میداند که «جکوز» یا «نیویورک» جایی است که میشود تنها سیگار نکشید.
در این میان تکتک نخهای سیگار دود میشوند و نه خبری است از پایش این موضوع برای کاهش افرادی که سیگار میکشند؛ نه فضایی مختص سیگار کشیدن در دانشگاه دیده میشود که حداقل مثل دیگر مکانهای عمومی هم افرادی که میخواهند سیگار بکشند راحت باشند هم کسی که سیگار نمیکشند از دود آن در امان باشند.
در نهایت کاش و کاش و کاش دانشگاه اینبار نه با برخوردهایی که برای دانشجویان آزاردهنده باشد و نه اینکه دانشگاه دوربینها را روشن کند و حراست را مامور رسیدگی به این کند که چه کسی سیگار میکشد، کاش فکری برای مسائلی که رسیدگی به آن جزو وظایفش است بکند. شاید تخصیص فضاهایی مخصوص سیگار کشیدن یا برگزاری کارگاههایی توسط مرکز مشاوره جهت کنترل و کاهش سیگار کشیدن دانشجویان، پیشنهادهایی است که قطعا بهتر از سیاست «هیچ کاری نکردن» در برابر این موضوع است.