
شریف، قدیمترها، علاوه بر آجرهای قرمزرنگش، کمی فضای سبز هم داشت. زمین چمنش، سبزترین آنها بود. زمین چمن شریف یادگار مهندس مقدسیان، اولین مدیر تربیتبدنی شریف بود. زمینی که باوجود مخالفت رئیس دانشگاه، دکتر مجتهدی ساخته شد. میگویند زمانی که دکتر مجتهدی خارج بود، مهندس مقدسیان بهسرعت زمین چمن را ساخت و دکتر مجتهدی وقتی برگشت، دیگر کار از کار گذشته بود و شریف زمین چمندار شد.
همه قدیمیها، زمین چمن را جزء باصفای دانشگاه میدانستند. زمین چمن روباز ۹ نفره. بهخاطر زمین، تیم فوتبال معروف شریف شکل گرفت. تیمی که علی دایی، آقای گل را به جهان معرفی کرد. تیم فوتبال شریف، تیم بسیار خوبی شد. نتایجش درخشان بود و شریفیها هم دوستش داشتند. مسابقات آن تیم، تا هزار نفر تماشاگر یعنی یکدهم جمعیت شریف را هم ثبت کرده است. علاوهبرآن وجود یک چنین زمین چمنی در کنار ورودی دانشگاه، شهر یکدست قرمز شریف را کمی زیباتر کرده بود و علاقهمندان به ورزش را ترغیب میکرد.

سال ۸۸، در دوران ریاست دکتر سهرابپور، سازمان فضایی به دانشگاه قول ساخت دانشکده هوافضا را داد. قرار بود که دانشگاه زمینش را تأمین کند و سازمان فضایی، هزینه ساختش را. مشخصاً دانشگاه هم زمین نداشت. گفته میشود دانشگاه به استاد جباری دو گزینه داد. یا زمین چمن، یا سالن ورزشی کنار تالارها. استاد جباری البته هیچکدام را قبول نکرد. ظاهرا دانشگاه هم خودسرانه تصمیم به تخریب سالن ورزشی گرفت و یک مراسم هم با حضور مسئولین کشوری و لشکری، ترتیب داد. آنطور که روایت میشود استاد جباری هم نه گذاشت و نه برداشت، مراسم را به هم زد. استاد جباری، راه دیگری جلوی خود نمیدید. بالاجبار زمین چمن را انتخاب کرد. دانشگاه هم سریعاً عملیات عمرانی را شروع کرد. عملیاتی که در میانه کار به دلیل بدقولیهای اسپانسرش متوقف شد و ساختش بهجای یک سال، ده سال طول کشید.
استاد جباری تنها مخالف این کار نبود، دانشجویان هم راضی نمیشدند. صدای اعتراضشان را بلند کردند تا که به کمیسیون ورزش و جوانان مجلس رسید. موضوع حتی در صحن علنی مجلس هم مطرح شد. نامهنگاریهایی با وزیر علوم راجع به اهمیت فضای ورزشی روباز در روحیه دانشجویان و رتبهبندی دانشگاه انجام شد و در آخر، وزیر علوم به دانشگاه دستور داد که سریعاً یا زمین چمن را ترمیم کند یا محلی را برای ساخت زمین چمن جدید، معرفی کند.
دانشگاه هم ارزانترین روش را انتخاب کرد. قول داد. ابتدا قول خرید مجموعه ایرانخودرو را در جنوب دانشگاه را برای تبدیل آن به زمین چمن را داد. قولی که اصلاً با جیب خالی دانشگاه که برای ساخت دانشکده هوافضا زمینی نخرید، تطابق نداشت. بعد از آن، دانشگاه قول باغچه اناری را داد، همان زمینی که امروزه دانشکده مکانیک در آن قرار دارد؛ اما آن زمین هم به شکل ذوزنقه بود و مناسب ساخت زمین فوتبال نبود. پیگیریهایی برای زمین کنار سهراه اکبری نیز انجام شد؛ ولی آن هم بینتیجه ماند. خلاصه که قول و قرارها به جایی نرسید. یک سال بعد از آن هم تیم فوتبال شریف منحل شد و در کنار زمین چمن شریف، به خاطرات پیوست.

باگذشت زمان و کمشدن فشار پروژههای عمرانی از دانشگاه، پیشنهادها برای ایجاد دوباره زمین چمن، دوباره شروع شد. مسئولین تربیتبدنی امیدوار بودند که اکنون، پس از ساختمان آموزش، دانشکده مکانیک و دانشکده هوافضا نوبت به ساخت زمین چمن شریف برسد. سال ۹۷، نامهنگاریها با رئیس دانشگاه، دکتر فتوحی آغاز شد و تأیید اولیه هم گرفته شد. قرار شد تا زمین باقیمانده روبروی هوافضا که بسیار کوچکتر از زمین اولی بود به این کار اختصاص داده شود. زمینی که کارایی پارکینگ پیدا کرده بود. برای دانشگاه شریف که آن روزها این پارکینگ گرانقیمت را نداشت، این زمین خواهان زیادی داشت. از سمت دیگر برخی از اساتید دانشکده هوافضا هم با ساخت یک فضای پرشور و البته پرسروصدا روبروی دانشکده مخالفت کردند. این مخالفتها روند پروژه را کند کرد؛ اما نهایتاً، در اواخر سال ۹۸ قول ساخت زمین چمن، از مسئولین دانشگاه گرفته شد. اندازهگیریها و نقشهبرداری اولیه نیز انجام شد. تا اینکه کرونا همه برنامهها را به هم ریخت.
در دوران کرونا، تا یک سال مسئله زمین چمن، رها شد تا دوباره در سال ۹۹ نامهنگاریها ازسرگرفته شد. ولی نقشهکشی باید دوباره و بر روی زمینی کوچکتر انجام میشد چونکه اتاقکهای جلوی هوافضا برای تأسیسات اختصاصدادهشده بود و گویا جابهجاییاش، کماهمیتتر از یک زمین چمن بزرگتر بود. این زمین یک مشکل بزرگ دیگر هم دارد که شرقی غربی بودن آن است. درحالیکه تمام زمین چمنهای استاندارد، به دلیل وضعیت آفتاب، باید شمالی جنوبی ساخته شوند. بااینوجود مسئولین تربیتبدنی، وجود یک زمین چمن با همه این مشکلات را بهتر از نبود آن دانستند و بالاخره، قرار شد تا پروژه آغاز شود. اما در میان کلاسهای مجازی، دانشگاه با کمبود بودجه مواجه شد و ساخت زمین چمن از اولویتهای دانشگاه خارج شد.

اما آرزوی ساخت زمین چمن هنوز پابرجا بود. در سال ۱۴۰۱ و بعد از حضوری شدن دانشگاهها، تلاش دوباره شروع شد. رئیس دانشگاه عوض شده بود و باید فرایند از صفر شروع میشد، نامهها را دوباره مینوشتند و نقشهها از ابتدا کشیده میشد. این بار کارها تا بخش خوبی پیش رفت؛ اما تعویض رئیس سریعتر انجام شد.
و باز روز از نو. سال ۱۴۰۲، نامهنگاریها با دکتر موسوی شروع شد. از نقطه صفر. نقشهبرداری و تصویربرداری هوایی هم بر روی زمین نامناسب جلوی هوافضا انجام شد. این دفعه دانشگاه نگرانیهای دیگری داشت. میخواست تا بهجای یک زمین روباز، سوله ورزشی بگذارد تا همه بتوانند استفاده کنند، شاید هم برای سالن جباری نقشهها کشیده بود. اما خب، جلوهٔ زمین چمن چیز دیگری است. خلاصه که دانشگاه کوتاه آمد و دستور برای ساخت زمین چمن، دیگر منتظر امضای رئیس مانده بود. امضایی که از مار تغییر رئیس دانشگاه، نیش خورد و برگشت سر پلهٔ کاغذبازیهای اولیه و ما ماندیم و چمنی که میان آجرهای قرمز، دیگر سبز نشد.