حسین دارابی، بعد از تجربه کارگردانی در دو فیلم مصلحت و هناس، به سراغ «خدای جنگ» رفته و این باعث شده است توقع مخاطب از این کارگردان تازه نفس، بیشتر از قبل باشد. خدای جنگ طبق ادعای خودش برداشت آزادی از داستان روزهای جنگ تحمیلی است، زمانی که ۱۲ فروند موشک، به طور مخفیانه از لیبی خریداری شد تا در وقت مناسب به اهداف عراقی شلیک شوند. ابراهیم شریفی، با بازی ساعد سهیلی، نقش اول فیلم است؛ او همراه تیمی از افراد معتمد به سوریه فرستاده میشوند تا برای کار با موشکها آموزش ببینند.

روزهای ابتدایی جنگ، روزهایی بود که زندگی مردم زیر موشک باران و انفجار آنها در جریان بود و کشور فضای جدیدی را تجربه میکرد، خدای جنگ اگرچه تلاش کرده در چند سکانس چنین فضاهایی را به تصویر بکشد، اما تعداد کم این سکانسها نشان میدهد که پیشفرض سازندگان این است که بیننده به فضای آن روزها اشراف خوبی دارد و نیاز به تکرار نیست. این موضوع هم باعث میشود تعدد لوکیشنها کمتر باشد و بخش اصلی فیلم در همان محلی رخ دهد که موشکها را مخفی کردهاند.
موسیقی و جلوههای ویژه، احتمالا برای شما هم رضایت بخش خواهد بود؛ در سکانسهایی که صحنههایی از پرتاب موشک وجود داشت، موسیقی حاکم باعث میشد همه چیز باورپذیرتر باشد.
از همه مهمتر، کیفیت بازی بازیگران بود؛ نقش متفاوت ساعد سهیلی، به عنوان یک فرمانده شجاع، در دیدگاه من متفاوتتر از کارهای قبلی او از آب در آمده بود؛ صحنههایی که فقط قرار است او با میمیک چهرهاش پیام را منتقل کند، مخاطب به خوبی خود ابراهیم شریفی را میبیند. حسین سلیمانی، بازیگر دیگر این فیلم، با حرکات و رفتار خود، پختگی و آرام بودن شخصیتش را به نمایش میگذاشت. داریوش کاردان، در نقش استاد دانشگاه و پدر زن ابراهیم، شخصیتی شاید نیمهخشک داشته باشد که برای جنس غمی که از همان ابتدای فیلم متحمل میشود، قابل درک است.
موضوع اصلی فیلم آن طور که در خلاصهاش هم آمده، از این قرار است که لیبیایی ها قطعات موشکها را بر میدارند و ایرانیها در پرتاب آنها به مشکل برمیخورند و تیم ابراهیم باید با همه سختی ها مشکل را حل کنند حتی وقتی فرماندهان به سختی میتوانند به آنها اعتماد کنند. ابراهیم با توجه به آنچه در گذشته برایش رخ داده به انتقامجویی فردی متهم میشود و همین شرایط را سختتر میکند.
دیالوگهای فیلم به اندازه کافی با اتمسفر فیلم و فضای کارگردانی پیوند خورده است و مخاطب را درگیر خودش میکند؛ اگر با هوشیاری به تماشای فیلم رفته باشید احتمالا شما هم با شنیدن دیالوگ «تهش جنگه! شاید مجبور شی بین زن و بچه خودت و اونا یکی رو انتخاب کنی» از سمت فرمانده جا بخورید درست شبیه ابراهیم.
فیلم برای درگیر کردن احساسات و انتقال معنی از خودگذشتگی، در خلق سکانسهای به یادماندنی، دست بالا را گرفته است (اگر میخواهید جزئیاتی از یکی از سکانسهای احساسی داستان برای شما فاش نشود، از خواندن ادامه این پاراگراف صرف نظر کنید) شب هنگام است و باران سنگینی میبارد، ابراهیم مدتی را با دخترش، یادگار همسرش، نرگس، گذرانده است، حالا با بزرگترین تصمیم عاطفی زندگیاش رودررو میشود؛ اعضای خانواده ابراهیم جلوی در خانه، او را تماشا میکنند که پسرش، هدی، را بغل گرفته و بدون اینکه تردیدی در چهرهاش باشد به سمت ماشین پدر نرگس میرود. دخترش را روی صندلی عقب میگذارد و دست کودک را آرام از دست خود جدا میکند، کِرِم مخصوص دستِ هدی را به استاد میدهد. استاد بدون اینکه کلامی به زبان بیاورد، آن را میگیرد و به جایش ساکی که وسایل او درون آن قرار دارد را به دستش میدهد و میگوید بهتر است اثری از او در زندگی نوهاش نباشد؛ ابراهیم چیزی نمیگوید. استاد ماشین را روشن میکند و او چند قدمی را تا سر کوچه کنار ماشین راه میرود و آرام آرام میایستد. باران هنوز میبارد و اینک شما کسی را میبینید که برای حفظ کشور و ناموسش از یادگار عشقش میگذرد.

در نهایت باید بگویم اگر کاملا بیطرف به دیدن فیلم بنشینید، بعد از بیرون آمدن از سالن سینما، احتمالا لبخند رضایت را بر لب خواهید داشت؛ چراکه ترکیب کلی فیلم تلاش میکند احساسات بیننده را درگیر کند؛ اما اگر برای دانستن اصل ماجراهای مربوط به آلیاژ موشک رفته باشیم، دلیلی که خودم برای دیدن فیلم داشتم، چیز زیادی دستگیرمان نخواهد شد، چرا که به جای روایت مراحل رسیدن به فرمول دقیق آلیاژ، شاهد روایت تلاشهای قهرمانانی هستیم که برای رسیدن به پرتاب موفق موشک، از خودگذشتگی میکنند.
مطهره یادگاری | ۱۴۰۲ مهندسی برق