بیشترمان این صحنه را زندگی کردیم: نیمه‌شب، لپ‌تاپ روشن، قهوه سرد شده و چشم‌هایی که از خستگی می‌سوزند. وسط ترم که می‌شود، ناگهان همه چیز شتاب می‌گیرد. تقویم پر می‌شود از تاریخ‌های قرمز تحویل کارها و غرق در ددلاین و پروژه می‌شویم. اما چرا همیشه این‌طور می‌شود؟ چرا هیچ‌وقت نمی‌توانیم از شر این استرس خلاص شویم؟ اگر می‌خواهیم بین درس خواندن و زندگی تعادل ایجاد کنیم، حتما باید بتوانیم برای هر دو برنامه‌ریزی دقیقی داشته باشیم.
معمولاً در مواجهه با هر پروژه جدید، دو راه پیش‌رو داریم: یا از همان روز اول برنامه‌ریزی کنیم و شروع کنیم، یا شب آخر همه چیز را یک‌دفعه جمع کنیم.
واقعیت این است که بسیاری از اساتید معمولاً از همان روز اول ترم، تمام تاریخ کارها را می‌گویند. پس مشکل کجاست؟ چرا کارها را پشت گوش می‌اندازیم؟ مگر رشته و دانشگاهی که تحصیل می‌کنیم را خودمان انتخاب نکردیم؟ پس چرا شلوغی‌ها انگیزه ما را برای انجام ددلاین‌ها کاهش می‌دهد؟
توهم راحت بودن کار، ترس از شروع، دغدغه‌های روزمره از مهم‌ترین دلایل به تعویق انداختن کارها هستند. اگر می‌خواهیم بین دانشگاه و زندگی، بین کارهای مختلف تعادل ایجاد کنیم، حتما نیاز داریم این عوامل را کنترل کنیم.
پروژه‌ها از دور یا ساده به نظر می‌رسند و یا خیلی سخت. اگر سخت باشد ترجیح می‌دهیم اصلاً تا وقتی که مجبور نشویم، به آن فکر نکنیم. اگر ساده به نظر برسد، فکر می‌کنیم که همان ساعات آخر برای شروع و اتمام آن کافیست، اما وقتی شروع می‌کنیم تازه می‌فهمیم چقدر زمان لازم دارد. همه این‌ها در کنار کارهای روزمره کمرنگ شده و اهمیت خود را از دست می‌دهد. گاهی آن قدر درگیر روزمره می‌شویم که بقیه کارها را فراموش می‌کنیم.
به جای نگاه کردن به کل پروژه، آن را به تکه‌های کوچک تقسیم کنیم و هر روز فقط یک تکه از آن را انجام دهیم. چه ساده باشد و فکر کنیم می‌توانیم بقیه تکه‌ها را هم همان روز انجام دهیم و چه سخت که فکر کنیم در یک روز جمع نمی‌شود، باز هم به برنامه پایبند باشیم و هر طوری که شده فقط همان تکه را در آن روز جلو ببریم.
یک دفتر برنامه‌ریزی یا تقویم داشته باشیم و برنامه هر روزمان را بنویسیم. برای هر روز یک کار اصلی در نظر بگیریم و آخر هر روز جایزه یا تنبیه برای خود قرار دهیم، هر چقدر کوچک...
مهم‌ترین قدم در بهتر کردن این اوضاع، پذیرفتن مسئولیتمان است. تا وقتی همه تقصیر را گردن دانشگاه و اساتید انداخته و آنها را سرزنش کنیم نه تنها انگیزه‌ای برای پیشرفت به جلو نخواهیم داشت بلکه دنبال هر راهی برای فرار از این اوضاع خواهیم بود. پس دست از مقصر دانستن بقیه برداریم و با اوضاعی که وجود دارد سعی کنیم بهترین نتیجه را بگیریم.
در آخر فراموش نکنیم که دانشگاه فقط محل درس خواندن نیست و قرار نیست هر روز ربات‌گونه فقط درس بخونیم. اختصاص دادن زمان به تفریح، استراحت، وقت گذراندن با دوستان و... از عوامل مهم موفقیت یک برنامه است.
دفعه بعد که ددلاین‌ها حمله‌ور شدند، به جای فرار، بایستیم و مبارزه کنیم. قدم‌های کوچک برداریم. به خودمان اعتماد داشته باشیم. یادمان باشد که ما تنها نیستیم و همه دانشجویان این مسیر را طی می‌کنند.
آیناز ایزدی | ۱۴۰۲ مهمدسی مکانیک
