هرکجا نگاه میکنی، هرکتابی که باز میکنی، به هر نشستی که مینشینی و دل به هر گفتگویی میدهی، تو را به حرکت میخوانند، به دویدن، به تقلا.
اما گاه باید ایستاد، توقف کرد و اندیشید که آیا نردبانهایی که عزم بالا رفتن از آنها را داریم و در صعودش از هم سبقت میگیریم، به جای درستی تکیه داده شدهاند یا نه؟!
اصلا درست یعنی چه؟ چهکسی مشخص میکند؟
میدویم چون همه میدوند، میخوانیم چون همه میخوانند و خلاصه همه کار میکنیم، چون همه میکنند.
روزی متولد میشویم، کودکی میکنیم، بالغ میشویم و به خیال خودمان عاقل! دیر یا زود هم عاشق میشویم چراکه گفت «اگر هنوز عاشق نشدهای گمان مبر فاصله بسیار داری؛ که فاصلهات با عشق، جز نیمنگاه لیلی نیست تا مجنونت کند»
داستان همین است. عاقل شدیم بیآنکه بفهمیم عقل چیست؛ عاشق میشویم بیآنکه بفهمیم عشق چیست و تمام زندگیمان را «شدن»های بدون فهم پر کردهاند، تا آنجا که حتی دینداری و بیدینی خود را هم اینگونه برگزیدهایم؛ به عاریت دیگران.
تا کی قرار است به این کار ادامه دهیم؟
حالا چند وقتیست در بحر مهندسی و محاسباتش، در گوشه یک دانشگاه صنعتی، عدهای گرد هم آمدهاند، به گفتوگوهایی درباره «عشق»، «عقل» و «دین» که اگرچه بهظاهر سهتا هستند اما همه چیزند...
اینجا قرار است دوباره بیندیشیم و به همه چیز شک کنیم. روی سوالات اساسی زندگی بحث کرده و از آغاز، بنای اندیشهمان را بسازیم.
شما هم دعوتید به این مهمانی؛ به میزبانی شخصی که از نوجوانی، باورهایش را زیر پتک ابهامات اساسی قرار داده و برخلاف خیلیاز ما، از آنها نگریخته و در پی پاسخ شان سالها مطالعه کرده و حالا بی چشمداشت در کنار ماست.
سید محمد روحانی، از اولین ورودیهای سمپاد، در مدرسه مختلط پر از باورهای مختلف اسلامی، یهودی، مسیحی و...، به باورهایش شک میکند، و میکوشد باور خود را از ۱۳ سالگی انتخاب کند.
حتی وقتی دانشجوی کامپیوتر شریف میشود هم این سوالات در او کمرنگ نشده و به دنبال پاسخ میگردد.
مقدمه این دوره، دوشنبه ۶ آذرماه برگزار شد و این قطار، یکهفته، منتظر جاماندگان خواهد ماند، و از ۲۰ آذر، هر دوشنبه، از ساعت ۱۶:۳۰ تا ۱۹:۳۰ برپا خواهد بود.