
سینه خواهم شرحه شرحه از فراق / تا بگویم شرح درد اشتیاق
دوشنبه، 6 آبان ماه 1398، منزل شهید قدیر سرلک
باران میبارد؛ تند و شلاقی. تلاش برای فرار از قطرات شلاق بیفایده است. راننده که فهمیده به خانه شهید میرویم با ما همگام میشود. به در خانه که میرسیم، قابی که مزین به تصویرش است توجه ما را جلب میکند. زنگ در را به صدا درمیآوریم. در باز میشود. مثل همیشه، چشمان میزبان از شادی حضور ما برق میزند. گرم خوشآمد میگوید و دست میدهد. شبیه شهید است، شاید برادرش:
از پلههای باریک بالا میرویم. طبقه دوم، درون خانه، مادر شهید به انتظار ایستاده است. سلام میکنیم و در مبلهای خانه جاگیر میشویم از بس که کَمیم. جای برادر و پدر خالیست. جا کم است اما مادر شهید روی صندلی در طرف دیگر سالن مینشیند. راننده با آقای استقبالکننده گرم گرفته است. در خلال صحبتهایشان میفهمیم که پسردایی شهید است.
بعد از تشکر به خاطر میزبانی و تعارفات معمول، از پسردایی میپرسم: «از جوانی و نوجوانی شهید شروع کنید»!
و چند خاطره میگوید که به خاطر نهی از منکر، کتک خورده بودند ولی نمیگذاشتند مادرانشان نگران شوند. هنوز جای پدر و برادر خالیست.
چند بار در خانه و تلفنشان زنگ میخورد. پسردایی میرود جواب بدهد. در این حال از مادر شهید میپرسم: «از خاطرات قدیر بگین برامون».
مادر آه میکشد؛ آهش بین در و دیوار دلش پژواک میدهد. قد مادر از دردهای پیاپی خمیده و کمرش شکسته است. از پسرش میگوید به آهنگی آرام. از اینکه با پدرش سر بیتالمال بحث کرده است؛ اینکه حاجی خودکار میخواست تا شمارهای را بنویسد. از قدیر طلب کرد. قدیر کیفش را باز کرد. پدرش هم دید 3 خودکار را. قدیر دوباره کیفش را بست و آن را زیر دست گذاشت. پدر تلفن را قطع کرد و بعد با ناراحتی کیف را از او گرفت: «چرا خودکار را ندادی»؟
یا روزی که با ماشین گردان آمده بود دم در خانه و گفته بود: «بابا که اومد، بهش بگین بره خانممو بیاره پیش خودتون».
«نمیشه. بیتالماله»! این کلامش در ذهنم مدام میچرخد.
هر دو برایمان از برادر کوچکتر شهید که بیشتر از او پای کار انقلاب بوده میگویند. سال 88؛ قدیر دستش شکسته و داوود به بیماری مرموزی مبتلا شده بود.
و میزند زیر گریه. سد بغض داشت در جلوی حرفهایش ولی این سد ویرانگر شکست و مادر را کمی راحت کرد. کمی که آرام شد، از او در مورد تحصیل پسرش پرسیدیم:
در اخبار دیده بودم که پدر شهید سال 96 و حدود 2 سال بعد از فرزندان شهیدش به آنها پیوسته است. مادر شهید هم گفت که حاجی بعد از قدیر 19 ماه بیشتر دوام نیاورد. ترسیدم باز بغض مادر را بشکنم. برای همین دیگر از حاجی نپرسیدم.
برایشان یادبود بردیم. خواهرش برایمان از قدیر یادبود آورد: پلاکی با تصویر قدیر، برچسبی از عکسش و قسمتی از وصیتنامهاش و خودکاری که رویش نوشته: «لطفا برای خدا بنویسید. هدیه شهید قدیر سرلک». دوباره حرفش در ذهنم دَم میگیرد: «نمیشه. مال بیتالماله»! کم مانده پس بیفتم از بس مداح ذهنم پر شور میخواند روضه ام وهب را؛ و در این حین ضربه آخر مادر بر پیکر بیرمقم مینشیند: «اینم لباسای پاسداری قدیر. خیلی دوست داشتم تو این لباس ببینمش ولی هیچ وقت نشد؛ جز موقعی که پیکرشو آوردن». باز همان سوز و سدّی که میشکند. آرام که میگیرد، میگوید: «بچهم همیشه تو مأموریت بود؛ اول تو بسیج، بعد تو حوادث گروهک پژاک و آخرشم تو سوریه. بین اینام هر وقت میتونست گرداناشو میبرد گرمسار واسه آموزش».
در روضه پایان جلسه هم مادر از همه بیشتر گریست. شب شهادت امام رضا (علیه السلام) بود و روضه افتادنها در کوچهها.