
میخواهم چند لحظه تمام هیاهو و آشوبهای عصر حاضر را پشت در بگذارید و آرام بنشینید و به سخنان من گوش بدهید. من به زمزمه رازی را به شما خواهم گفت که بدانید و به خاطر بسپارید و آن این است که هر زن از بدو تولد «مادر» به دنیا میآید. زن به دنیا میآید و از همان کودکی میلی آتشین به مهرورزی و پرورش در درونش شعله میکشد و مگر مادری جز عاشقی و پروراندن است؟
مرسوم است که همان لحظاتِ اولِ بعد از تولد، نوزاد را روی سینه مادر میگذارند. جانی، ذره ذره در جانِ دیگری، جان گرفته و حالا پس از تحملِ دردی سخت برای اولین بار قلبهایشان روبهروی هم آرامش میگیرد. «گاهِ» باشکوه آغازِ همه آن چیزی که قلبِ مادرانه زن از بدو تولد انتظارش را کشیده بود، بستری برای مهرورزی و موجودی برای پرورش و مراقبت.
زنانگی و مادرانگی، زایش است و پرورش، و برهم زدن هر آنچه به انقیاد درمیآورد با مهر، و گسستن هر آنچه زنجیر میشود با عشق، و زندهکردن هر روحی که پژمرده است، و انعطافی بینظیر که عقلهای محاسبهگر را به زانو درمیآورد. این اعجاز مادریست؛ موهبتی که در درون زنان به ودیعه گذاشته شده تا دنیا را به تعادل برسانند. دنیا بدون زنانگی، زندانی سرد و منجمد است و اهالی آن بدون مادرانگیِ تمامِ زنانِ جهان در جهانی اینچنین سرد و خشک، دیری نخواهد بود که منجمد شوند.
در این میان نامردمانی سخت بیرحم، زنانی را که آن «گاه» را درک نکردهاند، طلبکارانه متهم میکنند. آنان را به خاطر فرصتی که برای بروز این عشق به راحتی در اختیارشان گذاشته نشده، محکوم میکنند و به آنان میگویند که بدونِ آن «گاه»، چیزی نیستند و نخواهند بود! آن نامردمان نمیدانند که آن زن از گرمای آتش مهری که درونش دارد و باید گرما میبخشید و بستری نمییابد، دمبهدم میسوزد، حتی اگر خود به این شعله آگاه نباشد.
هوشیار باشید که این نامردمان هیچگاه آرام نخواهند نشست، آنان حتی زنانی را که مادریشان به فعلیت درآمده، نمیفهمند. محدودشان میکنند و اجازهی تکمیل زنانگی را به آنان نمیدهند، مدام به داوری زنانگی و مادرانگیشان مینشینند و اتهام میزنند. نمیدانند که آن مادران میتوانند بیشاز آن چه تصور کنید به دنیا نور ببخشند، نمیفهمند که نتیجه محدود کردن مادرانگیشان فقط سرد و سردتر شدن آن زندان است.
بار دیگر به نجوا میگویم، آنقدر آرام که آنان که گستره مادری، زنانگی و عشق را نمیفهمند، خبردار نشوند. بیایید مادری را در شکوه بیحد و حصر آن «گاه» محدود نکنیم. بگذاریم، هر زن خود را مادری بداند که میتواند بیانحصار عشق بورزد، نظمهای موجود را برهم بزند، با دقتی مادرانه هر آنچه منتظر پرورش است پرورش بدهد، ساختارهای خشک را فروبریزد و زن باشد و مادری کند. آن زمان خواهیم دید که دنیایی که به زنان، فرصت زنانگی و این مبارزه زنانه را داده، چگونه گرم خواهد شد و چه غنچههایی از دلِ خاکِ سردِ این زندانِ یخزده بیرون خواهند آمد.
این فرصت را به همه زنان بدهیم، به ویژه آن را تقدیم زنانی کنیم که آن «گاه» را درک نکردهاند؛ مادرانی در ذات، نه در فعل!