
من به دانشجوهای دانشگاه، فلسفه درس میدهم و وقتی کلاسها در این ترم به صورت آنلاین برگزار شد به هیچوجه نمیخواستم از آنها امتحان بگیرم. چرا نه؟ به یک دلیل ساده. تقلب؛ که البته مسئلهای مختص به دانشجوهای من نیست. به اندازهی کافی مطالعات روانشناسی داشتهام تا بدانم برای دانشجوها بسیار سخت خواهد بود در چنین شرایطی از کمک گرفتن از یادداشتها، دوستانشان و اینترنت سر باز زنند. خوشبختانه مقالات ابزار جایگزین مناسبی برای ارزیابی در درس فلسفه هستند. اما در سایر زمینهها و دیگر علوم، به خوبی به کار نمیآیند. پس برای جلوگیری از تقلب در زمان فراگیری آموزش آنلاین و تحصیل در خانه چه میتوان کرد؟
تعهد اخلاقی، کارسازتر از نظارت تصویری
یک راهکار، مراقبت از راه دور است، به طوری که تصویر دانشجوها در طول امتحان به صورت ویدئویی ضبط میشود و هر گونه وبگردی مشکوک از آنها گزارش میگردد. این ممکن است کارساز باشد اما به نظر من رویکرد خامیست مبتنی بر نظارت و مراقبت فعال و فضای بیاعتمادی آشکاری را ایجاد میکند. به طور طبیعی نگرانیهای مرتبط با حریم شخصی[1]مطرح است؛ مانند شواهدی که نشان میدهند فناوریهای مراقبت و نظارت از راه دور، به تعصبات نژادی دامن میزند.
در عوض من پیشنهاد میکنم روشی که به طور گسترده در زمینههای دیگر آموزشی استفاده میشود، به دنیای آزمون آنلاین نیز تسری یابد: تعهد اخلاقی (تعهد شرافت). تعهدات اخلاقی نه تنها به طور شگفتانگیزی در مهار تقلب موثرند، بلکه صداقت را هم ترویج میدهند. دانشجوهایی که به این تعهدات عمل میکنند از تقلب خودداری میکنند، نه به این دلیل که نمیتوانند تقلب کنند، بلکه انتخاب میکنند که این کار را نکنند.
تعهدات ظاهری اما مفید
آسان است که درباره تعهدات اخلاقی بدبین باشید. به نظر میرسد این تعهدات در اکثر مواقع دستآویزهای بخش روابط عمومی مجموعههای آموزشی هستند که میخواهد چهرهی جدیدی از خود به جا بگذارند، یا دستورات اداری که در میان استادان خریداری ندارد، یا فقط یک تشریفات اداری که دانشجوها با آن به عنوان گزینهای در فرم ثبتنام سال اولشان مواجه میشوند و سپس برای بقیه سال هرگز به آن فکر نمیکنند. تعهداتی از این قبیل در واقع ظاهری هستند.
اما بسیاری از مدارس و برنامهها، از ابتدایی تا مقطع تحصیلات تکمیلی، تعهدات شرافت خود را جدی میگیرند و دلیل خوبی برای آن دارند. تحقیقات تجربی بارها نشان داده است مدارسی که متعهد به رعایت این تعهدات هستند، به طور قابل توجهی میزان تقلب را در مقایسه با مدارسی که چنین نیستند، کاهش دادهاند.
دونالد مک کیب در دانشکده بازرگانی Rutgers و لیندا تروینیو در کالج تجارت Smeal در دانشگاه پنسیلوانیا یافتهاند که نرخ کمک رساندن دانشجوها به یکدیگر با جوابهایشان، در آزمونهای کالجهایی بدون تعهد اخلاقی، ۲۳ درصد است، در صورتی که این میزان برای مجموعههای آموزشی با تعهدات اخلاقی تنها ۱۱ درصد. آنها همچنین اختلافات چشمگیری را در زمینه سرقت ادبی (۲۰ درصد در مقابل ۱۰ درصد)، استفاده از یادداشتهای غیر مجاز (۱۷ درصد در مقابل ۱۱ درصد) و همکاری غیر مجاز (۴۹ درصد در مقابل ۲۷ درصد) و سایر اشکال تقلب را گزارش کردند.
پایبندی جدی به تعهد شرافت، برای تأثیرگذاری آن بسیار مهم است؛ همانطور که استادان McCabe و Treviño اصرار دارند، یک تعهد اخلاقی باید «به خوبی پیادهسازی شده و با قدرت در فرهنگ دانشجوها جای گیرد.«
در عمل چگونه به نظر میرسد؟ تعداد کمی از مدارس سال تحصیلی را با یک مراسم تعهد واقعی آغاز میکنند؛ جایی که هر دانشآموز باید به طورعلنی متعهد شود که به تعهدات اخلاقی مدرسه عمل کند. برای این کار میتوان الزام تأیید عمل به تعهدات را به هر تکلیف اضافه کرد.
زمانی که من دانشجوی کارشناسی در دانشگاه پرینستون بودم، تمام اوراقی که تحویل میدادیم باید تعهد اخلاقی در آن نوشته و سپس امضا میشد. اکنون به عنوان استاد درWake Forest ، کلاس خود را وادار میکنم که قبل از هر امتحان، کل تعهدنامه شرافت را با صدای بلند بخوانند و بعد امضا کنند.
تعهد یک یادآوری اخلاقیست
امضای تعهدنامه اخلاقی، در کنار چیز های دیگر، یک یادآوری اخلاقیست. همانطور که ما از زندگی عادی و یافتههای تجربی اخیر میدانیم، بیشتر ما حاضریم تا حدی تقلب کنیم اگر فکر کنیم این کار به ما پاداشی میرساند و میتوانیم از آن قسر دربرویم. در عین حال، ما همچنین میخواهیم خود را فردی صادق بدانیم و صادقانه اعتقاد داریم که تقلب اشتباه است. اما در صورت ایجاد فرصتهای وسوسه انگیز، اهداف متعالی ما میتواند در ذهن ما به یک طرف رانده شود، حتی اگر با تقلب باشد. بنابراین آنچه این یادآوری اخلاقی انجام میدهد، کمک به قرار دادن ارزشهای ما در جلو و مرکز ذهن ماست.
این موضوع با یافتههای اخیر آزمایشگاهی نیز اثبات شده است. در تحقیقی که بسیار به آن استناد شده، Nina Mazar و همکارانش در دانشکده تجارت Questrom در دانشگاه بوستون از یک گروه از دانشجوها، امتحانی ۲۰ مسئلهای گرفتند که در ازای هر پاسخ درست ۵۰ سنت به آنها پرداخت میشود. آزمون سختی بود و دانشجوها به طور متوسط فقط ۳.۴ پاسخ درست داشتند. گروه دوم دانشجوها در همان آزمون شرکت کردند، اما خودشان جوابهای خود را تصحیح کردند و نمرات خود را گزارش دادند، بدون آنکه سوالی پرسیده شود. میانگین در این گروه ۶.۱ پاسخ صحیح بود که نشاندهنده وجود تقلب است. سومین و جالبترین گروه، در ابتدا با امضای یک تعهدنامه اخلاقی در آزمون شرکت کردند، سپس نمرهدهی کار خود را بر عهده گرفتند. نتیجه؟ ۳.۱ پاسخ درست شرافتمندانه! با این کار، تقلب در سطح گروهی حذف شد. امضای این تعهدنامه کار لازم را انجام داد.
مطالعات مربوط به تعهدنامه اخلاقی و تقلب معمولا در محیط های رودررو انجام شده است. اما همانطور که به روال معمول آموزش آنلاین داریم عادت میکنیم، باید تلاش کنیم تا تأثیر کدهای اخلاقی را نیز به صورت مجازی گسترش دهیم.
تعهدنامههای اخلاقی تقلب را از بین نمیبرند. دانشجوهای ناصادق از تقلب منصرف نخواهند شد. اما خوشبختانه، این تحقیق آنچه تجربه نشان میدهد را تأیید میکند: اکثر دانشجوها از درون متقلب نیستند.